Arthur Russell - Open Vocal Phrases Where Songs Come in and Out (2025)

De titel zegt het eigenlijk al: liedjes beginnen hier niet echt, en ze eindigen al helemaal niet. Ze doemen op, half-af om vervolgens weer op te lossen in stilte of doorboort met zijn gestreken of getokkelde cello. De eerste helft is ongrijpbaar, alsof je een kamer binnenloopt waar iemand al uren speelt-je vangt de echo op van iets dat al bezig is, en misschien al voorbij.

Hij is dan ook omsingelt door echo, reverb, chorus en andere pedalen (de Delta Lab Effrecton voor de echo, de Boss DD-2 SIGITAL Delay, de rest weet ik niet. Een fuzz voor zijn cello door te sturen? )

Toch is het vooral het tweede deel van het album dat mij echt raakt. Daar lijkt Russell zich los te maken van tijd. Hij bouwt miniatuurlandschapjes van geluid, virtuoos is het woord en dan met zijn breekbare stem. Niets is volledig uitgewerkt, en dat is precies wat het zo intens maakt. Alsof hij een idee aanraakt, het even laat zweven en neerknalt op ons.

Ik heb dit ineens in mijn top 10 van favoriete live-opnames gestoken. Ik ben nogal behoudend voor postume opnames en zeker van AR. Er is namelijk heel, heel veel. Maar dit is echt zo, zo goed. Het haar op mijn armen komt recht als ik dit luister. Wat had ik dit willen meemaken.

Laat de vinyl maar komen.

Van Russell is zo'n beetje alles wel goed. Heb veel van z'n albums, en zelfs de postume releases zijn erg goed.

Russell was z'n tijd ontzettend ver vooruit.

Deze zal ook weer aangeschaft gaan worden tzt.