Gov't Mule - Gov't Mule (1995)

Debuutplaat van deze (nu al) legendarische powertrio.

Leden Allen Woody en Warren Haynes zitten ook in ABB en dit was eigenlijk meer een soort uitstapje voor de heren dan een heuse band.
Later zou The Mule echt een fulltime band worden.
Drummer Matt Abts komt ook de southern rock-scene, hij had gespeeld in de band van Dickey Betts.

De nadruk op deze plaat ligt heel erg op de blues(rock).
Op later platen zou The Mule een meer eigen sound ontwikkelen met meer invloeden uit de stoner, progrock.

Merendeel van de tracks zijn midtempo rockers met scheurend gitaarwerk en de rauwe zang van Haynes.

De enige nummers die er echt uitspringen zijn het sublieme Painted Silver Light, en de grungy Temporary Saint.

De afsluiter World of Difference is een downtempo jam met heerlijke gitaarsolo's maar is net een tikkie té lang.

Een geweldige debuutplaat, maar de twee opvolgers zijn stukken beter, gevarieerder en ook meer aan te bevelen.

Lekker plaatje wat, zoals gebruikelijk met dit soort blues-georiënteerde powertrio muziek, eigenlijk te braaf opgenomen is. Op de een of andere manier ontkom ik niet aan de vergelijking met de eerste 4 Robin Trower LPs: Lekkere nummers, rauwe strot, super gitaarwerk maar het eerlijke bier en zweet gevoel ontbreekt omdat de studio nou eenmaal niet de juiste ambiance is ...........

Nou nou dat dit zo onbekend is op mume. Dit is een geweldige band die vooral live geweldig uit de voeten kwam. Maar ja 2 oude leden van ABB

En de drummer speelde bij de Dickey Bettsband.

Eigenlijk geen bericht hier, van mij,

Warren Haynes en Allen Woody kennen elkaar van The Allman Brothersband en omdat ze vanuit die band niet echt hun zware bleusrockgedachte kwijt konden, probeerden ze het via dit project, wat later dus een heuze band zou worden.

Drummer is Matt Abts en die kende Warren al uit zijn tijd in Dickey Betts-band.

Veel songs op deze plaat zijn standards of covers. Al staan er ook een aantal zelf-gepende nummers op.
Nadruk op deze plaat is loodzware (ouderwetse) power-trio-bluesrock.

Producer Michael Barbiero heeft getracht alles zo live mogelijk op de plaat te zetten.
Enkel de leadzang en een paar gitaartjes zijn overgedubd.

? Kingsnake toch?

Ja, maar dat weet niet iedereen,.... heh heh heh....

Ik herhaal ook meestal precies wat ik als Kingsnake postte...

Zo, dat is nou weer eens leuk om te weten...

Ik had een mental breakdown in 2010 en had mijn account de-delete.
Ben toen opnieuw begonnen als Ozric.

Aha, dus net als bikkel en bikkel2 en Evan Shewson en Father McKenzie.
Maar ja, dit is off topic.
Ik heb helaas (nog) niks van Gov't Mule.

Doen dan.

Ik zou zeggen; begin bij Life Before Insanity, of bekijk wat op Youtube...

Zomers weer op komst. En er staat weer non-stop blues- en southern rock te blazen hier.

Te beginnen met chronologisch alle Mule-platen.

Wat blijft het toch een krankzinnig goede groep.
En om in cliche's te spreken: "zwaar ondergewaardeerd". Zelfs de OOR encyclopedie heeft geen plekje voor ze.

Mijn favorieten zijn en blijven "Temporary Saint" met zn grungy riff, "Painted Silver Light" met zn sabbath-esque riff en "World of Difference" een soort loodzware downtempo bluesjam.

Oor kan makkelijk wat ruimte afstaan bij het kopje Dave Grohl

Ja maar die heeft nou ook al een film gemaakt dus dat gaat niet gebeuren .......

Grohl interesseert me niet enorm.

En waarom in godsnaam geef je 2,5* aan deze plaat?

Nee, maar Oor buitensporig

Omdat ik 'm echt niet in 1 keer wegdraai en me op de lange duur ook niet kan boeien. Ik heb 'm weggegeven aan iemand die er wèl echt van uit z'n dak gaat en ik geef normaal alleen platen weg die ik als remaster niet kon laten staan .....

