Lee Morgan - Infinity (1981)

Wederom geweldige plaat van Lee Morgan. Nu samen met Jackie McLean. 1e nummer Infinity knalt er gelijk al voor 12 minuten in. Heerlijke mid-tempo hard bop jazz met een typische Lee Morgan sound en ook wat Horace Silver invloeden op de piano, gespeeld door Larry Willis. Geweldig drumwerk van Billy Higgins, bij jazz fans alom bekend. Wat kan ik zeggen: verplichte kost.

Bezetting: Lee Morgan (trompet), Jackie McLean (tenor), Larry Willis (piano), Reggie Workman (contrabas), Billy Higgins (drums).

Opgenomen op 16 november 1965 en door Blue Note uitgebracht in 1981. Wederom een plaat waarvan ik niet begrijp waarom Blue Note deze niet gewoon heeft uitgebracht in 1965/1966.

Het is een progressieve plaat, waar veel met tempowisselingen en modulaties wordt gespeeld. Geen standaard blues- of bop-songs dus. Vier songs van Lee Morgan (hij schudt ze gewoon uit zijn mouw) en één McLean-tune (Portrait of a Doll).

Wat mij betreft scoort deze plaat net zo goed als Tom Cat (ook een plaat die posthuum is verschenen).

In november 1965 duikt Lee Morgan voor de vierde keer dat jaar de studio in. Hij gaat door een bijzonder productieve periode, en ik kan het mezelf vergeven dat ik, toen ik deze voor het eerst draaide, meteen dacht: ah, weer zo'n typische hardbop-sessie van Lee Morgan, prima bandopstelling weer, maar niet meer heel verrassend.
Misschien dacht Blue Note dat ook. Van zijn vier sessies uit dat jaar bleef deze het langst op de plank liggen, tot 1981. Toen werd hij uitgebracht in de LT-series ('Blue Note Classic'), met zo'n witte hoes met een artistiekerige foto (in dit geval een reuzenrad, of zoiets?) en bovenaan een grijze balk met links een regenboogje (noot: dat is ook de originele hoes, niet die met een foto van Morgan die momenteel op Musicmeter staat, mocht iemand behoefte hebben om dit op te schonen).

Het is een plaat die me wat tijd kostte om op waarde te schatten, juist omdat ik veel Blue Notes uit de jaren zestig heb beluisterd in de laatste paar jaar, en het soms lastig wordt om het kaf van het koren te scheiden. Deze groeide echter binnen een paar luisterbeurten toch uit van 'weer een best lekkere hardbopplaat' naar 'de composities zitten toch wel verdomd lekker in elkaar, en het is wel echt een topband.'

Meest in het oor springend is de voorhoede, waarbij het krachtige spel van Morgan en de wat meer bijtende toon van McLean de dynamiek tussen Clifford Brown en Sonny Rollins in herinnering roept. De ritmesectie viel me in eerste instantie minder op dan op vorige platen, maar dat komt vooral omdat Higgins en Workman in een flow zitten die zo natuurlijk aanvoelt dat het bijna intimiderend is om geconcentreerd te luisteren naar hun spel.

Een andere reden om deze plaat in eerste instantie te onderschatten is dat de start eigenlijk het minst sterk is: het titelnummer is heel lekker, maar had wel ietsje korter gemogen van mij, en de echte hoogtepunten komen pas daarna: 'Miss Nettie B.', 'Growing Pains' en de weergaloze afsluiter 'Zip Code' zouden eigenlijk klassiekers in Morgans oeuvre moeten zijn.

Dus ja, wéér een hardbop-plaat van Blue Note, maar ook weer een bewijs dat Lee Morgan in deze periode niets verkeerds kon doen. En, op het briljante The Gigolo na, op de valreep nog even zijn beste studiowerk van 1965.

Deze is recentelijk als Tone Poet verschenen, en als zodanig nu onderdeel van mijn collectie. Prachtge modale plaat met zowel Morgan als McLean in vuur en vlam. Het drumgeluid van Higgins is weergaloos, uit duizenden herkenbaar is verslavend.