Ástor Piazzolla - Tango: Zero Hour (1986)

Ástor Piazzolla slaagt er weer eens in om de ongebreidelde sensualiteit van het zwoele Zuiden in een gevarieerde verklanking te gieten. Toch is ook 'Zero Hour' de bevestiging van het cliché dat Piazzolla niets anders kon dan zichzelf wezen (niemand zal Piazzolla verwarren met een illustere collega, vanwege een typisch timbre): tegelijk een verdienste als een mankement, wil een muzikant onsterfelijk worden.

Het album van Piazzola dat alle andere van hem in de schaduw stelt. Nuevo Tango: wat zoveel wil zeggen dat alle oude clichés overboord moesten om tango nieuw leven in te blazen.

Een tango album dat zeer geschikt is voor niet-tangoliefhebbers. Als je het onbevooroordeeld gaat luisteren als 'gewoon' een world music album, ontdek je pas de tijdloze schoonheid ervan.

Astor Piazzolla beschouwde dit zelf als het beste werk dat hij ooit opnam (onder de bezielende leiding van Kip Hanrahan). Op het prachtige label American Clavé. Kippenvel!!

Of zoals op hoes vermeld staat:

NUEVO TANGO = TANGO + TRAGEDIA + COMEDIA + KILOMBO (hoerenkast...)

Zelf vind ik de diverse filmsoundtracks ook erg goed, maar deze is echt de definitie van Piazolla als Godfather van de Tango, en net ook iets meer dan alleen maar die Tango.

Brilliante muzikant en een brilliant album. In de jaren 80 was hij sowieso erg sterk bezig.

Niet normaal goed deze plaat