0
geplaatst: 22 mei 2025, 01:25 uur
Platenlabel Bureau B richt zich de laatste jaren op de vergeten pareltjes uit het vroeg jaren tachtig Neue Deutsche Welle tijdperk. Das Kinn ademt in alles die sfeer uit, maar blijkt dus een hedendaags project van Toben Piel te zijn. Geboren in 1980 en in het dagelijks leven werkzaam als verpleegkundige in de ouderenzorg. Een jong hart dus met een oude ziel en de liefde voor alles wat op muzikaal gebied rond zijn geboorte in Duitsland gaande is.
Nadat hij in het verleden al verschillende soundscapes voor dansvoorstellingen en theaterproducties in elkaar gemonteerd heeft, is het nu tijd voor een heus album. Helemaal nieuw is het echter niet, op zijn eigen onafhankelijke MMODEMM cassettelabel werkt Toben Piel al samen met performer Charlotte Simons. Les Trucs is een onnavolgbare trip door het elektro landschap, zeker niet voor de grote markt geschikt, maar absoluut de moeite waard. Ruinenkampf van zijn alter ego Das Kinn is net wat toegankelijker. Een voorzichtige stap met acht indrukwekkende eindstukken, waarbij vooral zijn rebelse harde punkstem de verbindende factor is, verder schiet het echt letterlijk alle kanten op.
Het is een luguber idee dat Toben Piel begraafplaatsen bezoekt om inspiratie op te doen. De gedachte daarachter is minder vreemd, want daar vindt de geluidskunstenaar juist de rust om dichter bij zichzelf te komen. Deze plek symboliseert ook de afbrokkeling van de menselijke geest en het lichamelijke verval. Hij ontvlucht de dagelijkse hectiek om zijn eigen visie naam te geven en worstelt zich door de verwarring heen. Dat hij in eerste instantie voor cassettes kiest om zijn muziek op uit te brengen, heeft te maken naar zijn hang naar de ondergrondse zelfredzaamheidssystemen, waar anarchisten illegaal hun muziek produceren en aan de man brengen. Dit alles om dicht bij die scene van rond 1980 te komen, waar een verscheurd Duitsland nog de realiteit is.
Openingstrack Jamais Vu is een cover van het Oost- Berlijnse Teurer Denn Je en heeft zijn oorsprong nog net voor de val van de Berlijnse Muur. Dat er iets gaande is, voel je overduidelijk in de spanning van dat nummer. Er is slechts nog een duwtje nodig om het regiem te doorbreken en Duitsland opnieuw te herenigen. De versnellende beats geven de hartslag aan, waaroverheen Toben Piel de nodige gothic tragiek drapeert. Er zit veel theatrale cabaret in, met afstompende ritmes. Het is de verbitterende droom, verlangend naar een beter leven, niet wetende dat dit bijna binnen handsbereik ligt. Dat maakt het allemaal zo treurig.
Het industriële Oneironaut Sei Wachsam verwezenlijkt die droom tot een ware nachtmerrie. De val van het communisme veroorzaakt een oneerlijk grensgebied tussen arm en rijk, met veel werkeloosheid en onzekerheden. Het is juist de antireactie op de tachtig Neue Deutsche Welle van het avant-gardistische Einstürzende Neubauten die je hier terug hoort. Rauw, confronterend en direct. Ondanks dat ze in het welvarende West- Berlijn hun roots hebben, ademt het in alles die onvrede uit. Het is komisch dat juist Mark Chung van Einstürzende Neubauten Jamais Vu uitbrengt. Alles is doordacht en heeft blijkbaar een reden.
De Ruinenkampf synthpop coldwave staat dus voor de leegte van het bestaan. We zijn slechts omhulsels die met gespierde afgetrainde lichamen het strand trotseren. Veel buitenkant, weinig inhoud. We zitten vast in een tijdmachine met de Middeleeuwen als eindbestemming. De technologie maakt de mensheid lui en onwetend. De hersenen functioneren in een stand-by positie. Alle Rüsten Auf mengt de agressie van de punk met het beeldende van de hiphop. Beiden zijn vormen van stadse straattaal en het daaruit voortvloeiende verzet en eigenlijk spreken ze hetzelfde soort van opruiende ongenoegen uit. Kunstmatige perfectie is de maatstaf waaraan we in een kunstmatige maatschappij aan moeten voldoen. Alle echtheid en emoties zijn weg gefilterd.
In het dreigende Souterrain intermezzo vliegen laaghangende drones als aasgieren rond. Normaal geeft een intermezzo rust, hier versterkt het juist dat naargeestige verstikkende beklemmende. Door de Krautrock mistflarden heen klinkt de treurige saxofoon van Markus Krispel door. Het is slechts voorspel tot het uptempo stevig van zich afzettende Die Ratten. Het uitschot hergroepeert zich tot een ondergronds verzet. Ook Die Ratten versterkt in alles de laatste dagen voor de val van De Muur. Bijzonder hoe Toben Piel dit thematisch zo sterk uitwerkt, hij kent slechts de verhalen en is er nooit een directe getuige van geweest.
