Ed Sheeran - Play (2025)

De eerste singles van het aankomende album Play klinken alweer als typische Ed Sheeran-hits. Het zijn van die catchy nummers die je meteen meezingt en die perfect zijn voor de Top 40. Wat mij betreft is dit Ed Sheeran op zijn best! Ik ben heel benieuwd naar de rest van het album.

Recensie | Ed Sheeran - Play | Nieuweplaat.nl

Na een vijftal albums met wiskundige symbolen trapt de Britse singer-songwriter Ed Sheeran af voor een nieuwe reeks van vijf symbool-albums. Te beginnen met Play waarna de reeks vervolgd zal worden met Pause, Fast Forward, Rewind, en Stop. Over Play zei Sheeran dat het album “een achtbaan van emoties [is] waarin plezier en licht na een donkere periode centraal staan.” Onbevangen, creatief, luchtig. Althans, zo omschrijft Sheeran het. Soms raakt marketingtaal de werkelijkheid. Vaak ook niet, zoals in dit geval.

Op zijn best is Play een album met dertien liedjes die in meerderheid een goedkoop afgietsel zijn van eerder werk van Sheeran. Zo horen we Sheeran al rappend het album openen in het lied Opening, maar niet voordat hij eerst anderhalve minuut zijn kopstem dusdanig hoog aanzet dat je er vleermuizen mee uit de spouwmuren zou kunnen verwijderen. Over zijn rapkunsten zijn de meningen altijd al verdeeld geweest en die discussie zal er met dit werk nieuwe voeding krijgen. Ook op A Little More rapt Sheeran in de coupletten, maar pakt beter uit door de Jason Mraz-achtige zomerklanken van dit nummer.

Een van zijn grote hits is Photograph (X, 2014); een ode aan de kracht van herinneringen en beelden om liefde te bewaren. Logisch muzikaal verlengstuk hiervan is Camera. Maar in tegenstelling tot Photograph heeft hij nu genoeg aan het moment zelf: ‘I don't need a camera to capture this moment/I'll remember how you look tonight for all my life.’ Noem het persoonlijke groei. Iets dat niet blijkt uit Old Phone, dat meer een soort plastische beschrijving van gebeurtenissen is, zoals hij dat eerder deed op Castle On The Hill (÷, 2017). Persoonlijke ontboezemingen als ‘I feel an overwhelming sadness/Of all the friends I do not have left/Seeing how my family has fracturеd’ laten een gekwetste Sheeran horen. Op papier wel te verstaan, want de opbeurende muzikale omlijsting trekt helaas de angel uit het lied. Als je dan toch afgietsels aan het maken bent, kan een Thinking Out Loud (X, 2014) 2.0 niet ontbreken. The Vow is doelbewust gemaakt om te fungeren als openingsdans op bruiloften. En door dit effectbejag schiet het zijn doel helaas voorbij, alle goede bedoelingen te spijt.

Nee, creatief is nu niet het kernwoord waarmee Play is samen te vatten. Hoe zit het dan met (Sheerans eigen woorden) onbevangen en luchtig? Dat laatste is terug te horen in de tracks die afgemixt zijn in India als Sapphire en Symmetry en van ‘kleur’ zijn voorzien met Arabische, Perzische en Hindoestaanse muziekinvloeden. Niet dat deze tracks hiermee luchtig worden, maar ze ademen wel meer sfeer en kwaliteit. En onbevangen? We nemen het voor lief aan, maar voelen het nergens terug in de dertien tracks.

Play luistert meer als een mixtape dan als een album. Het klinkt als een samenraapsel van left-overs uit het oeuvre van Sheeran zonder enige samenhang, aangevuld met wat Indiase smaakmakers als kardemom en koriander. Hoewel het mede door deze ingrediënten een aantal aardige liedjes kent, doet Play over het geheel beluisterd de albumtitel geen recht aan.