J. Fredrik Andersson - A Mind Forever Voyaging (2021)
mijn stem
1 stem
Zweden
Electronic
Uitgebracht in eigen beheer
-
The Tesseract (5:25)
-
Tannhäuser Gate (6:03)
-
Kessel Run (3:38)
-
Magrathean Worlds (5:42)
0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 9 mei 2025, 16:35 uur
J. Fredrik Andersson is, net zoals Kebu, één van de navolgers die het geluid van Jean-Michel Jarre, Vangelis en Tangerine Dream eer aan doet door voor de dag te komen met sterke en mooie composities.
Dit geldt dan ook zeker voor zijn debuut-EP A Mind Forever Voyaging; alleen al het eerste nummer "The Tesseract" is een ode aan Tangerine Dream wat mij betreft.
Ik vind het mooi dat er nog steeds artiesten bestaan die niet alleen trouw zijn aan een bepaalde sound, maar dit ook om weten te zetten in oprecht goede nummers. Het gaat hier dan ook totaal niet om originaliteit, maar gewoon puur in het maken van goed in elkaar stekende composities, die memorabel blijken en waar je keer op keer op terug kan vallen. Simpelweg, omdat het mooie en fijne muziek is.
Je moet wel van goede huize komen, gezien niet iedere artiest ermee weg komt. Je moet boven het maaiveld uitsteken om tegenwoordig op te vallen binnen zowat élk muziekgenre. Zo ook de elektronische muziek, waar Andersson een voorkeur aan geeft.
Liefhebbers van alle genoemde artiesten in dit bericht kunnen echter zonder enige vorm van twijfel de muziek van J. Fredrik Andersson verwelkomen, mochten ze dat nog niet gedaan hebben. Deze man doet exact hetzelfde als zijn andere Scandinavische collega Kebu.
Deze eerste EP bevat een viertal mooie composities, die erom vragen om gehoord te worden. Zo is bijvoorbeeld "Tannhäuser Gate" (hoogstwaarschijnlijk gebaseerd op Roy Batty's eindmonoloog in de film Blade Runner) een rustige en epische compositie met een eenvoudige, doch meeslepende melodielijn.
Opveren is het dan met "Kessel Run" (hallo Jarre), waarmee Andersson bewijst ook 'hitgevoelige' nummers te kunnen schrijven puur in de trend van nummers als Jarre's "Equinoxe, Pt. 5".
De EP eindigt met "Magrathean Worlds", een mooi opgebouwd stukje muziek met wederom ruimte voor een relatief eenvoudig, maar zeker effectief thema.
A Mind Forever Voyaging is dan ook een heel fijne EP waarmee Andersson bewijst gevoel te hebben voor prettig in het gehoor liggende, melodieuze synthesizermuziek.
Waarom dan toch 'maar' een 3,5? Puur omdat ik het gevoel heb, dat Andersson stiekem nog niet helemaal het onderste uit de kant haalt. Alsof hij zich nog een beetje inhoudt. Begrijp me niet verkeerd, het is tevens een beetje de charme van dit mini-album. Maar net zoals Kebu, die muzikaal toch echt wel vuurwerk uit zijn instrumenten weet te toveren, heb ik sterk het gevoel dat Andersson dit ook kan. Dit bewijst hij namelijk middels zijn derde uitgebrachte EP Artemis.
Ik hoop dan ook oprecht dat J. Fredrik Andersson alle ruimte en mogelijkheden krijgt om zijn muzikale spectrum nog meer te gaan verbreden en wellicht binnenkort een volledig album mag gaan uitbrengen.
Tot die tijd is het genieten met de muziek die vooralsnog van hem verkrijgbaar is.
Van alle navolgers mag deze man, net zoals Kebu, het succes krijgen die hij verdient.
Dit geldt dan ook zeker voor zijn debuut-EP A Mind Forever Voyaging; alleen al het eerste nummer "The Tesseract" is een ode aan Tangerine Dream wat mij betreft.
Ik vind het mooi dat er nog steeds artiesten bestaan die niet alleen trouw zijn aan een bepaalde sound, maar dit ook om weten te zetten in oprecht goede nummers. Het gaat hier dan ook totaal niet om originaliteit, maar gewoon puur in het maken van goed in elkaar stekende composities, die memorabel blijken en waar je keer op keer op terug kan vallen. Simpelweg, omdat het mooie en fijne muziek is.
Je moet wel van goede huize komen, gezien niet iedere artiest ermee weg komt. Je moet boven het maaiveld uitsteken om tegenwoordig op te vallen binnen zowat élk muziekgenre. Zo ook de elektronische muziek, waar Andersson een voorkeur aan geeft.
Liefhebbers van alle genoemde artiesten in dit bericht kunnen echter zonder enige vorm van twijfel de muziek van J. Fredrik Andersson verwelkomen, mochten ze dat nog niet gedaan hebben. Deze man doet exact hetzelfde als zijn andere Scandinavische collega Kebu.
Deze eerste EP bevat een viertal mooie composities, die erom vragen om gehoord te worden. Zo is bijvoorbeeld "Tannhäuser Gate" (hoogstwaarschijnlijk gebaseerd op Roy Batty's eindmonoloog in de film Blade Runner) een rustige en epische compositie met een eenvoudige, doch meeslepende melodielijn.
Opveren is het dan met "Kessel Run" (hallo Jarre), waarmee Andersson bewijst ook 'hitgevoelige' nummers te kunnen schrijven puur in de trend van nummers als Jarre's "Equinoxe, Pt. 5".
De EP eindigt met "Magrathean Worlds", een mooi opgebouwd stukje muziek met wederom ruimte voor een relatief eenvoudig, maar zeker effectief thema.
A Mind Forever Voyaging is dan ook een heel fijne EP waarmee Andersson bewijst gevoel te hebben voor prettig in het gehoor liggende, melodieuze synthesizermuziek.
Waarom dan toch 'maar' een 3,5? Puur omdat ik het gevoel heb, dat Andersson stiekem nog niet helemaal het onderste uit de kant haalt. Alsof hij zich nog een beetje inhoudt. Begrijp me niet verkeerd, het is tevens een beetje de charme van dit mini-album. Maar net zoals Kebu, die muzikaal toch echt wel vuurwerk uit zijn instrumenten weet te toveren, heb ik sterk het gevoel dat Andersson dit ook kan. Dit bewijst hij namelijk middels zijn derde uitgebrachte EP Artemis.
Ik hoop dan ook oprecht dat J. Fredrik Andersson alle ruimte en mogelijkheden krijgt om zijn muzikale spectrum nog meer te gaan verbreden en wellicht binnenkort een volledig album mag gaan uitbrengen.
Tot die tijd is het genieten met de muziek die vooralsnog van hem verkrijgbaar is.
Van alle navolgers mag deze man, net zoals Kebu, het succes krijgen die hij verdient.
* denotes required fields.
* denotes required fields.