Cobblestone Jazz - 23 Seconds (2007)

Zo daar is hij dan, het debuutalbum van Mathew Jonson's groepje. Ben benieuwd.

Ik ook. Blijkbaar is het een dubbelcd (bijna 2 en een half uur), ik ben benieuwd of ze hun niveau zo lang vast kunnen houden. Nummer 3, 12 en 13 ken ik al en die zijn heel erg goed.

Ja, die ken ik ook en nummers 9 en 10 ook al trouwens.

De andere nummers vallen niet tegen merk ik. Zuiver, hypnotiserend en ruimtelijk zijn ze. De basslines grooven prachtig en de diepe beats zijn schoon geproduceerd. Samen geven ze dansbaarheid. Daarnaast heb je jazzy toetsen en een vredige vocoderstem. In een aantal nieuwe nummers zijn trance-achtige akkoorden aanwezig die me doen denken aan Vince Watson's recente producties. Muzikaal en niet schreeuwerig gebruikt. Alle elementen van de nummers zijn ook gebalanceerd behandeld, waardoor de nummers een lekkere stabiliteit uitstralen. Een zeer mooi geproduceerde plaat van house/techno met jazz kun je hiermee in huis halen

interview filmpje over 23 Seconds

Zeggen ze nou dat Sheila E (!) een vriendin van hen is en de groepsnaam heeft bedacht?

Grappig dat Mathew Jonson nu in Berlijn woont, toen ik hem vorig jaar kort sprak in Duitsland was ie al beu van het vliegen

Hehe. De naam Sheila E deed bij mij trouwens geen belletje rinkelen.

Voila

Mooi hoe deze muziek voelt als ergens mee bezig zijn, iets vasthouden met een bepaald doel. De grooves zijn erg interessant en met de muziek die er op een goede manier licht omheen verandert mogen de nummers van mij lang doorgaan.

Hired Touch is na het lekker introducerende Waiting Room misschien wel het slechtste nummer. Het heeft simpelweg wat weinig overtuiging. Ook is het niet slecht, ik rate het (nu) op 3,5*, terwijl de rest van de nummers de zeer mooie grens van 4* wel weet te bereiken. Wat ik onder andere goed vind aan dit nummer is dat het voor het album geen kruit verschiet, maar je op een bescheiden, rustige manier het album invoert. En dat is goed, want het album heeft ook een sterke, zalige flow.

Lime in da Coconot loopt heerlijk. Ligt het aan mij of smaakt mijn citroenthee er echt lekkerder door?

Slap the Back brengt het jazzy gepingel erin. Mooi nummer.

De muziek kan ik vergelijken met hardlopen, het heeft een stevige pulsering en een soort zuivere ontspannende werking. Bij het overgaan van een nummer kom je in een nieuw mooi landschap. Zo loop ik bij PDB langs een groot helder meer.

23 Seconds brengt een soort vinyl verlangzamend geluid erin, best funky. Een aardig nummer met een soort haast erin, de rustnummers eromheen worden er lekkerder door denk ik.

Vanaf nu treden we de diepe, donkere nacht in met Cobblestone Jazz...(feest !)

Change Your Apesuit gaat onderkoelt de diepte in. Betoverende twinkels naast hypnotiserende grooves, een gefilterde vocoder. Wat een formule eigenlijk toch! Op het eind wordt het wel erg verstild mooi...

Saturday Night brengt er daarna meer verve weer in. Sterk nummer.

Peace Offering, wow, heerlijke track. De diepe, deep house achtige akkoorden, de funky psychedelische bliep riedel die daar wat meer spanning ingooit.

W bouwt mooi op met verzachtende trance akkoorden die langzaam opkomen. Een klein trommeltje er uitgekiend bij. Alles wat ik nodig heb Een productie om van te smullen. Nu de trance akoorden verder evolueren moet ik opmerken dat in dit nummer zich een diepe ruimte openbaart. Dit is echt pure kwaliteitstrance (met kwaliteits techno/house ritmes dan).

Wat een dromerige afsluiter zeg. Dit snakt naar een tweede CD, de release van de dubbeldisc versie daar kijk ik dan ook naar uit en ik ben benieuwd naar de liveset erop.

De al uitgebrachte singles (nummers 3, 8, 9, 12, 13) komen misschien wat gedegener over voor sommigen dan de nieuwe nummers. Echter de nieuwe nummers voegen iets toe waardoor dit album ook lekker luisterbaar wordt.

Omdat ik hetzelf nog niet helemaal onder woorden kan krijgen en John Doe het hierboven wel voor elkaar krijgt, sluit ik me bij hem aan. Dit plaatje is zalig, mooi, zuiver, ontspannend, mooi, helder, diep, donker, betoverend, hypnotiserend, verstild, sterk, heerlijk, puur, dromerig.

Dit neigt naar 4,5* voor mij. Een plaat om in te verdrinken.

