Lucrecia Dalt - A Danger to Ourselves (2025)

Een kind van David Sylvian en Juana Molina, zo lijkt het wel. Fascinerend album waar je niet gauw op uitgeluisterd bent.

Dit zou zomaar eens eindigen als het album van het jaar! Wat een prachtplaat. Spannend van begin tot eind. Wat een aangename verrassing. David Sylvian is gelukkig nog niet helemaal van de radar.

Haar vorige was ook al een parel, en deze zo te horen ook weer! Het is broeierig, spannend en er is ook zeker wel een hook te ontdekken die je in je oor nestelt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lucrecia Dalt - A Danger To Ourselves - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lucrecia Dalt - A Danger To Ourselves
Lucrecia Dalt heeft inmiddels al flink wat albums op haar naam staan en trekt steeds meer aandacht met haar muziek, wat ook zeker zal gaan lukken met het bijzondere maar ook mooie en toegankelijke A Danger To Ourselves

Ik leerde de muziek van de Colombiaanse muzikante een kleine drie jaar geleden kennen en ¡Ay! was een intrigerende kennismaking. De vanuit Berlijn werkende muzikante verwerkte op dit album nogal wat invloeden en omarmde het experiment, maar toch was het zeker geen overdreven moeilijk album. Op het deze week verschenen A Danger To Ourselves klinkt de muziek van Lucrecia Dalt nog wat toegankelijker, maar dat betekent niet dat ze opeens aanstekelijke popdeuntjes maakt. Ook op A Danger To Ourselves maakt Lucrecia Dalt bijzondere muziek met uiteenlopende invloeden en een opvallende inkleuring. Ze heeft het allemaal prachtig geproduceerd, samen met David Sylvian. De definitieve doorbraak van de Colombiaanse muzikante zou niet meer dan terecht zijn.

De Spaanstalige muziek doet het goed deze week, want naast het buitengewoon fascinerende album van Titanic, verscheen ook nog een album van Lucrecia Dalt. Vorig jaar vond ik een album van Titanic’s Mabe Fratti in de jaarlijstjes en eind 2022 gebeurde hetzelfde met ¡Ay! van Lucrecia Dalt.

Net als de uit Guatemala afkomstige Mabe Fratti maakt de in Colombia geboren Lucrecia Dalt intrigerende muziek. Het is muziek waarin uiteenlopende invloeden worden verwerkt en het experiment zeker niet uit de weg wordt gegaan. Het deze week verschenen A Danger To Ourselves is de opvolger van het in 2022 zo geprezen ¡Ay! en is wederom een zeer interessant album.

Op haar vorige album begon de al een tijdje vanuit Berlijn opererende muzikante met de muziek uit Midden- en Zuid-Amerika waarmee ze opgroeide, maar ze sleepte er vervolgens invloeden uit meerdere genres bij. Ik noemde onder andere ambient, avant-garde, jazz, pop en elektronica, maar dat was slechts het topje van de ijsberg.

Dat klinkt misschien niet heel toegankelijk, maar ondanks de bijzondere mix van invloeden en de liefde voor experiment drong het album zich vrij makkelijk op. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen A Danger To Ourselves, dat in een wat griezelige hoes is gestoken, maar verder alleen maar tot de verbeelding spreekt.

Vergeleken met ¡Ay! klinkt het nieuwe album van de Colombiaanse muzikante nog wat toegankelijker. Lucrecia Dalt verloor de lekker in het gehoor liggende popsong op haar vorige album soms flink uit het oog, maar op A Danger To Ourselves blijft deze popsong altijd in zicht. Het betekent zeker niet dat Lucrecia Dalt het experiment volledig heeft los gelaten, want ook op haar nieuwe album maakt ze eigenzinnige muziek, die invloeden uit verschillende genres verwerkt, waarbij invloeden uit de pop en de jazz wat mij betreft de hoofdrol spelen.

Op A Danger To Ourselves worden Engels en Spaans afgewisseld en hetzelfde geldt voor gezongen en meer gesproken teksten. Het duale karakter van de muziek van Lucrecia Dalt hoor je verder terug in de muziek, waarin akoestische instrumenten en elektronica elkaar afwisselen of in elkaar vloeien. Het zijn vaak bijzondere en soms wat vervreemdende klanken, die door nadrukkelijk aanwezige percussie bij elkaar worden gehouden. Het past allemaal goed bij de mooie en expressieve stem van Lucrecia Dalt, die zich zowel in het Spaans als in het Engels goed weet te redden.

De Colombiaanse muzikante produceerde haar nieuwe album samen met niemand minder dan David Sylvian. De stem van de Britse muzikant is ook te horen in de openingstrack van het album, dat verder bijdragen kent van onder andere Juana Molina. David Sylvian tekent incidenteel ook voor het gitaarwerk en heeft samen met Lucrecia Dalt een knap geproduceerd album afgeleverd, dat varieert van enigszins ruw en direct tot smaakvol en beeldend.

Met haar vorige album kon de muzikante uit Berlijn al rekenen op de steun van de critici, die ook weer erg enthousiast zijn over A Danger To Ourselves, maar het veel toegankelijkere geluid op het nieuwe album moet ook een breder publiek aan kunnen spreken. Het vorige album van Lucrecia Dalt was voor mij een album waarvoor ik in de stemming moest zijn, maar haar nieuwe album is er wat mij betreft een die eigenlijk altijd goed tot zijn recht komt, maar die stiekem ook de fantasie blijft prikkelen. Erwin Zijleman

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #25 LUCRECIA DALT - A DANGER TO OURSELVES

Een mooi album dit. Niet een die ik bijzonder veel heb afgespeeld sinds de release, maar als ik’m opzet is het wel echt genieten. De percussie is vooral geweldig hier. Bij ‘No Death No Danger’ moet ik altijd een beetje denken aan de intro van Breaking Bad. De muziek heeft wat weg van een pop/latin/jazz crossover die aan de oppervlakte best toegankelijk is, maar waar tegelijkertijd veel interessante dingen gebeuren als je wat dieper luistert. De meer drone-achtige composities als ‘Hasta el Final’ en ‘Stelliformia’ zorgen voor een goede sfeervolle afwisseling.

Meesterwerk
prachtig album, waarom hier dan geen 9 pagina's vol staan is voor een beetje een raadsel. Vind dit origineler dan de nu al op een schild geplaatste Rosalia. Tja smaak, altijd lastig. Deze komt zeker in de top 5. Klinkt ook prachtig op vinyl.
Waarom de ene artiest nu alle aandacht krijgt en de ander amper blijf ik altijd bizar vinden.
Maar goed laten we het over dit album hebben. Ik had nog nooit van haar gehoord, werd getriggerd omdat Sylvian er op meedoet sterker nog produceert. Zitten ver in de achtergrond wel raakvlakken met zijn werk, aparte geliudjes, Blixa zou dit Abstimme noemen, haar stem speelt een belangrijke rol, vaak een naar voren gemixte bass en veel electronica niet op de voorgrond.
Meteen maar een kaartje gekocht, Amsterdam kan ik niet dan maar in Gent de leukste stad in Belgie en voor weinig.
Geweldige plaat, te spaarzaam denk ik voor de meesten