The Wildmans - Longtime Friend (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Wildmans - Longtime Friend - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Wildmans - Longtime Friend
De muziek van The Wildmans was tot dusver behoorlijk traditioneel, maar op Longtime Friend laten Aila en Elisha Wildman een moderner geluid horen, dat opvalt door prachtig snarenwerk en hele mooie zang

De vorige albums van The Wildmans spraken me slechts bij vlagen aan, maar het deze week verschenen Longtime Friend bevalt me stukken beter. Waar het op de eerste twee albums van het tweetal uit Virginia vooral draaide om het muzikale vuurwerk op de viool en de mandoline, laat het derde album van The Wildmans een voller geluid horen, dat bovendien invloeden uit meerdere genres verwerkt. Het gaat op Longtime Friend ook meer om de songs en in deze songs trekt vooral de stem van Aila Wildman de aandacht. Ze kan niet alleen uitstekend overweg op de viool, maar beschikt ook over een mooie stem, die is gemaakt voor het over het algemeen wat traditioneler klinkende werk van The Wildmans.

The Wildmans is een duo uit Floyd, Virginia, dat bestaat uit broer en zus Aila en Elisha Wildman. Ik ken het duo van hun vorige twee albums, die ik op zich wel interessant vond, maar ook een stuk te traditioneel naar mijn smaak. Het zijn albums waarop Aila en Elisha vooral in de archieven van de bluegrass en de Appalachen folk doken.

Dat betekent dat het snarenwerk razendsnel was en hier en daar zelfs verbijsterend snel, maar ik was ook zeker onder de indruk van de stem van Aila Wildman, al speelde zang op het grotendeels instrumentale debuutalbum van The Wildman slechts een zeer bescheiden rol.

Aila en Elisha Wildman groeiden op aan de voet van de Appalachen en kennen hun klassiekers. Ze zijn bovendien allebei geschoolde muzikanten die wonderen kunnen verrichten met de viool (Aila) en de mandoline (Elisha). Aan muzikaal vuurwerk derhalve geen gebrek op de eerste twee albums van The Wildmans, maar ik werd uiteindelijk toch vooral onrustig van het jachtige snarenwerk en het wel erg traditionele geluid, al bevatte met name het tweede album van het duo ook een aantal prachtige songs.

Het deze week verschenen derde album van The Wildmans bevalt me een stuk beter. Aila en Elisha Wildman laten zich ook op Longtime Friend beïnvloeden door oude bluegrass en Appalachen folk, maar het album klinkt een stuk eigentijdser en kleurt ook buiten de lijntjes van de genoemde genres.

Aila en Elisha Wildman maken nog steeds geen geheim van hun vaardigheden op respectievelijk de viool en de mandoline, maar de muziek staat op Longtime Friend in dienst van de songs en van de stemmen van de twee, waarbij Aila meestal het voortouw neemt en Elisha de harmonieën compleet maakt.

Vergeleken met de blinkende countrypop uit Nashville klinkt de muziek van The Wildmans nog steeds behoorlijk traditioneel, maar de twee bestrijken dit keer een veel breder palet binnen de Americana en voegen invloeden uit met name de country en hier en daar de gospel toe. In muzikaal opzicht is het nog steeds indrukwekkend, want wat kunnen Aila en Elisha Wildman spelen, maar gelukkig worden er niet de hele tijd snelheidsrecords gebroken en blijft het echte muzikale spierballenvertoon uit.

Zeker in de songs waarin de instrumenten een stapje terug doen maakt met name Aila Wildman indruk met haar stem en laten broer en zus Wildman horen dat ze songs kunnen schrijven die ook een wat minder traditioneel georiënteerd rootspubliek aan kunnen spreken.

The Wildmans maken natuurlijk niet alleen muziek voor mij, maar als het aan mij ligt kiest het duo uit Virginia op haar volgende album voor een nog wat minder traditioneel geluid. Als ik dan toch mag kiezen mag het van mij ook net wat minder braaf, want ik heb het idee dat Aila en Elisha Wildman met een net wat ruwer geluid nog wat meer indruk kunnen maken.

Het neemt niet weg dat Longtime Friend een erg mooi album is, dat zeker met de mooiste songs op het album een behoorlijk hoog niveau aantikt. Vergeleken met de eerste twee albums hoor ik op album nummer drie, dat overigens is verschenen na een stilte van vijf jaar, echt enorm veel groei, waardoor ik nu al benieuwd ben naar de volgende muzikale verrichtingen van The Wildmans. Erwin Zijleman

Een eerste luisterbeurt en ik moet zeggen dat die goed bevalt. Mooi en bijzonder roots album met een volstrekt eigen stijl en dat bevalt mij wel.
Bijzonder dat hier zo weinig aandacht voor is.