Ólafur Arnalds & Talos - A Dawning (2025)

Signs
Bedrock (Feat. Sanrayati)

Prachtige ontdekking!

Een artiest om in de gaten te houden. Prachtplaat zeg!

Als dit je eerste kennismaking is staat je nog veel moois te wachten. Deze knaap maakt prachtige muziek. Dit album nu aan het luisteren. Hij kan er wat van. Wederom schitterend.

Ik raad je: and they have escaped the weight of darkness ook aan van olafur arnalds, ook een ijzer(mooie) plaat!

Ben bang dat het alleen maar tegen kan vallen. Als dit al een bijna 5 sterren plaat is...

Arnalds heeft inderdaad al een prachtig oeuvre bij elkaar gemaakt. Check ook zeker zijn werk met Nils Frahm en zijn band Kiasmos. Dat wat hij de laatste jaren heeft uitgebracht vind ik zelf van wat mindere kwaliteit, maar met dit werk lijkt hij weer terug op niveau. Ik moet het nog een paar keer luisteren voordat ik sterren ga uitdelen, maar ik neig al wel richting 4*.

Sowieso een verdrietig verhaal, want Talos is in de periode van de totstandkoming van het album onverwachts overleden. Uiteindelijk heeft Arnalds het samen met anderen afgemaakt en uitgebracht.

Olafur Arnalds is een graag gehoorde muzikant in huize Woodsch, met name op de zondagochtend. Zijn solowerk, maar zeker ook zijn samenwerkingen met Nils Frahm. Sferische, minimalistische muziek, meestal verrijkt met verrassende invloeden, die even om de hoek komen kijken. Op dit album is dat "de menselijke stem", via enkele gastoptredens van voor mij nu nog onbekende stemmen. Dit laatste werk voelt als een concept-album, met, zo lees ik hier onder, een trieste gebeurtenis (overlijden Talos) die tussen de noten door lijkt te zweven.

Leuk om weer eens iets van Alexi Murdoch te horen. Zijn laatste album dateert alweer uit 2011, maar blijkbaar is hij nog wel eens muzikaal actief. Verder een mooi rustig album, dat mij nog niet helemaal weet te overtuigen. Iets te sentimenteel wellicht (al lees ik hier dat daar een goede reden voor is), al is het laatste nummer wel erg fraai.

Nu ben ik sowieso niet zo'n fan van Arnalds solo, hoor hem liever i.c.m. met iemand anders zoals bij Kiasmos of de releases met Frahm (mn. Stare en Trance Frendz).

En weer slaagt Olafur Arnalds erin om me de hele duur van een album mee te slepen en onder te trekken in zijn mooie neo-klassieke muziek. Hier bijgestaan door Talos die tijdens de opnames is overleden en waardoor dit album ook kan beluisterd worden als een requiem. Eén van de mooiere platen van het jaar.