Op de luisterpaal!! Klinkt echt geweldig dit!! Beschrijvingen van de muziek worden hier boven al treffend beschreven!

Op KindaMuzik staat trouwens een mooie recensie over deze plaat

Hier had ik erg hoge verwachtingen voor, maar helaas moet ik zeggen dat het me toch een beetje is tegengevallen. Als ik de reacties zo lees schijn ik de enige te zijn die er zo over denkt dus misschien moet ik het plaatje nog maar eens goed gaan luisteren. Het is opzich wel leuk maar ik heb heel vaak het "net niet" gevoel, alsof er wel een goed idee achter zit maar ze het net niet om konden zetten in goede muziek.

Wat je hier bij dit album niet hoeft te zoeken is een soort standaard climax, deze muziek draait om de groove. Als je kunt opgaan in het deinende geluid en het plezier daarin zoekt, kun je het overal vinden.

Voor mijn gevoel had er verder wel nog meer ingezeten, namelijk een 4.5* album, waar ik Cobblestone wel toe in staat acht met hun muziek. Dat is het duidelijk niet voor mij. Wel is het erg genietbaar en op genoeg plaatsen bijzonder mooi.

Put The Lime In Da Coconut is toch wel een van dé nummers van 2007, juist het uitblijven van de climax maakt dit zo'n ontzettend fijn nummer. Ideaal om enthousiast op mee te tikken.
Dump Truck en India In Me hadden zich in 2006 al bewezen. Ik vergeef het ze nooit dat ze op 5 Days Off de baslijn van India In Me niet door lieten komen maar alleen bij het 'gepiel' bleven, zo'n fijn nummer is ook dat.
Verder niet echt meerwaarde als album maar puur vanwege de kwaliteit van de losse nummers toch minstens ****

Het is niet een nummer waar ik bijzonder door geraakt wordt of waar ik een heel speciaal gevoel bij heb, maar Lime in da Coconut is echt uitzonderlijk geniaal. Voor mijn gevoel 'technisch' de beste techno-track die ik ken. De percussie, de echo's, de constant hetzelfde/constant verschillende synth en de fan-tas-tische vocaal, het zadelt mij op met een immens minderwaardigheidscomplex.

Al met al is dit album te veel van hetzelfde. Hoewel de ingrediënten an sich prima zijn, had het allemaal wat beter uitgewerkt mogen worden. Door de wat te willekeurige en soms zelfs klungelige lickjes en een gebrek aan ontwikkeling in de tracks, slaat de verveling snel toe of verdwijnt de muziek te makkelijk naar de achtergrond.

"W" is de uitzondering op de regel en daarmee ook mijn favoriet van het album. Een geweldige, licht euforische afsluiter. "India In Me" en "Dump Truck" zijn ook erg goed, maar zij vallen er, zo helemaal achteraan, een beetje buiten. Nu hadden deze twee tracks zich ver voor het verschijnen van dit album al bewezen en herinneren ze er vooral aan hoe hoog de verwachtingen rondom dit project/album waren... en dat deze helaas niet zijn uitgekomen.

Is het dan echt onmogelijk om in dit genre een album uit te brengen dat van begin tot het einde GOED is?

Paar heel sterke nummers zoals Slap The Back, 23 Seconds en Peace Offering. Eentonig maar wel erg lekker. Maar ook wat mindere die niet zo'n goede groove hebben. Die Live versies zijn sowieso minder vind ik.

Wie kan iets aanraden wat een beetje deze stijl heeft? Die Slap The Back stijl. Zo'n ongelooflijk relaxed nummer. Ik ken maar weinig van dit soort minimal achtige 'jazz'.

Toch verhoogd. Dit album ga ik echt waarderen. Erg lekker.

Carl Craig heeft ook enkele naar jazz leunende projecten gedaan, zoals:

- the Detroit Experiment
- Innerzone Orchestra (cd: Programmed)
- The Tribe (met o.a. Phil Ranelin)

Klinkt goed!

Ben blij dat ik er niet als enige zo over denk. Mijn aandacht was getrokken toen ik "jazz" in de bandnaam zag staan, maar dat bleek een vergissing - op 'Slap the Back' na dan.
Ga desondanks nog eens op zoek gaan naar die andere tips van dj maus. 'Minimal jazz' ademt sowieso wel een zekere charme.

Het solo-werk van Mathew Johnson heeft ook zo z'n charme, maar daar is de jazzfactor nog lager.

Weer een plaatje dat ik over het hoofd heb gezien in 2007.
Toch blij dat ik er toch nog op ben terecht gekomen.
Vind dit stukken beter dan de meeste minimal dat uitgebracht wordt dat veel te koud en machine-achtig klinkt.
Bij deze sound herken ik men eigen toch meer omdat hier meer soul, gevoel in zit.
En eindelijk weet ik nu de naam van het 10de liedje "W" .
Kende het al een tijdje en vroeg me al af van wie het was...

Wat blijft Hired Touch een heerlijk hypnotiserende plaat.