Gravy Train - Gravy Train (1970)

Saai. Monotoon. Neuzel, neuzel, neuzel. Zeur, zeur, zeur.
Nog enige waardering omdat er af en toe een gezellige riff langs komt; Coast Road is bv een klassieke blues plus dwarsfluit afgewisseld met sax. Maar dat kunnen we bij Jethro Tull en Colosseum ook vinden, toch? Ook Enterprice heeft een fijne riff, die veel te lang doorgaat.
Dat geldt ook voor Think of Life. Het is een leuk melodietje - So you're free, but you cannot get away - dus het wordt een triljoen achter elkaar gezongen met minimale variatie.
Het beste is nog de eerste vijf, zes minuten van Earl of Pocket Nook, maar ook daarna hebben we weer een probaat middel tegen slapeloosheid.

Hoor ik op track 2 The Laughing Gnome van David Bowie of de Smurfen van Vader Abraham? The Byrds hadden ook zoiets op het nummer C.T.A. 102.
Ik moest ook meteen aan Jethro Tull denken en andere bands zoals Spirit, 13th Floor Elevators. Bintangs hadden ook dat bluesy geluid met dwarsfluit, en een beetje Livin' Blues erbij ...
Het klinkt voor mijn oren als een soort mix van al deze bands. Die sax doet me weer veel aan Roy Wood's werk denken.
Ik was eigenlijk op zoek naar muziek van Pablo Cruise, maar kwam toevallig GT tegen, en wilde het toch eens proberen. Dit debuut-album wordt toch op diverse sites geprezen, maar is op Musicmeter.nl nog niet zo bekend. Toch moet ik het nog een aantal malen horen, voordat ik het echt kan beoordelen.