Tom Odell - A Wonderful Life (2025)

Recensie | Tom Odell - A Wonderful Life | Nieuweplaat.nl

Op zijn zevende studioalbum – met de ironisch bedoelde titel A Wonderful Life – gooit de Britse singer-songwriter Tom Odell het over een andere boeg. Op zijn debuutplaat Long Way Down uit 2013 koos hij voor intieme en live-geïnspireerde opnamesetting met voltallige band om zo de authenticiteit van zijn muziek te benadrukken. Maar op de daarop volgende albums werd deze aanpak steeds minder hoorbaar. Op A Wonderful Life keert Odell terug naar die opnamestijl.

Om dat te benadrukken trapt A Wonderful Life – niet bijster origineel - af met een hoorbaar tellende drummer als opmaat naar de eerste klanken van Don’t Let Me Go. Maar eerlijk is eerlijk, hoewel het alle tekenen van effectbejag heeft, werkt het wel degelijk. Don’t Let Me Go klinkt warm, organisch en levendig. Het zijn details als de klank van de cimbalen en de doffe dreunen van de basedrum die opvallen. Deze zijn het gevolg van ‘bleeding’: het verschijnsel dat een microfoon niet alleen het bedoelde instrument oppikt, maar ook geluid van de andere instrumenten in de ruimte. Het is een nadeel van deze vorm van opnemen, als je al van een nadeel kunt spreken.

Prayer is een soort innerlijk tweegesprek over verdriet en het zoeken naar troost. Odell lijkt hier een persoonlijk intiem verhaal uit de doeken te doen. Een verhaal dat qua sound meer past bij zijn vorige plaat Black Friday uit 2024. Wat verder opvalt aan deze rustige, op strijkers leunende, ballade is dat de zangpartij van Odell uit twee losse sporen (link en rechts) bestaat. Weliswaar mooi, maar toch niet in lijn met het door hem gewenste live-gevoel. Daar staat gelukkig Can We Just Go Home Now tegenover. Een Radiohead-aandoende track, waarop Odell overtuigt in emotionele zang, rauwe oprechtheid en creatieve urgentie die doet terugdenken aan tracks als Sirens uit zijn beginjaren. Dit geldt misschien nog wel meer voor het als single uitgebrachte Ugly. Deze Tom Odell-variant van Creep (Radiohead, 1993) is het beste nummer op deze plaat en een – terecht – snelle stijger op de playlist van liedjes die bezoekers van zijn concerten willen horen (3 en 4 november in de Ziggo Dome te Amsterdam).

Toch wordt de ironie van de albumtitel (en daarmee ook een deel van de lyrieken) pas duidelijk bij het beluisteren van het titelstuk. Elk couplet in het lied A Wondeful Life bestaat uit een viertal vignetten; korte scènes die een vorm van pijn, verlies of existentiële spanning in zich dragen. Bijvoorbeeld deze twee uit het eerste couplet: ‘The little boy at the airport waving his father goodbye/The lover in the bedroom saying "I'm sorry I lied"’. Doordat vervolgens in het refrein herhaaldelijk ‘What a wonderful life’ klinkt, krijgt het lied als totaal een bitterzoete cynische lading. Schril contrast is vervolgens een track als Strange House dat weer veel meer een Nick Cave-vibe ademt. Luister daarbij vooral naar de laatste twee woorden van dit lied. Die berusting in onzekerheid is ontroerend pijnlijk en mooi tegelijk.

Geheel in stijl (wie verwacht er nu géén crescendo-uitgeleide) neemt A Wonderful Life afscheid van de luisteraar met The End Of Suffering (ook voorzien van een telmoment, zoals in het openingsnummer). Dit slotakkoord rechtvaardigt nogmaals de keuze voor live-opname setting. Het zorgt ervoor dat dit slotlied, en daarmee de plaat in zijn geheel, een levendige en veelal emotioneel intense sfeer krijgt. Een sfeer die ergens iets wegheeft van het album Sea Change van Beck uit 2002.

A Wonderful Life doet, als we het naar de kern terugbrengen, twee dingen: het globaliseert ellende en het personaliseert liefde. Het eerdergenoemde bleed-effect versterkt daarbij het gevoel van de chaotische en overweldigende werkelijkheid, terwijl Odells stemgeluid juist de kant van de kwetsbare, intieme liefde benadrukt. Dit getuigt van artistieke groei. Wat echter nog ontbreekt is een tussenlaag die de brug vormt tussen “dit neem ik waar” en “dit raakt me op deze manier”. Maar ook zonder die brug is A Wonderful Life een pracht van een plaat geworden die Tom Odell laat klinken zoals velen hem het liefst horen: doordrenkt met emotie, drama en intens overtuigend.

Tom Odell is zo'n artiest waar weinig belangstelling voor is op dit forum.
Maar ik kijk graag uit naar zijn albums.
Ook dit keer weer prachtige nummers van Tom met zijn kwetsbare stem .
Ja, voor mij mag hij ieder jaar met met een nieuw album komen