The Who - Live at the Oval 1971 (2025)

Hier kijken we Zeer naar uit......
1971 Release is altijd de moeite waard.

Onbruikbare Tapes na 54 Jaar Gerestaureerd.
Een waar Genot om dit Eindelijk te Horen.
Uitstekend Concert ....Pete op SG/Hiwatt &John luid en duidelijk aanwezig!!

Mooie hippy hoes ook ala jaren 70 .
Ik ben hier erg nieuwsgierig naar .

"Live at Leeds" is een geweldig live album van The Who, "Live at the Oval" is minstens net zo goed. Wat een energie, wat een power! Hoog tijd dat ik muziek van The Who aan een nader onderzoek onderwerp. 5*****

Hans , heb jij de cd orgineel want de verkoper vertelde dat het geluid niet om naar huis te schrijven was .
Zie mijn post bij The Who - 30 Years Of Maximum R & B .

Rudiger, ik zou die verkoper een bezoek aan de dienstdoende KNO arts willen adviseren.

Je zou ook voor de deluxe versie van Who,s Next kunnen gaan. De tweede cd daarbij is een live album uit 1971 opgenomen vanuit het Vic theater. Daar staan 14 vergelijkbare nummers als op deze, en dat geluid klinkt super vind ik. Deze ken ik (nog) niet, misschien later eens proberen

Van The Who heb ik in huis ; Who s Next , Tommy , Then And Now , Live At Leeds en de geweldige 4cd box 30 Years Of Maximum R & B . Afgelopen week die box gekocht waar hele oude nummers op staan toen ze nog geen Who heten maar The High Numbers .
Ik vind dat ik voorlopig genoeg in huis heb van The Who , maar wie weet .

Je mist "Quadrophenia". Hét meesterwerk van de band.



Het geluid is fantastisch. Ik denk dat de verkoper wellicht de bootleg ooit gehoord heeft, die was inderdaad vreselijk. Maar deze nieuwe release klinkt gewoon prima, zoals een livealbum uit 1971 moet klinken. Laat hem daarom niet liggen!

Voor mij is dit de verrassing van de laatste jaren qua WHO. Dit concert heeft een legendarische status: de band op haar live-hoogtepunt in 1971, een verse lading nieuwe nummers van "Who's Next" en Keith Moon die met een cricket bat de drums bespeelt. Alleen: de opnames waren waardeloos, want de microfoons werden omver gestoten of verplaatst, waardoor de kwaliteit niet denderend was. Er wordt zelfs melding hiervan gemaakt in het boekje bij "30 Years Of Maximum R&B", de grote box uit 1994.

Dertig jaar later zijn de kaarten anders geschud en hebben we de release van The Oval in handen. Fijn hoe de technologie een handje mee kan helpen tegenwoordig. Nieuwsgierig legde ik de CD in de speler, hoofdtelefoon op en genieten maar. Wat is dit een fantastische release geworden! In The Who speelde eigenlijk iedereen solo, zoals Noel Gallagher ooit zei. En dat is hier perfect te horen. Keith Moon slaat zijn drums helemaal aan flarden (letterlijk en figuurlijk), John Entwistle zit heerlijk in de mix en laat je muren trillen, Pete Townshend (die ladderzat was tijdens het optreden) gooit er wat gaaf gitaarwerk doorheen (jammer dat zijn gitaar soms ontstemt!) en Roger Daltrey zingt de sterren van de hemel. Dit is The Who. Dit is het album dat ze jaren geleden hadden moeten uitbrengen. Hier blaast The Who iedereen omver. En wat is het genieten geblazen.

De setlist vind ik een beetje apart. Openen met "Summertime Blues", dan de albumtracks "My Wife" en "Love Ain't For Keeping" erachteraan, en vervolgens twee bekende nummers, "Can't Explain" en "Substitute". Maar de band valt de nummers hongerig aan, vers materiaal. "Won't Get Fooled Again" werd toentertijd in het midden van de set gespeeld. "Baby Don't You Do It" slaat je tegen de grond aan, "My Generation" met "Naked Eye" walsen nog eens over je heen en als finale nog "Magic Bus".

"As you can see, an encore is impossible. We have drums everywhere", klinkt het droogjes na afloop. Even bijkomen hoor! Een magistrale release met een - gezien de omstandigheden - uitstekend geluid. Een album waarvan we nooit hadden verwacht dat we dat ooit nog eens zouden krijgen. Een DIKKE aanrader!!

Rijst de vraag: "What's next?"

Live at Leeds, de deluxe-edition is voor mij al heel lang het beste live-album ooit. De band klinkt zo enorm gedreven, vol power, eigenlijk een powertrio + een zanger. Die dynamiek mis ik hier op Live at the Oval en ook vind ik de geluidskwaliteit en de mix echt een stuk minder. En inderdaad een vals gitaartje hier en daar.

Hans Brouwer schreef:



Ja Hans, dat is wel even wat anders dan Deep Purple, die jou al die jaren in slaap gesust hebben

Jij zegt het nlkink maar ik weet wel beter... Zoals een paar dagen geleden ook al gezegd: "Live at the Oval 1971" is een geweldig live album van The Who. Zelfs ik heb soms even geen zin in de beste rockband allertijden. Inmiddels ben ik erachter dat muziek van The Who dan een prima alternatief kan zijn.

Leeds deluxe is ook mijn The Who favoriet, op cd 1 het 'standaard' live album, en op cd 2 het complete Tommy album live integraal gespeeld! Ook is het later uitgebrachte live album uit 1968 enorm de moeite, en dan vooral cd 1, en natuurlijk de tweede cd van de deluxe versie van Who's Next live at the Vic Theater, die een vergelijkbare setlist heeft als dit live album @ rudiger, ik zou Quadrophenia zeker gaan proberen, een pracht van een album, en eigenlijk zou je hun debuut album uit 1965 eigenlijk ook wel een keer beluisterd 'moeten' hebben!

Dit mag je best vergelijken met Made in Japan vind ik, en niet met de studio albums die ze vanaf 2013 hebben uitgebracht!

"Live at the Oval 1971" van The Who vergelijken met Deep Purple's "Made in Japan"? Ik ben sinds jaar en dag fan van Deep Purple, The Who had ik tot een paar weken geleden eigenlijk nauwelijks in het vizier. "Made in Japan" blaast mij al zo'n 50 jaar omver, "Live at the Oval 1971" doet dat sinds kort ook. Beide live albums zijn mijn 5***** waard. Je zal mij niet horen roepen welk album beter is maar The Who? Sinds kort hou ik heel véél van deze band...