Sunken Lands - Burning Desire (2025)

Op zaterdag 24 mei deden de heren van Sunken Lands een rondje langs de betere platen- en CD-zaken van Noord Nederland om het nieuwe album te promoten. Uiteraard werd Assen niet overgeslagen. De volledige formatie (zes personen, incl een gast op keyboards) wurmde zich probleemloos op het kleine podium van de Muziekafdeling Warenhuis Vanderveen om daar een dik half uur nummers te spelen van Burning Desire. Naar eigen zeggen zou de officiële presentatie van het album een week later zijn maar de heren wilden er graag op uit: Spelen!
Het debuutalbum had ik reeds aangeschaft nadat ik ze in juni 2024 op een TT-podium had zien spelen in Assen.
Ook deze keer wist de groep mij te overtuigen. De gruizige stem van Edwin Jongedijk wordt vakkundig ondersteund door een groep competente muzikanten. Het is ook fijn dat er geen personele wisselingen in de formatie hebben plaatsgevonden sinds dat de groep is opgericht. De groep speelt een steviger soort countryrock. Americana, zo je wilt. Het is fantastisch dat men een lapsteel gitarist in de gelederen heeft, het geeft de nummers waar nodig een melancholiek geluid. Overigens zet de leadgitarist het ook prima neer.
De nummers zijn veelal up tempo en opmerkelijk wat nummers gaan over onderweg zijn, proberen over je grenzen te kijken. Wat is er te zien achter de horizon. The Last Train gaat over weggaan als je jong bent. genoeg hebben van de benauwende omgeving om je heen, om later tot het besef te komen dat het toch wel fijn was. En uiteindelijk aanvaard je de reis terug van waar je vandaan komt. Het titelnummer gaat vooral naar de honger om dat te vinden dat in eerste instantie onbereikbaar is. En ik haal er toch wel het advies uit dat je nieuwsgierig moet blijven. Een ander hoogtepunt is Wildflower, een mid tempo nummer dat gaat over een onafhankelijke vrouw.
Ook de up tempo rocker Keep Running draagt de boodschap uit: Blijf bezig, blijf in beweging, blijf nieuwsgierig. Catch One On The Fly heeft dezelfde invalshoek. Ook een bijzonder fraai nummer.
De laatste twee nummers zijn wat soberder uitgevoerd maar zeker niet minder. Remember Me klinkt zelfs erg persoonlijk.
Burning Desire is een waardige opvolger van een toch al geen misselijk debuut. Ik geeft 'm in eerste instantie vier sterren, maar er is op termijn ruimte voor meer.