Jenny Mitchell - Forest House (2025)
mijn stem
4 stemmen
Nieuw-Zeeland
Country / Folk
Uitgebracht in eigen beheer
-
Little Less Lonely (3:51)
-
Dirt (3:33)
-
Daffodils (4:00)
met Ron Mitchell
-
Wives Who Wait (3:29)
-
Square & Plain (2:57)
-
No Cash, No Meal (Big Fish) (3:01)
-
To You, Julie (3:25)
-
Wildflower (3:45)
met Mike Hood
-
Where the Water's Cold (3:19)
-
Sister (3:25)
-
The Curse (3:52)
-
Heart Like a House (4:12)
0
geplaatst: 24 mei 2025, 08:05 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jenny Mitchell - Forest House - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Jenny Mitchell - Forest House
Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende en is inmiddels alweer toe aan haar vierde album, dat net als zijn drie voorgangers een grote liefde voor folk en country en een werkelijk weergaloze zangeres laat horen
Voor iedereen die de Nieuw-Zeelandse muziekscene een beetje volgt is Jenny Mitchell al lang geen onbekende meer. Haar tweede en derde album deden het in Nieuw-Zeeland uitstekend en trokken ook ver daarbuiten de aandacht. Dat is ook niet zo gek, want Jenny Mitchell is een groot talent. Het is ook weer te horen op haar nieuwe album Forest House, waarop de muzikante uit Wellington wederom indruk maakt met fraai klinkende folk en country en met zeer persoonlijke songs en waarop de nog altijd jonge Nieuw-Zeelandse muzikante imponeert als zangeres. Forest House is in eigen land weer warm ontvangen en verdient hetzelfde in Europa en de Verenigde Staten.
De Nieuw-Zeelandse muzikante Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende met het album The Old Oak. Het is een album waarop de muzikante, die opgroeide op het Zuidereiland maar zich uiteindelijk vestigde in Wellington, laat horen dat ze een geweldige zangeres is. The Old Oak is een album dat ook in het diepe zuiden van de Verenigde Staten gemaakt had kunnen zijn, want op haar debuutalbum omarmt Jenny Mitchell liefdevol de Amerikaanse countrymuziek.
Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant stamt uit 2018, toen haar album Wildfires werd aangeprezen door de op deze site al vaak geroemde nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out. Op Wildfires klonk de stem van Jenny Mitchell, nog altijd pas negentien jaar oud, nog wat mooier en indrukwekkender.
Bij beluistering van het album had ik echt geen moment het idee dat ik naar een singer-songwriter van onder de twintig aan het luisteren was, want alles op Wildfires klonk even volwassen. Het tweede album van Jenny Mitchell was ook in muzikaal opzicht zeer aansprekend en nog wat beter dan haar debuutalbum uit 2015. Ook op Wildfires speelde de Amerikaanse countrymuziek waarmee Jenny Mitchell opgroeide een voorname rol, maar ook invloeden uit de folk en de Keltische muziek hadden hun weg gevonden naar het album.
Jenny Mitchell vervolgde haar carrière met het in 2022 verschenen Tug Of War. Het is een album dat werd opgenomen tijdens de coronapandemie, een periode die voor Jenny Mitchell samenviel met een aantal andere dalen in haar leven. Het leverde een prachtig ‘coming of age’ album op, dat wat mij betreft nog wat mooier was dan voorganger Wildfires.
De stem van Jenny Mitchell klonk op Tug Of War nog wat mooier en doorleefder en ook in muzikaal opzicht sprak het album nog net wat meer tot de verbeelding. Ook op Tug Of War domineerden invloeden uit de folk en de country en het geluid op het album stak de betere producties uit Nashville naar de kroon, met de achtergrondzang van de zussen van Jenny Mitchell als kers op de taart.
Jenny Mitchell keert deze week terug met Forest House, dat me uiteraard weer werd aangeraden door Flying Out. Na Tug Of War lag de lat bijzonder hoog, maar direct vanaf de eerste noten wist het vierde album van Jenny Mitchell me weer te betoveren. Dat doet Jenny Mitchell ook dit keer met haar stem, die alleen maar mooier en rijker wordt. Het is een stem die ook op Forest House fraai wordt ondersteund door de stemmen van haar jongere zussen, die ook zijn gezegend met prachtige stemmen.
In muzikaal opzicht is er niet zo heel veel veranderd. Ook op Forest House maakt Jenny Mitchell muziek met vooral invloeden uit de folk en de country en klinkt ze als een gelouterde muzikante uit Nashville. Ik denk dat heel wat gelouterde muzikanten uit de Amerikaanse muziekhoofdstad met enige jaloezie naar Forest House zullen luisteren, want Jenny Mitchell maakt op haar nieuwe album echt in alle opzichten indruk en levert een rootsalbum af dat niet onder doet voor de betere albums in het genre.
