Grant-Lee Phillips - In the Hour of Dust (2025)

Na het ontbinden van Grant Lee Buffalo ging Phillips solo verder, het succes met zijn band, hoewel ook weer niet enorm groot, wist hij nooit meer te evenaren.
Dat is geen schande, zijn muziek en voordracht is natuurlijk gemaakt voor de kleinere zalen.
Phillips levert zijn zoveelste plaat af en ben je fan van zijn ingetogen folk albums kun je In the Hour of Dust rustig aanschaffen.
De plaat bevat niks nieuws onder de zon en Grant gaat door op de weg waar hij zich al een jaar of 20 op begeeft.
Een terugkeer naar het geluid van zijn band verwacht ik niet meer, die periode is afgesloten, maar wat meer pit zou voor de nodige afwisseling zorgen.
Phillips kiest er langere tijd voor om de open haard op te zoeken, om al zachtjes tokkelend in slaap te vallen.
In plaats van een gecontroleerd maar oplaaiend vuurtje waarbij de houtblokken beginnen te knisperen, zit ik nu te luisteren naar songs die al gedoofd zijn voordat ze tot leven komen.
Is het dan allemaal kommer en kwel? Neen, dat is ook niet het geval.
De beste man weet altijd een fijn gevoel van melancholie op te wekken, de songs steken altijd gedegen in elkaar en met zijn stem is niks mis.
Het feit dat Grant er niet meer voor kiest om zijn nummers op te luisteren met spannende, creatieve arrangementen, maakt dat ook dit album voor mij nooit tot leven komt.
Slecht is In the Hour of Dust allerminst, de purist die gek is op ingetogen akoestische folkrock kan hier wel mee uit de voeten, ik zet alleen Mighty Joe Moon nog maar eens op...

Grant Lee Buffalo is een band die ik vanaf het begin heb gevolgd en die met hun eerste platen zich een weg baanden tot mijn toenmalige tienerkamer. Enorm veel luisterbeurten (in die tijd leefde je weken lang met een cd - vinyl was toen over and out) op het bed gelegen met al dan niet het tekstvel in de handen.
Met zijn solo-werk heeft Grant Lee Phillips een zelfde geluid maar toch soms ook een geval van net niet. Zo ook op deze plaat, nergens is het slecht maar het klinkt soms net iets te gezapig. De meeste songs weten zich zelfs na enkele luisterbeurten niet te verankeren in de oorschelpen.
Wat mij betreft zijn er wel 3 songs die er bovenuit steken en die het wel waar zijn om in een favorieten lijst gezet te worden; Stories To Tell, Someone en vooral de afsluiter Last Corner of the Earth laat horen dat hij nog steeds een mooie melodie weet te schrijven. Deze 3 neem ik mee voor de toekomst maar de rest van het album heeft weinig meerwaarde om in de toekomst nog te herbeluisteren.

Toen Phiilips de band ter ziele droeg verdween ook min of meer de spreekwoordelijke vonk uit de muziek.
Met Grant Lee Buffalo wist de beste man folky arrangementen te koppelen aan een alternatief rockgeluid en dat gegeven kon wel mijn goedkeuring wegdragen.
Toen hij solo ging koos Grant bewust voor een ingetogen sound. Een geluid waarbij de folkliedjes het met de verhalende kracht van Phillip,s op eigen kracht moest zien te redden.
Buiten enkele redelijke platen om heeft hij mij sindsdien niet weten te verrassen. De muzikale insteek is mij te rustig en juist in een setting met gevarieerde arrangementen komt man's stem pas goed tot zijn recht.
Slecht is In the Hour of Dust allerminst, echter een gebrek aan vuur en afwisseling maken ook deze plaat tot een lange zit.