Struggler - It Was a Very Long Conversation But at the End We Didn't Shake Hands (1982)

Bij momenten experimentele doem – coldwave uit Hamont. Klinkt met zijn volle (soms rollende) bas en drums erg lekker donker. De gitaarslagen en vaak simpele akkoordenschema’s zijn nog diep in de punk geworteld, met af en toe een psychedlisch tintje zoals de gitaarloop in The Perfect End I.

Een nummer dat er 2 keer op staat, beiden monotone geluidsexperimenten. The Perfect End II wordt in canon gezongen terwijl The Perfect End I te lang duurt ondanks de af en toe opduikende gitaarmelodie.
Het best zijn het sfeervolle The Past Won’t Burn met zijn ritmische gitaarslagen en het klaaglijke Obligation. Ook Is It Worth? (grafzang, gefluit, geklak), Persecute (met stotterende trompet) en Infinite (met keyboards hoog in de mix) zijn prima. De zang gaat er soms over en stoort met zijn gekras in Where Are We Now? ( zoals in PiL's Attack) en in het lelijke (heliumgas?) effect in afsluiter Emptiness (zwakste nummer van de plaat).

Door de vrij monotone, vaak maar op een paar akkoorden drijvende nummers enkel aan te raden voor fervente cold wave liefhebbers, maar in zijn genre erg goed.