Het futuristische Tempel des Todes herenigt de kerkhof inspiratiebron met de definitieve ondergang van de mensheid. De ironie van Nichts staat voor het onnodig afhankelijk opstellen. Alles is vervangbaar, niets is relevant, alles is relevant, niets is vervangbaar. De paradox van het leven leidt tot niets. Ruinenkampf is een onverwerkt trauma wat we liever ver wegstoppen, Toben Piel graaft met Das Kinn die pijn weer op.
Das Kinn - Ruinenkampf | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
Nadat hij in het verleden al verschillende soundscapes voor dansvoorstellingen en theaterproducties in elkaar gemonteerd heeft, is het nu tijd voor een heus album. Helemaal nieuw is het echter niet, op zijn eigen onafhankelijke MMODEMM cassettelabel werkt Toben Piel al samen met performer Charlotte Simons. Les Trucs is een onnavolgbare trip door het elektro landschap, zeker niet voor de grote markt geschikt, maar absoluut de moeite waard. Ruinenkampf van zijn alter ego Das Kinn is net wat toegankelijker. Een voorzichtige stap met acht indrukwekkende eindstukken, waarbij vooral zijn rebelse harde punkstem de verbindende factor is, verder schiet het echt letterlijk alle kanten op.
Het is een luguber idee dat Toben Piel begraafplaatsen bezoekt om inspiratie op te doen. De gedachte daarachter is minder vreemd, want daar vindt de geluidskunstenaar juist de rust om dichter bij zichzelf te komen. Deze plek symboliseert ook de afbrokkeling van de menselijke geest en het lichamelijke verval. Hij ontvlucht de dagelijkse hectiek om zijn eigen visie naam te geven en worstelt zich door de verwarring heen. Dat hij in eerste instantie voor cassettes kiest om zijn muziek op uit te brengen, heeft te maken naar zijn hang naar de ondergrondse zelfredzaamheidssystemen, waar anarchisten illegaal hun muziek produceren en aan de man brengen. Dit alles om dicht bij die scene van rond 1980 te komen, waar een verscheurd Duitsland nog de realiteit is.
Openingstrack Jamais Vu is een cover van het Oost- Berlijnse Teurer Denn Je en heeft zijn oorsprong nog net voor de val van de Berlijnse Muur. Dat er iets gaande is, voel je overduidelijk in de spanning van dat nummer. Er is slechts nog een duwtje nodig om het regiem te doorbreken en Duitsland opnieuw te herenigen. De versnellende beats geven de hartslag aan, waaroverheen Toben Piel de nodige gothic tragiek drapeert. Er zit veel theatrale cabaret in, met afstompende ritmes. Het is de verbitterende droom, verlangend naar een beter leven, niet wetende dat dit bijna binnen handsbereik ligt. Dat maakt het allemaal zo treurig.
Het industriële Oneironaut Sei Wachsam verwezenlijkt die droom tot een ware nachtmerrie. De val van het communisme veroorzaakt een oneerlijk grensgebied tussen arm en rijk, met veel werkeloosheid en onzekerheden. Het is juist de antireactie op de tachtig Neue Deutsche Welle van het avant-gardistische Einstürzende Neubauten die je hier terug hoort. Rauw, confronterend en direct. Ondanks dat ze in het welvarende West- Berlijn hun roots hebben, ademt het in alles die onvrede uit. Het is komisch dat juist Mark Chung van Einstürzende Neubauten Jamais Vu uitbrengt. Alles is doordacht en heeft blijkbaar een reden.
De Ruinenkampf synthpop coldwave staat dus voor de leegte van het bestaan. We zijn slechts omhulsels die met gespierde afgetrainde lichamen het strand trotseren. Veel buitenkant, weinig inhoud. We zitten vast in een tijdmachine met de Middeleeuwen als eindbestemming. De technologie maakt de mensheid lui en onwetend. De hersenen functioneren in een stand-by positie. Alle Rüsten Auf mengt de agressie van de punk met het beeldende van de hiphop. Beiden zijn vormen van stadse straattaal en het daaruit voortvloeiende verzet en eigenlijk spreken ze hetzelfde soort van opruiende ongenoegen uit. Kunstmatige perfectie is de maatstaf waaraan we in een kunstmatige maatschappij aan moeten voldoen. Alle echtheid en emoties zijn weg gefilterd.
In het dreigende Souterrain intermezzo vliegen laaghangende drones als aasgieren rond. Normaal geeft een intermezzo rust, hier versterkt het juist dat naargeestige verstikkende beklemmende. Door de Krautrock mistflarden heen klinkt de treurige saxofoon van Markus Krispel door. Het is slechts voorspel tot het uptempo stevig van zich afzettende Die Ratten. Het uitschot hergroepeert zich tot een ondergronds verzet. Ook Die Ratten versterkt in alles de laatste dagen voor de val van De Muur. Bijzonder hoe Toben Piel dit thematisch zo sterk uitwerkt, hij kent slechts de verhalen en is er nooit een directe getuige van geweest.
Het futuristische Tempel des Todes herenigt de kerkhof inspiratiebron met de definitieve ondergang van de mensheid. De ironie van Nichts staat voor het onnodig afhankelijk opstellen. Alles is vervangbaar, niets is relevant, alles is relevant, niets is vervangbaar. De paradox van het leven leidt tot niets. Ruinenkampf is een onverwerkt trauma wat we liever ver wegstoppen, Toben Piel graaft met Das Kinn die pijn weer op.
Das Kinn - Ruinenkampf | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.