De Pre Historie 1989 (1992)

Het zal wel een algemene zwakheid zijn, maar ik heb het gevoel dat popmuziek en vooral hitparade muziek in die tijd nog iets speciaals had. Of is het ontbreken van besef dat er iets anders is genoeg om hitparade te kunnen waarderen? Is dat het geheim van de massa mensen die niet verder hoeft te luisteren dan wat de top 40 in hun nek duwt? Hoe het ook zij, als ik de titels van deze nummers terug zie kan ik niks anders dan een smile op mijn gezicht toveren.

Eigenlijk heb ik hetzelfde. Maar dat komt ook (we zijn dezelfde leeftijd) dat we muziek toen anders ervaren als nu. Nu is alles slecht in de top 40 (laten we eerlijk zijn) en toen vond je bijna alles leuk wat er in stond. Zal ook te maken hebben met uitgaan etc. En muziek van je 15e tot je 20e ongeveer onthoud je toch beter dan muziek uit latere jaren. Ik vind de top 40 muziek vanaf 1984 tot ongeveer 1993 het leukst, daarna werd het allemaal wat minder. En deze verzamelaar is inderdaad wel grappig, niet superslecht ofzo

Ik vind het verschil tussen deze en die van een jaar later toch wel groot. De versie van 1990 was grotendeels waardeloos en hier staan toch vele aardige nummers op. Echte toppers ontbreken echter. Twist in my Sobriety komt er het dichtst bij in de buurt.

Opvallend bij mij is wel dat ik de begin jaren tachtig cd's nog beter vind en dat was ongeveer tot mijn twaalfde. Daarna kwam ik geleidelijk aan in mijn (hard)rockfase en daar vind je op deze cd's weinig van terug.

@Grovonion: Ik denk dat er wel degelijk zoiets bestaat als kwaliteit in de Top 40, hoor. Bedenk jezelf eens dat bands als The Cure, The Police, Pearl Jam en andere goede rockbands eerst de Top 40 haalden. De zogenaamde 'rock'-muziek die anno nu de Top 40 haalt, daar sukkel ik bij in slaap en dat is al zo'n beetje vanaf 1996 zo. En de rest is al helemaal om te huilen. Vroeger bepaalden single-verkopen de lijsten en nu is het airplay waarbij dj's gepushed worden door grote platenmaatschappijen. Materialisme in een notedop en dat gaat altijd ten koste van kwaliteit.

Van deze lijst vind ik vooral Neneh Cherry en FYC nog steeds staan als een huis.

Het wordt ons door de radio gewoon opgedrongen dat rockmuziek bestaat uit Kane, Krezip, Di-rect, Anouk, en (uit het buitenland) Nickelback. En van die nummers als Hey there delilah. Als dat hetgene is waar jij op doelt, dan val ik er net zo hard bij in slaap als jij.

Het hier besproken cd-tje is goed te pruimen. Het was sowieso een muzikale periode waarin voor mijn gevoel veel getolereerd werd door de grote massa én door de bazen van de belangrijkste radiozenders. Ook echt goede dingen. Of juist compleet van de pot gerukt. --> Als een dj zin had om Hepie & Hepie te draaien tussen het normale spul door, werd 'ie niet gelijk ontslagen.

Aangezien ik in 1989 nog geen muziek luisterde is bovenstaande wel een gok, maar een paar jaar later was het zéker zo.

Voeg daar nu rustig maar Raccoon aan toe. Ik heb ze in 2002 live gezien op Pinkpop toen ze met hun toenmalige setlist met pure spontaniteit Di-Ruk volledig van het podium speelden. Van die spontaniteit hoor ik nu bitter weinig terug, helaas...

Deze vind ik ook best te pruimen, de nummers van Roxette, Tina Turner en vooral Roy Orbison vind ik prima. Veel comebacks in 1989 en dat merk je op deze CD met verder Beach Boys met één van hun minder goede nummers en Four Tops. Verder een overbodige cover (Samantha Fox), een guilty pleasure (Technotronic) en matige tot behoorlijke nummers.