Bruce Dickinson - More Balls to Picasso (2025)

Ik was 15 jaar toen ik dit album helemaal grijs draaide. Sindsdien loopt dit album als een soort rode draad door mijn leven. Niet dat ik het wekelijks luister maar ieder jaar wel een paar keer.

Opeens was deze geremixte versie er. Opgepoetst en helemaal naar 2025 getrokken......En ik ben er helemaal weg van. Wat is dit goed en smaakvol gedaan zeg! Ik ervaar weer dezelfde opwinding als toen ik voor de eerste keer Tears of the Dragon in 1994 op MTV zag/ hoorde

Het album is een stuk heavier geworden doordat de gitaren harder ingemixt zijn en hier en daar nieuwe partijen toegevoegd zijn. De orchestrale stukken toegevoegd aan Change of Heart en Tears of the Dragon zijn bijzonder smaakvol en bezorgen mij bij het laatste nummer zelfs kippenvel. De blazerssectie die toegevoegd is aan Shoot all the Clowns past er verrassend goed bij, bijna organisch.

Sommigen vinden remixen niks toevoegen aan het origineel en dat je het oude in ere moet laten. Ik vind dat het goed naast elkaar kan bestaan. Ook deze remix is weer zeer gelaagd en smaakt wat mij betreft naar meer!

Meh, van mij hoeft dit niet zo. Het hele down to earth 90s gevoel is weg. Naar de kloten gemixt, zullen we maar zeggen. Hij verkoopt het zowaar als bijna een nieuw album. Maar het is gewoon een remix. Eentje met een kamerbreed geluid en met bij vlagen veel zwaar ingemixte gitaren, overbodig toegevoegde solootjes en hier en daar blazers (!).

Ook Roy Z. heeft laten weten het bij het origineel te houden. Niet dat ik me daar iets van aan zou trekken, maar dan weet ik dat ik niet alleen ben.

Anno 2025 struikel je over heropnames, remixen van oud materiaal of simpelweg oude platen waar arrangementen aan zijn toegevoegd.
Ik vraag mij wel eens af of labels aan dit soort acties nog geld verdienen. De meest verstokte fan zal dit nog wel aanschaffen maar de liefhebber die de oorspronkelijke versie al in huis had zal zijn vingers hier toch niet aan branden...
Ieder zijn eigen heug en meug maar de marketingboys en girls van deze platenmaatschappijen, zullen geen afnemer aan mij hebben.
Er is in mijn ogen helemaal niks mis met de oorspronkelijke versie van More Balls to Picasso!

Alan Averill van Primordial heeft hier een tijdje terug nog een interessante podcast over gemaakt. De redenen voor het maken van een heropname zijn (behalve geld) over het algemeen "Contract issues, no royalties ever paid, in order to tour, to spike interest, a new singer, or maybe just for fun!".

Niet dat ik deze versie verder veel ga draaien. Wat ik zo op het eerste gehoor hoor, voegt het allemaal maar weinig toe.

Ik heb tot nu toe twee nummers gehoord en moet eerlijk zeggen dat ik het nog niet zo slecht vind. Het oorspronkelijke album kon ik destijds zo goed als niks mee. Het geluid beviel me niet en op een paar nummers na vond ik er weinig aan. Niet echt 'my cup of tea' zogezegd. De remix laat in ieder geval een andere sound horen. Een sound die me, afgaande op die twee nummers, denk ik beter ligt dan het origineel. Mijn interesse is in ieder geval gewekt en ik ga het hele album zeker eens luisteren.