Lou-Adriane Cassidy - Triste Animal (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lou-Adriane Cassidy - Triste Animal - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lou-Adriane Cassidy - Triste Animal
Triste Animal is al het tweede album dat de Canadese muzikante Lou-Adriane Cassidy dit jaar uitbrengt en ondanks het feit dat het album aan de korte kant is, maakt de muzikante uit Montreal weer makkelijk indruk

Het was puur toeval dat ik aan het begin van het jaar het album van Lou-Adriane Cassidy oppikte, maar het bleek een gelukkige greep, want Journal d'un Loup-Garou was en is een uitstekend album. Sindsdien volg ik de Canadese muzikante op haar socials, waarop ik deze week, tot mijn verbazing, alweer een nieuw album zag opduiken. Triste Animal bevat acht nieuwe songs van Lou-Adriane Cassidy en het zijn uitstekende songs. De Canadese muzikante schrijft knappe songs, die ze heeft voorzien van fantasierijke arrangementen. Het zijn songs die vervolgens prachtsongs worden door de uitstekende stem van de zeer talentvolle Lou-Adriane Cassidy. In de gaten houden deze dame.

Aan het begin van dit jaar besprak ik het album Journal d'un Loup-Garou van de Canadese muzikante Lou-Adriane Cassidy. Het is een album dat in eerste instantie vooral de kant van de pop op leek te gaan, maar naarmate het album vorderde werden de songs van de muzikante uit Montreal steeds mooier en interessanter.

Journal d'un Loup-Garou was het eerste album dat ik van Lou-Adriane Cassidy beluisterde, maar inmiddels weet ik dat ze hiervoor ook al twee uitstekende albums maakte. Met Lou-Adriane Cassidy heb ik er een nieuwe favoriete muzikante in het Franstalige segment bij en het eerder dit jaar verschenen album zou zomaar op kunnen duiken in mijn jaarlijstje over 2025.

Slechts een paar maanden na het vorige album duikt de Canadese muzikante alweer op met een nieuw album, al zal Triste Animal met acht songs en slechts 26 minuten muziek ook vaak een mini-album worden genoemd. Ik vind 26 minuten voor een album aan de korte kant, maar de kwaliteit op Triste Animal ligt zo hoog en is zo constant dat het wat mij betreft best een album mag heten.

Iedereen die eerder dit jaar Journal d'un Loup-Garou heeft beluisterd, zal net als ik onder de indruk zijn geweest van de bijzonder mooie stem van Lou-Adriane Cassidy en van de al even mooie inkleuring van haar songs. Het zijn twee ingrediënten die terugkeren op het wederom prachtige Triste Animal.

In de openingstrack moeten we het vooral doen met stemmige pianoklanken en de prachtige stem van Lou-Adriane Cassidy, maar aan het einde van de track worden subtiele accenten toegevoegd aan de sobere klanken. De openingstrack van Triste Animal leert ons dat de Canadese muzikante prima een uiterst sober album met alleen piano en zang zou kunnen maken, maar dat heeft ze deze keer nog niet gedaan.

De meeste songs op het album zijn voorzien van een wat rijker geluid en het is ook dit keer een geluid dat opvalt. Lou-Adriane Cassidy maakt duidelijk andere muziek dan de meeste Franse zangeressen van het moment en het is muziek die zich niet zo makkelijk laat beschrijven en al helemaal niet in een hokje laat duwen. Op Triste Animal komen meerdere genres voorbij en het album springt ook vrij gemakkelijk door de tijd.

De muziek op het album is over het algemeen subtiel, maar ook warm en dromerig. Soms wordt de muziek op het album wat steviger aangezet, maar minstens net zo vaak klinkt de muziek op Triste Animal uiterst subtiel, wat zorgt voor een gevarieerd en dynamisch geluid. Omdat het nieuwe album van Lou-Adriane Cassidy steeds van kleur verschiet valt niet eens op dat Triste Animal aan de korte kant is, al had het album van mij best twee keer zo lang mogen duren.

Net als op het vorige album trekken de songs en de muziek makkelijk de aandacht, maar ook op Triste Animal is de stem van Lou-Adriane Cassidy het sterkste wapen. Het is een stem die mij ook dit keer makkelijk weet te betoveren, waardoor ik ondanks de wat korte speelduur heel erg blij ben met dit extraatje van Lou-Adriane Cassidy. De Canadese muzikante krijgt in Nederland niet veel aandacht, maar check haar albums zeker eens als Franstalige muziek je dierbaar is. Erwin Zijleman