Lil Wayne - Tha Carter VI (2025)

Refrein van Bono is echt om te huilen, maar voor de rest heerlijk nummer! Van het nummer “met” Andrea Bocelli had ik wel wat creatievers verwacht…

Dit is hem niet hoor.

Tha Carter 6 begint oprecht goed. Na een intro krijgen we Welcome to Tha Carter, Wayne gaat lekker los op die puike productie. Bells is ook een tof nummer, ook hier rapt hij gedreven op een fijne beat. Hip-Hop luistert ook leuk weg, toch heeft het niet het niveau van andere nummers die dezelfde naam dragen. Jay Jones is een nieuwe Young Money-artiest, die BigXthaPlug vind ik echter interessanter klinken. Ten slotte schotelt de gastheer ons Sharks voor, een fijne collaboratie met Jelly Roll en Big Sean.

Na die eerste vier nummers (5 incl. intro) keldert dit zesde deel van Tha Carter echter de dieperik in. Banned from NO valt nog wel mee maar The Days met Bono is vreselijk! Wayne zelf heeft er gelukkig wel zin in, de poppy producie en voornamelijk het refrein van de U2-frontman verpesten het echt volledig. Toen Cotton Candy voor het eerst opkwam dacht ik dat Spotify een fout vertoonde en me naar één of ander vaag Country-album gebracht had... dit is toch niet wat je wil van een samenwerking tussen Tunechi en Tity Boi? Beschamend slecht, zeker in vergelijking met het goede Welcome 2 Collegrove-album.

Flex Up is een klein lichtpuntje, één van de weinige jammer genoeg. Island Holiday, Loki's Theme en If I Played Guitar zou ik eerder verwachten op een album met de titel Rebirth 2... de kwaliteit van die "Rock"-nummers spreken dus voor zich neem ik aan. Kleine kanttekening wel: eerste helft van Loki's Theme vind ik nog wel te pruimen.

Wanneer je denkt dat het niet meer erger kan komt hét dieptepunt van Tha Carter VI. Het is niet helemaal duidelijk wat Weezy en musical-ster Lin-Manuel Miranda net willen bereiken met Peanuts 2 N Elephant of wat een productie van die laatstgenoemde net doet op een Lil' Wayne-album... maar slechter dan dit nummer kan het amper worden.
Na dit nummer kan de kwaliteit van de LP enkel nog stijgen gelukkig.

Rari is een collaboratie met één van zijn zonen, Kameron. Die zoon had ik kunnen missen, de rest van de track valt nog wel mee.
Het schijnt dat Wyclef Jean de executive producer is van dit product, we horen hem zelf voorbij komen op Maria. Voornamelijk wegens Andrea Bocelli was ik best benieuwd naar deze track, we hebben het echter over een sample van zijn nummer Ave Maria. Ik weet niet goed wat ik van het nummer moet vinden, het is vis noch vlees.
Bein' Myself heeft een fijne productie van Mannie Fresh (hijzelf is niet te horen), Wayne's tweede strofe klinkt gewoon nergens naar. Mula Komin' In is slecht wegens die Lil' Novi en de autotune van onze gastheer.
Alone in the Studio with My Gun is nog wel oké, zelfs Machine Gun Kelly zijn refrein is best tof. Kodak Black blijkt weer een verschrikking te zijn. Written History is in principe ook een lichtpuntje, wel wat aan de saaie kant en na de teleurstellende rit is mijn aandacht dan al volledig weg jammer genoeg.

Lil' Wayne is de laatste jaren weer érg sterk bezig als gastartiest. Een sterk soloproject samenstellen schijnt hij echter niet meer te kunnen, al zou zijn leven ervan afhangen. Volgens mij is dit een rapper dat sturing nodig heeft, er zijn heel wat mensen uit zijn kamp verdwenen die nog wel in zijn hoek stonden ten tijde van Tha Carter II en Tha Carter III. Zij hadden volgens mij een duidelijk visie en stuurde Wayne de juiste richting in. Weezy rapt gedurende dit album met volle zin en eigenlijk nog niet zo slecht, alles errond lijkt jammer genoeg wat mis te gaan. Er is geen duidelijk visie meer volgens mij.

Welcome 2 Collegrove was een subliem collaboratiealbum... 2 Chainz was daar volgens mij de architect. Hij koos de richting, de beats en zei volgens mij exact waar Wayne net zijn raps moest plaatsen. Zo iemand als 2 Chainz ontbreekt écht wel op Tha Carter VI.

Magere 2,5*, met een reële kans op verlaging in de toekomst.

Alles is fout aan Cotton Candy, maar ik vind het een heerlijk nummer. Het zoete sample’tje, de tijdloze raps van Wayne en de nonchalante 2 Chainz. Eigenlijk zoals het gros van de nummers op dit album; wat in eerste instantie slecht/fout klonk vind ik nu best wel aanstekelijk. In dat opzicht ligt het wel in lijn met Tha Carter-serie. Kijken hoe lang dit gevoel duurt.

Het begint erg lekker met Welcome to tha Carter, Bells en Hip-Hop. En daarna gaat het eigenlijk alle kanten op. Features die je niet verwacht of wilt op een Carter-album zoals Bono. En z'n kinderen hadden niet op dit album gehoeven. Mula Komin In vind ik echt een drama.

Ik moet echter wel zeggen dat een aantal tracks die ik eerst misplaatst of vervelend vond lekkerder ben gaan vinden met als guilty pleasure toch wel Island Holiday.

Voor nu net geen voldoende met 2,5 ster maar misschien groeit het nog een beetje.