Thirst valt gelijk met de deur binnen in de kracht van de band. Zware drums, gitaar geluidsmuren en de fijne stem van Isa Holliday.
De toon is gezet. Een shoegaze knaller.
Met Covet wordt het tempo hoog gehouden en eveneens het niveau. Een verrassing heeft het nummer ook in petto; een

? Really? Het mooie is dat het prachtig met het geluidsgeweld samensmelt.
Cherry was net als Thirst al vooruit geschoven en ook vallen continu de zware drums op. Dit is het fijne fundament dat het nummer draagt. Meestal vallen vooral de gitaar gordijnen op bij Shoegaze. Ik weet niet of dit mij aan Deftones doet denken of dat het de dromerige zang is.
De ambient-opening van Leap is verfrissend. Vanaf dit nummer krijgen we wat meer verdieping en verrassing. Persoonlijk houd ik daar van want dat houd mij geboeid zodat ik actief blijft luisteren.
Zo is ook Hollow een welkome variant. Het nummer bouwt in schoonheid op naar een climax en mondt uit in Haven. De veilige haven waar we weer even terug zijn bij de kern van Slow Crush.
Het muntje viel eerder al bij The Mars Volta. Ik ben het met hem eens dat dit hoogtepunten zijn.
Maar het valt me eerlijk gezegd tegen om hoogtepunten te benoemen. Bij meerdere luisterbeurten vallen mij weer andere dingen op en spreken andere nummers mij aan. .
Ik vind de rustige fases overigens erg sterk en ze zorgen voor een goede balans. Het hoeft niet altijd hard te zijn om indruk te maken.(Zoals Ogilt)
Net als Hollow doorloopt in Haven gebeurt dit ook bij de laatste twee nummers.
Ik stop met het benoemen van hoogtepunten….niet te doen. En ik garandeer ook niet dat deze niet zullen veranderen.
Om terug te komen op Deftones die ook weer een goed album hebben afgeleverd. Vooralsnog na meerdere luisterbeurten hoor ik meer variatie en vernieuwingsdrang bij Thirst van Slow Crush (hoezeer ik een Deftones fan ben). Maar misschien moet ik dit ook helemaal niet met elkaar vergelijken…..temeer omdat dit meer in de metal hoek zit
Wellicht maar naar Rotown toe om dit live mee te maken….
Fijn plaatje…