Yves Berendse - Voor Altijd (2025)

Recensie | Yves Berendse – Voor Altijd | Nieuweplaat.nl

Toen Nieuweplaat in november 2017 voor het eerst schreef over zanger Yves Berendse had het merendeel van de redactie – eerlijk is eerlijk – niet de overtuiging dat we hier van doen hadden met een rijzende ster in wording. Met het lied Terug In De Tijd heeft Berendse ons ongelijk meer dan aangetoond. Het lied behaalde in oktober vorig jaar uit het niets de nummer 1-positie in de door AVRO/TROS samengestelde Nederlandstalige top 1000 aller tijden. Hij versloeg daarmee klassiekers als Kleine Jongen van André Hazes en Het Dorp van Wim Sonneveld.

Hoe voor de hand liggend het ook geweest was, heeft Berendse ervoor gekozen deze hit niet te bestempelen tot albumtitel. Om een of andere reden wekt dat sympathie op. Iets dat sowieso aan de goedlachse, charmante zanger lijkt te kleven: zijn gunfactor overstijgt zijn lichaamslengte. Voor Altijd heet het tweede album van zijn hand.

Voor Altijd gooit direct alle remmen los met de aanstekelijke opener Hoe Zou Het Zijn Geweest. Een lied over de liefde en/of het verlies ervan, zoals ook alle overige tien tracks op deze plaat (en tevens de twaalf op zijn debuutalbum Het Einde Van Het Begin). Hoe Zou Het Zijn Geweest klinkt als een uptempoversie van Phil Collins’ Something Happened On The Way To Heaven, waarbij in beide nummers de blazers onmisbaar zijn. Vervolgens is het de beurt aan de neo-klassieker Terug In De Tijd, waarvan ook nog een prima akoestische versie te horen is als afsluitende track. Uiteraard ontbreekt ook zijn succesduet met Emma Heesters niet. Grote kans dat we ook Alleen Met Jou – net als Terug In De Tijd – terug gaan horen in de komende editie van de Top 2000.

Dan is het tijd voor de eerste ballad. Denk Jij Nog Aan Mij volgt het gebruikelijke receptuur: piano-intro en couplet, refrein, invallende drums bij het tweede couplet, brug, refrein zonder drums, refrein met drums en aanzwellende violen en kort outro. Weinig mis mee, maar wellicht wat braaf binnen de lijntjes gebleven. Een tweede poging met Voorgoed Voorbij doet het wat dat betreft veel beter. Deze ballade heeft meer zeggingskracht die in de verte doet denken aan Rob de Nijs. ‘Ik pak de telefoon en hoor je stem/Ik wil zeggen dat ik het ben, maar ik weet niet hoe.’ Berendse lukt het in dit lied voortreffelijk om in simpele, maar secuur doordachte bewoordingen het gevoel van onmacht over te brengen.

Het laatste lied (de akoestische uitvoering van Terug In De Tijd buiten beschouwing latende) is Hoe Kan Het. En hoewel het lied op zichzelf energiek klinkt, is de energie wel een beetje uit de plaat. De jaren tachtig yachtrock/disco-beats, de blazers, de zoveelste ode aan de liefde; na elf tracks kennen we het wel zo’n beetje. Niet dat het slecht is, zeker niet, maar net iets teveel ‘one-size-fits-all’.

Op Voor Altijd doet Berendse waar hij goed in is. En wie kan hem dat kwalijk nemen als je kijkt en luistert naar de successen die hem dat de laatste twaalf maanden heeft opgeleverd. Voor Altijd zal geen grootspraak van hem zijn met betrekking tot die nummer 1-positie in de Nederlandstalige top 1000 aller tijden, maar Nieuweplaat waagt zich niet meer aan uitspraken daaromtrent. We zaten er tenslotte al eerder goed naast. Al met al is Voor Altijd gewoon een charmante en sympathieke plaat geworden, gelijk de maker ervan.