Original Silence - The First Original Silence (2007)

Net aan het luisteren, de lineup van Original Silence is niet verkeerd:

Thurston Moore (Sonic Youth)
Terrie Ex (The Ex)
Jim O`Rourke
Mats Gustafsson (The Thing),
Paal Nilssen-Love (The Thing, Scorch Trio)
Massimo Pupillo (Zu).

Dit is hun eerste plaat en op het eerste gehoor erg jazzy. En behoorlijk chaotisch

Té experimenteel naar mijn smaak. Zal me maar onthouden van stemmen.

Zonder meer behoorlijk hectisch. Maar toch wel beluisterbaar. Al is het vermoeiend. Ik ben nu bijna halverwege het tweede nummer en ik begin me af te vragen hoe ik er aan toe ben als het afgelopen is.
Interessant is het niettemin wel

Smaakt naar meer

Doet ook nog een Italiaan mee op dit album, maar MuMe wil neit dat ik meer dan 4 landen erbij zet

Ook maar eens een bericht van meer dan 5 zinnen neerzetten...

Ik ben er nu aandachtiger naar aan het luisteren dan ik tot nu toe gedaan heb... en het eerste wat me opvalt is dat het tweede nummer oneindig veel beter is dan het eerste... Het eerste hadden ze ook 'The Massimo Pupillo Show' kunnen noemen en niemand die had kunnen klagen.... Zijn basgitaar staat zo ontieglijk hard afgesteld dat de rest er een beetje op de achtergrond bij bungelt... Nu mag ik hem als bassist zeker... en ben ik heel wat extreems van hem gewend (een van de hardst spelende musici die ik ken).. maar dit streeft toch een beetje zijn doel voorbij..

Op het tweede nummer horen we een veel gebalanceerder geheel.. nog steeds af en toe flinke bas-herrie... maar de andere instrumenten komen er veel meer aan te pas.. Vooral de saxofoon (Gustafsson) doet hier wat ik ervan gewend ben... lekker herrie maken...


Want zo is het.... als je niet van herrie houdt moet je niet aan deze plaat beginnen... Waar je op het eerste oog misschien een plaat a la Brotzmann Tentet zou verwachten lijkt het veel meer op noiserock-groepen... omdat het voornamelijk door de bas en drums wordt gedragen... En die drums zijn ook veel rockender dan ik op heel veel platen van Nilssen-Love gewend ben... ik weet niet of het aan de productie ligt, volgens mij niet alleen... maar het klinkt veel strakker, en doffer... en minder flitsen en chaotisch...


Wat de 2 gitaristen betreft zit er duidelijk verschil tussen.... Terrie Ex doet geweldige dingen met The Ex... maar in mijn ogen moet hij het daar ook een beetje bij houden... ik heb 2x Lean Left live gezien (Ex met Nilssen-Love en Vandermark)... en daar verbleekt hij toch bij die 2 genoemde musici... en hier gaat het ook die kant op...

Moore brengt veel meer in... weet zich vaak net iets fijner in te houden.. en sluit daardoor veel meer aan bij de anderen.. O'Rourke en Gustafsson... die ook bij vlagen zeer goed aanwezig zijn, en op andere momenten anderen goed de ruimte geven... Vooral O'Rourke verbaast me een beetje... wat voor extra dimensie die aan deze muziek geeft... echt heel mooi...

Het tweede nummer is dan ook echt ontzettend goed... doet wel een beetje denken aan SYR 8, waarop ook Gustafsson te horen is, en Merzbow nog even een duit in het zakje komt doen..

Kortom... ik zou het een 5 hebben gegeven als ze Terrie Ex eruit hadden geschopt en het 1e nummer er niet op hadden gezet... dat is 2 keer een halfje aftrek (want zo ontzettend storend is het niet, en het 1e nummer duurt 'maar' een kwartiertje) dus kom ik op een 4 uit

Gave line-up, ik ga eens achter deze cd aan!

Wellicht toch één van de zwaarste platen die ik al gehoord heb. Deel twee is inderdaad erg sterk, een flinke bak herrie. Een metershoge geluidsmuur vol uitbarstende emoties van de muzikanten. Ga toch met een halfje omhoog.

Hopla dagje vrij en dan maar deze Original Silence (wat een dijk van een understatement) nog maar eens uit de kast getrokken! Niets beter dan een flinke bak herrie op Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart.

Dit is zo'n album waar je echt voor moet gaan zitten. Er is bijzonder veel te ontdekken waarbij de ruwe flows van bassriffs en moordende ritmes (van de geweldige Nilssen-Love), voor een zekere constante zorgen. Hierdoor valt dit nog tamelijk gemakkelijk te verwerken en heb je als luisteraar minder te verduren dan bij complete freejazz albums waarbij iedereen zijn eigen weg gaat. Misschien moeten de rockers zich hier maar eens aan wagen. Perfect om even uit de routine te treden! Hierna is het altijd genieten van de stereotiepe stilte en je oren de nodige rust gunnen.

Gave jazzrock waar de repetitieve basritmes in positieve zin opvallen. Een houvast voor de chaotische geluidsbrij die elke herkenning lijkt te willen verzwelgen. Heftige muziek.