Eve Adams - American Dust (2025)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Basin Rock
-
Nowhere Now (3:18)
-
Couldn't Tell the Time (3:06)
-
Strangers (3:33)
met Military Genius
-
Rather Be Here (4:40)
-
Dirty Thirties (5:14)
-
Amen! (4:26)
-
Get Your Hopes Up (2:28)
-
Ricochet (6:43)
-
Ask Me (4:14)
-
Death Valley Forever (4:14)
0
geplaatst: 29 augustus 2025, 15:12 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eve Adams - American Dust - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Eve Adams - American Dust
De naam Eve Adams zal niet iedereen iets zeggen, maar in 2022 maakte ze met Metal Bird een heel mooi en bijzonder album en dat doet ze in 2025 opnieuw met het anders klinkende maar wederom prachtige American Dust
Ik was het album Metal Bird van Eve Adams eerlijk gezegd alweer vergeten, terwijl het toch echt een van de mooiere albums van 2022 was. De hele bijzondere klanken op Metal Bird hebben op het nieuwe album van Eve Adams plaats gemaakt voor klanken die je verwacht in folky rootssongs, maar de Amerikaanse muzikante heeft ook dit keer veel aandacht besteed aan de inkleuring van haar songs. Het past allemaal prachtig bij haar stem, die schoonheid koppelt aan emotie. De bijna rustgevende songs op American Dust hebben de grote stad verruild voor de woestijn, maar blijven verrassen door de fraaie klanken en de bijzonder mooie stem van Eve Adams, die wederom met heel veel gevoel zingt.
Helemaal aan het begin van 2022 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse muzikante Eve Adams. Metal Bird was zeker niet het eerste album van de muzikante uit Los Angeles, maar wel het eerste album dat wat breder werd opgepikt. Dat was volkomen terecht, want het is een album dat eind 2022 in mijn jaarlijstje en in vele andere jaarlijstjes had moeten staan, maar kennelijk was ik het album twaalf maanden later alweer vergeten en ik was niet de enige.
Op Metal Bird maakt Eve Adams indruk met een mooie maar ook bijzondere en emotievolle stem, met songs die meerdere genres bestrijken, maar zeker ook met prachtige muziek, die in iedere track weer net wat anders klinkt, maar er keer op keer in slaagt om van een goede song een geweldige song te maken. Toen ik van de week weer eens naar Metal Bird luisterde was ik direct weer onder de indruk van het eigenzinnige en razend knappe album, wat me extra nieuwsgierig maakte naar het deze week verschenen American Dust.
De openingstrack van het nieuwe album van Eve Adams opent relatief sober met de akoestische gitaar en de stem van de muzikante, die op haar bandcamp pagina inmiddels Joshua Tree, de plek waar Gram Parsons zijn laatste adem uit blies, als thuisbasis opgeeft. Het is ondanks het sobere karakter direct bijzonder mooi. Eve Adams beschikt over een mooie maar ook zeer expressieve stem, die mij in ieder geval makkelijk weet te raken.
Naarmate de openingstrack vordert kiest Eve Adams langzaam maar zeker voor een net wat voller geluid en het klinkt ook dit keer prachtig. Het is een recept dat vaker wordt herhaald op American Dust, al bevat het album ook songs die direct van de openingsnoten wat nadrukkelijker uit de speakers komen.
De muziek op het vorige album van Eve Adams was vaak avontuurlijk en eigenzinnig, maar op haar nieuwe album kiest de Amerikaanse muzikante voor een wat conventioneler geluid dat past bij het etiket folk-noir, dat ze zelf op haar muziek plakt. De instrumentatie op American Dust vindt de inspiratie vooral in de wat traditionelere folk en country, maar Eve Adams zet instrumenten nog altijd op spaarzame maar zeer effectieve wijze in.
American Dust bevat een aantal songs met wat donkere klanken, maar ook een aantal opvallend sobere songs die alleen van verdere versiersels zijn voorzien als het echt nodig is. Ik noemde Metal Bird ruim drieënhalf jaar geleden een album van een bijzondere schoonheid, dat zijn woorden die ook op gaan voor het nieuwe album van Eve Adams, al zou ik American Dust eerder een album van een pure schoonheid noemen.
De Amerikaanse muzikante heeft de grote stad achter zich gelaten en heeft een album gemaakt dat rust brengt. De songs op het album zijn allemaal even mooi en intens, zeker ook door de echt prachtige zang van Eve Adams, maar beluister het album met de koptelefoon en er gaat wederom een wereld vol bijzondere details voor je open.
