Hellevaerder - Fakkeldragers (2025)

Met Fakkeldragers trekt Hellevaerder de lijn van In De Nevel Van Afgunst door, zij het met iets meer discipline in de uitvoering. De band klinkt hier professioneler want de boel is iets beter gemixt, maar laat nog altijd de touwtjes genoeg vieren om dat rauwe, onbeheersbare gevoel vast te houden dat hun werk zo kenmerkt. De gecontroleerde chaos is gebleven en dat is maar goed ook want dat past de band als een jas.

De spanning tussen beheersing en loslaten vormt de kern van dit album. De nummers bouwen zorgvuldig op, vaak vanuit een slepende, onheilspellende aanzet, waarna plots een razernij losbarst die de luisteraar even uit het lood slaat. Het is een spel van spanning en ontlading dat Hellevaerder opvallend goed beheerst. De band waagt zich nauwelijks aan het toevoegen van macabere additieven, maar weet heel goed hoe de nummers afwisselend en spannend kunnen klinken. Vooral Handen Geketend In IJzer valt daarmee op. Dan weer wordt er woest op alles en iedereen ingehakt en dan wordt je weer meegezogen in een amalgaam van melancholie en neerslachtigheid. Met indringende spoken word passages die begeleid worden door riffs die uit het roerige blackmetalverleden van de jaren 90 lijken te zijn opgediept. Tegelijkertijd is er die onaardse gekte die je bij sommige modernere bands wel tegenkomt.

En dan is er Miranda Visser. Waar ze in het verleden vrij snerpend voor de dag kwam, komt ze hier meer met wat wanhopige vocale uitbarstingen die door merg en been gaan. Soms zit ze tegen het hysterische aan en dat is precies waar deze muziek om vraagt. Geen gecalculeerde woede, maar wanhoop die zich nergens anders meer heen weet te banen dan door je strot naar buiten.

Fakkeldragers is een ijzersterk album geworden. Een groeiplaat durf ik zelfs te zeggen. Met een stapel nummers die heerlijk onder je huid gaan zitten die voorzien zijn van een heerlijke quasi-krakkemikkige productie. Kortom, ambachtelijk zwartmetaal om de hete zomerdagen een tikje killer mee te maken.