Todd Rundgren - Back to the Bars (1978)

Wat een lekker album is dit toch. Het gehele optreden komt zo relaxt over, alsof het opgenomen is in een klein intiem zaaltje. De nummers worden ondanks die relaxte sfeer zorgvuldig uitgevoerd. Todd Rundgren is een veelzijdig man die ook nog eens het publiek kan bespelen. Een van mijn favoriete live-cd's.

ja, een goeie live lp al vind ik de studioversies beter , todd is altijd meer een man van het prutsen in de studio geweest dan een rocker voor live concerten , maar de nummers blijven overeind staan in dit intieme concert

Vanavond weer eens gedraaid. Super live-album, Todd Rundgren is een geweldige artiest. Dit album moet je gewoon horen!!
Alles klinkt zo puur en natuurlijk. Top!!

Mooi live-plaat, ben alleen niet helemaal weg van het geluid. Ik heb de Essential-uitgave in mijn bezit; de studio-albums van Todd op Essential klinken zonder uitzondering allemaal heel goed.

Wat mankeert er aan het geluid?

Ik vind het geluid nogal dof, weinig helder dus. Opname is verder wel o.k. hoor! En inderdaad een erg fijne live-plaat. Alhoewel er niets mooier is dan Todd Rundgren live zien. Dat deed ik november vorig jaar in Bonn.

Het blijft pure klasse, deze live-registratie.
Relaxte zangpartijen, Todd is in vorm en een vakkundige band erachter staat garant voor heerlijke muziek die niet gaat vervelen.

Het studiogepiel van Todd is natuurlijk grote klasse, maar dit is nog beter.
Sfeertje.
Eastern Intrigue/Initiation en The Verb To Love overtreffen de studioversies.
Er staat wat beeldmateriaal op YT, helaas niet op DVD.

Als je met relaxt 'slordig', 'schor' of 'vals' bedoelt, dan heb je absoluut gelijk. Als je 'Love of the Common Man' hoort, ga je je toch afvragen hoeveel fouten iemand binnen één nummer kan maken? Bijv. 'Couldn't I Just Tell You' haalt hij ook niet. In 'Black Maria' is Todd zelfs helemaal schor in twee uithalen. 'Cliché' is ook al niet best gezongen en vrij illustratief voor de manier van zingen die op bijna elk nummer wel voorkomt (kort- of langdurig).

De studioopnames zijn stukken beter. Todd is één van m'n favoriete artiesten, maar hij had hier echt z'n dag niet. Enkele nummers komen volgens mij overeen met Todd Rundgren - Live at the Roxy in L.A. May 1978 (2007) en daar zingt hij ook al niet al te best.

Qua klank doet het een beetje denken aan Hermit of Mink Hollow. Jammer, met name de gitaarsound is me wat te gladjes. Ben het ook eens met een eerder commentaar dat de opname wat dofjes klinkt.

Gelukkig is de laatste reeks nummers best wel sterk. Het gitaarwerk op 'The Last Ride' leidt verder tot een toffe climax. De synth- en gitaarsolo's tijdens 'Initiation' vind ik ook een hoogtepunt.

Tsja, als je alles analytisch aanhoort zal je wel gelijk hebben, Stijn.
Het is niet allemaal even zuiver en foutloos.
Juist daarom vind ik het relaxt overkomen.

een beetje Todd liefhebber luistert niet naar Love of the Common Man.

Beetje flauw. Is toch een heerlijk, luchtiger nummer? Dan kun je net zo goed zeggen dat 'een beetje Todd liefhebber' niet naar Something / Anything luistert. Op Back to the Bars staat ook zo'n beetje allemaal toegankelijkere muziek.

Was idd een flauw trucje om je reactie omver te kegelen.
Je duidt het me toch niet euvel eh...

Speel je zelf?
Musici kijken meer analytisch naar muziek, wat zich in de andere hersenhelft afspeelt is alleen door dichters in woorden te vatten.

Ik speel gitaar en een beetje ukelele, piano en mondharmonica, maar je hoeft geen muzikant te zijn om te horen dat Todds stem hier te wensen overlaat.

Het mooie van levende muziek, voor foutloze uitvoeringen zitten we in het verkeerde genre.

Akkoord, maar Todd maakt het wel erg bont hier. Vocale fouten zijn hier geen incident meer, maar een zekerheidje.

Ik zal Todd erop aanspreken als ik hem weer zie..

Enige tijd geleden deze dubbel-LP meegenomen uit de grabbelbak bij de lokale platenboer. Mijn eerste kennismaking met zijn werk (uitgezonderd zijn bijdragen als producer en als gitarist bij Meat Loaf).

Zet de plaat nu voor het eerst op maar vooralsnog is er geen doorkomen aan. Vocalen zijn in de eerste nummers gewoon vals. Bij Love in Action begint luisteren gelukkig plezieriger te worden en wordt ik er van weerhouden de plaat af te zetten. Maar vooralsnog ben ik niet erg enthousiast over deze 'aanwinst'.

Een heerlijke plaat die je echt het gevoel geeft dat je in 1978 in een (grote) Amerikaanse bar naar Todd Rundgren staat te kijken. En ja, hij schiet her en der uit de bocht, maar dat maakt het tegelijkertijd ook spannend! Na meerdere luisterbeurten ben je er aan gewend en klinken de meeste uitglijers ook vertrouwd en levert het eerder een gniffel van herkenning op. De live-vibe geeft enorm veel energie en dwingt ook bewondering af, want het zijn natuurlijk ook niet bepaald makkelijke nummers om te zingen of spelen. Maar wat een hoogtepunten; Zowiezo heel kant 1 (wat een heerlijk begin van een concert!), The last ride is fantastisch, Don't you ever learn?, Black Maria, Zen Archer, de geniale gekte van Initiation, een album waar ik door de jaren heen van ben gaan houden. Tien keer liever een overenthousiast zingende Todd live dan de aalgladde, overgeproduceerde, zielloze, ge-autotunede meuk van nu. Deze plaat raakt omdat het zo'n eerlijke registratie is en daardoor een sfeer neerzet waarbij je alleen maar kan glimlachen en genieten.