Er verschijnen momenteel nogal wat folky rootsalbums, maar zowel de muziek op de zang op American Dust zijn van een niveau dat je niet wekelijks hoort en dat geldt ook voor de songs op het album. Na Metal Bird had ik misschien een ander soort album verwacht, maar American Dust is echt prachtig. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Eve Adams - American Dust - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Eve Adams - American Dust
De naam Eve Adams zal niet iedereen iets zeggen, maar in 2022 maakte ze met Metal Bird een heel mooi en bijzonder album en dat doet ze in 2025 opnieuw met het anders klinkende maar wederom prachtige American Dust
Ik was het album Metal Bird van Eve Adams eerlijk gezegd alweer vergeten, terwijl het toch echt een van de mooiere albums van 2022 was. De hele bijzondere klanken op Metal Bird hebben op het nieuwe album van Eve Adams plaats gemaakt voor klanken die je verwacht in folky rootssongs, maar de Amerikaanse muzikante heeft ook dit keer veel aandacht besteed aan de inkleuring van haar songs. Het past allemaal prachtig bij haar stem, die schoonheid koppelt aan emotie. De bijna rustgevende songs op American Dust hebben de grote stad verruild voor de woestijn, maar blijven verrassen door de fraaie klanken en de bijzonder mooie stem van Eve Adams, die wederom met heel veel gevoel zingt.
Helemaal aan het begin van 2022 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse muzikante Eve Adams. Metal Bird was zeker niet het eerste album van de muzikante uit Los Angeles, maar wel het eerste album dat wat breder werd opgepikt. Dat was volkomen terecht, want het is een album dat eind 2022 in mijn jaarlijstje en in vele andere jaarlijstjes had moeten staan, maar kennelijk was ik het album twaalf maanden later alweer vergeten en ik was niet de enige.
Op Metal Bird maakt Eve Adams indruk met een mooie maar ook bijzondere en emotievolle stem, met songs die meerdere genres bestrijken, maar zeker ook met prachtige muziek, die in iedere track weer net wat anders klinkt, maar er keer op keer in slaagt om van een goede song een geweldige song te maken. Toen ik van de week weer eens naar Metal Bird luisterde was ik direct weer onder de indruk van het eigenzinnige en razend knappe album, wat me extra nieuwsgierig maakte naar het deze week verschenen American Dust.
De openingstrack van het nieuwe album van Eve Adams opent relatief sober met de akoestische gitaar en de stem van de muzikante, die op haar bandcamp pagina inmiddels Joshua Tree, de plek waar Gram Parsons zijn laatste adem uit blies, als thuisbasis opgeeft. Het is ondanks het sobere karakter direct bijzonder mooi. Eve Adams beschikt over een mooie maar ook zeer expressieve stem, die mij in ieder geval makkelijk weet te raken.
Naarmate de openingstrack vordert kiest Eve Adams langzaam maar zeker voor een net wat voller geluid en het klinkt ook dit keer prachtig. Het is een recept dat vaker wordt herhaald op American Dust, al bevat het album ook songs die direct van de openingsnoten wat nadrukkelijker uit de speakers komen.
De muziek op het vorige album van Eve Adams was vaak avontuurlijk en eigenzinnig, maar op haar nieuwe album kiest de Amerikaanse muzikante voor een wat conventioneler geluid dat past bij het etiket folk-noir, dat ze zelf op haar muziek plakt. De instrumentatie op American Dust vindt de inspiratie vooral in de wat traditionelere folk en country, maar Eve Adams zet instrumenten nog altijd op spaarzame maar zeer effectieve wijze in.
American Dust bevat een aantal songs met wat donkere klanken, maar ook een aantal opvallend sobere songs die alleen van verdere versiersels zijn voorzien als het echt nodig is. Ik noemde Metal Bird ruim drieënhalf jaar geleden een album van een bijzondere schoonheid, dat zijn woorden die ook op gaan voor het nieuwe album van Eve Adams, al zou ik American Dust eerder een album van een pure schoonheid noemen.
De Amerikaanse muzikante heeft de grote stad achter zich gelaten en heeft een album gemaakt dat rust brengt. De songs op het album zijn allemaal even mooi en intens, zeker ook door de echt prachtige zang van Eve Adams, maar beluister het album met de koptelefoon en er gaat wederom een wereld vol bijzondere details voor je open.
Er verschijnen momenteel nogal wat folky rootsalbums, maar zowel de muziek op de zang op American Dust zijn van een niveau dat je niet wekelijks hoort en dat geldt ook voor de songs op het album. Na Metal Bird had ik misschien een ander soort album verwacht, maar American Dust is echt prachtig. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.