Wow, wat een zonde vind ik dat. Maar iemand blij maken is fijn.

Deze plaat was ook als hobby bedoeld door de heren. Pas later zijn ze echt een band geworden.
Want normaliter speelden zij bij de Allman Bros.

Ik vind het nochtans een van de beste bluesrockplaten ooit. En lekker rauw!

Als je het over de eerste van Allmans zou hebben zou ik het direkt met je eens zijn Ik ben gek op goeje blues-rock ( maar dat hoef ik hier eigenlijk niemand meer te vertellen toch ? ) maar er zit voor mijn papillen te weinig afwisseling in vrees ik.

de start van de cd super

Deze plaat kocht ik toen het uitkwam en ik was gelijk verkocht. Ik was zegge en schrijve 18 jaar oud en ik had de afgelopen 10 mijn muzikale reis via Queen en Saga langs alle progrockbands laten gaan, en de enige niet-prog-bands die ik kende waren classic rockbands als Black Sabbath, Humble Pie, Bachman-Turner Overdrive (en nog enkele), dus in principe was het zaadje voor power-rock wel aanwezig.

Ik kwam erachter dat ik een plaat van Molly Hatchet in mijn collectie had (gekocht puur voor de hoes: Flirtin' With Disaster) en vond het in eerste instantie niet veel. Maar plotseling viel het southern-rock-kwartje, zeg maar (toen bestonden kwartjes nog), en ging langzaamaan de prog/symfo verlaten en me storten op bluesrock en southern rock (en ook progmetal, gek genoeg).

Met deze plaat, Brothers and Sisters van ABB, Southern Knights van Lynyrd Skynyrd, Flirtin' with Disater van Hatchet, begon mijn reis in de wondere wereld van southern rock en bluesrock. Ik kocht me helemaal scheel aan platen en cd's, en het resultaat is dat ik (bijna) geen enkele southern rock-plaat níet heb gehoord.

Terug naar deze plaat, al 26 jaar lang één van de beste (moderne) platen die ik ken. Ongeëvenaard en omdat ik (nog) niet zo thuis was in power-rock (Mountain, Jimi, Free, Bad Company, James Gang, Grand Funk, Cream, Blind Faith, etc.) is dit ook een beetje mijn instap-plaat voor de harde bluesy rock van het begin van de jaren zeventig.

Uiteindelijk heeft de Mule wel betere (consistentere) platen gemaakt dan dit debuut, dat wel heel erg op bluesrock leunt, maar uit nostalgie en emotie kan ik deze plaat niet minder sterren geven dan 5*.
Ik ken ook geen enkele moderne band (misschien Tedeschi Trucks Band, Hidria Spacfolk en Steepwater Band) die zo een blijvende indruk op mij heeft gemaakt. Vanaf toen was ik ook voor een flinke periode helemaal genezen van de progrock. Maar wispelturig als ik ben, heb ik nog wel flinke prog-fases meegemaakt in mijn verdere leven.

Later leerde ik (stug als ik ben) dat je ook best meerdere genres naast elkaar mag/kan beluisteren zonder in geloofwaardig in te boeten. Ik moet alleen nog steeds Droombolus overtuigen van dat er wel degelijk een kwartje is ergens die moet vallen.

De tijd heeft geleerd dat Gov't Mule later nog betere platen gemaakt heeft. Maar als dit je debut is... nou dan mag je best wel trots zijn. Er wordt vrolijk en ongeremd gemusiceerd en erop los gefreakt. Luister maar naar het baswerk van Alan Woody, heerlijk gewoon. Bij nummers als Trane, Mule en Painted silver light durfde de band toen al een krachtige en originele sound te zetten. Nog zeker op zoek naar een duidelijke eigen stijl maar al wel met veel lef gespeeld. Later werd het meer een geheel en werden de nummers wat meer aangepast aan elkaar waardoor de hele cd's wat betere beluisteren waren... Maar ach, alle begin is moeilijken en het even zoeken naar de juiste richting. En ja, dat kost tijd. Maar deze allereerste cd/lp gaf al aan dat deze band zichzelf klaar maakte voor een lange toekomst.