Grant-Lee Phillips - In the Hour of Dust (2025)

Na het ontbinden van Grant Lee Buffalo ging Phillips solo verder, het succes met zijn band, hoewel ook weer niet enorm groot, wist hij nooit meer te evenaren.
Dat is geen schande, zijn muziek en voordracht is natuurlijk gemaakt voor de kleinere zalen.
Phillips levert zijn zoveelste plaat af en ben je fan van zijn ingetogen folk albums kun je In the Hour of Dust rustig aanschaffen.
De plaat bevat niks nieuws onder de zon en Grant gaat door op de weg waar hij zich al een jaar of 20 op begeeft.
Een terugkeer naar het geluid van zijn band verwacht ik niet meer, die periode is afgesloten, maar wat meer pit zou voor de nodige afwisseling zorgen.
Phillips kiest er langere tijd voor om de open haard op te zoeken, om al zachtjes tokkelend in slaap te vallen.
In plaats van een gecontroleerd maar oplaaiend vuurtje waarbij de houtblokken beginnen te knisperen, zit ik nu te luisteren naar songs die al gedoofd zijn voordat ze tot leven komen.
Is het dan allemaal kommer en kwel? Neen, dat is ook niet het geval.
De beste man weet altijd een fijn gevoel van melancholie op te wekken, de songs steken altijd gedegen in elkaar en met zijn stem is niks mis.
Het feit dat Grant er niet meer voor kiest om zijn nummers op te luisteren met spannende, creatieve arrangementen, maakt dat ook dit album voor mij nooit tot leven komt.
Slecht is In the Hour of Dust allerminst, de purist die gek is op ingetogen akoestische folkrock kan hier wel mee uit de voeten, ik zet alleen Mighty Joe Moon nog maar eens op...