Dat is mede de verdienste van de songs, die de zeer persoonlijke thema's niet schuwen, maar eigenlijk klopt op Forest House alles. Voor iedereen die de vorige twee albums van Jenny Mitchell kent is dat geen verrassing, maar iedereen die de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikante niet kent loopt inmiddels een paar geweldige albums achter. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Jenny Mitchell - Forest House - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Jenny Mitchell - Forest House
Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende en is inmiddels alweer toe aan haar vierde album, dat net als zijn drie voorgangers een grote liefde voor folk en country en een werkelijk weergaloze zangeres laat horen
Voor iedereen die de Nieuw-Zeelandse muziekscene een beetje volgt is Jenny Mitchell al lang geen onbekende meer. Haar tweede en derde album deden het in Nieuw-Zeeland uitstekend en trokken ook ver daarbuiten de aandacht. Dat is ook niet zo gek, want Jenny Mitchell is een groot talent. Het is ook weer te horen op haar nieuwe album Forest House, waarop de muzikante uit Wellington wederom indruk maakt met fraai klinkende folk en country en met zeer persoonlijke songs en waarop de nog altijd jonge Nieuw-Zeelandse muzikante imponeert als zangeres. Forest House is in eigen land weer warm ontvangen en verdient hetzelfde in Europa en de Verenigde Staten.
De Nieuw-Zeelandse muzikante Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende met het album The Old Oak. Het is een album waarop de muzikante, die opgroeide op het Zuidereiland maar zich uiteindelijk vestigde in Wellington, laat horen dat ze een geweldige zangeres is. The Old Oak is een album dat ook in het diepe zuiden van de Verenigde Staten gemaakt had kunnen zijn, want op haar debuutalbum omarmt Jenny Mitchell liefdevol de Amerikaanse countrymuziek.
Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant stamt uit 2018, toen haar album Wildfires werd aangeprezen door de op deze site al vaak geroemde nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out. Op Wildfires klonk de stem van Jenny Mitchell, nog altijd pas negentien jaar oud, nog wat mooier en indrukwekkender.
Bij beluistering van het album had ik echt geen moment het idee dat ik naar een singer-songwriter van onder de twintig aan het luisteren was, want alles op Wildfires klonk even volwassen. Het tweede album van Jenny Mitchell was ook in muzikaal opzicht zeer aansprekend en nog wat beter dan haar debuutalbum uit 2015. Ook op Wildfires speelde de Amerikaanse countrymuziek waarmee Jenny Mitchell opgroeide een voorname rol, maar ook invloeden uit de folk en de Keltische muziek hadden hun weg gevonden naar het album.
Jenny Mitchell vervolgde haar carrière met het in 2022 verschenen Tug Of War. Het is een album dat werd opgenomen tijdens de coronapandemie, een periode die voor Jenny Mitchell samenviel met een aantal andere dalen in haar leven. Het leverde een prachtig ‘coming of age’ album op, dat wat mij betreft nog wat mooier was dan voorganger Wildfires.
De stem van Jenny Mitchell klonk op Tug Of War nog wat mooier en doorleefder en ook in muzikaal opzicht sprak het album nog net wat meer tot de verbeelding. Ook op Tug Of War domineerden invloeden uit de folk en de country en het geluid op het album stak de betere producties uit Nashville naar de kroon, met de achtergrondzang van de zussen van Jenny Mitchell als kers op de taart.
Jenny Mitchell keert deze week terug met Forest House, dat me uiteraard weer werd aangeraden door Flying Out. Na Tug Of War lag de lat bijzonder hoog, maar direct vanaf de eerste noten wist het vierde album van Jenny Mitchell me weer te betoveren. Dat doet Jenny Mitchell ook dit keer met haar stem, die alleen maar mooier en rijker wordt. Het is een stem die ook op Forest House fraai wordt ondersteund door de stemmen van haar jongere zussen, die ook zijn gezegend met prachtige stemmen.
In muzikaal opzicht is er niet zo heel veel veranderd. Ook op Forest House maakt Jenny Mitchell muziek met vooral invloeden uit de folk en de country en klinkt ze als een gelouterde muzikante uit Nashville. Ik denk dat heel wat gelouterde muzikanten uit de Amerikaanse muziekhoofdstad met enige jaloezie naar Forest House zullen luisteren, want Jenny Mitchell maakt op haar nieuwe album echt in alle opzichten indruk en levert een rootsalbum af dat niet onder doet voor de betere albums in het genre.
Dat is mede de verdienste van de songs, die de zeer persoonlijke thema's niet schuwen, maar eigenlijk klopt op Forest House alles. Voor iedereen die de vorige twee albums van Jenny Mitchell kent is dat geen verrassing, maar iedereen die de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikante niet kent loopt inmiddels een paar geweldige albums achter. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.