The Revolutionary Army of the Infant Jesus - The Dream We Carry (2024)

The Revolutionary Army of the Infant Jesus (afgekort RAIJ) is een Engelse band die zo'n 40 jaar bestaat. Altijd al een cult band geweest met een kleine, trouwe schare fans. Pas de laatste jaren ben ik deze band op het spoor gekomen en het is voor mij intussen één van de bands die ik bijzonder hoog heb staan. Hier op Music Meter ben ik denk ik ongeveer de enige fan. Maar als ik wat zoek op recensies zie ik ook vanuit het Nederlandse taalgebied toch vaak reacties. Of het nu Dark Entries is of Progwereld, hier en daar wordt het opgepikt en de recensies zijn meer dan lovend.
Na de eerste platen is het 20 jaar stil geweest rond de groep, maar de laatste jaren komen er weer albums uit. De groep noemt zich liever geen groep, maar meer een collectief. Deze plaat is gemaakt door Paul Boyce Obe, Eliza Carew , Leslie Hampson en Jessie Main en is de opvolger van de dubbelaar 'songs of yearning/nocturne'.
Waar is de muziek van RAIJ mee te vergelijken? Eigenlijk nergens mee. In het begin werd Dead Can Dance genoemd naast klassieke componisten als Gorecki en Arvo Pärt, cineast Tarkovsky wordt vaak genoemd als inspiratiebron. Het is spiritueel, etherisch, werelds, soms wat avant garde achtig, folk, neo klassiek en dit alles op zo'n manier bijeengebracht dat het voor de fan direct herkenbaar is.

'The Dream We Carry' is redelijk toegankelijk bij een eerste beluistering. Maar zoals zo vaak, aandachtig luisteren is wel raadzaam om deze plaat te kunnen waarderen.
Spiritualiteit en melancholie bepalen de plaat en naast de al genoemde referenties wordt ook Talk Talk, The Innocent MIssion en LIes Damned Lies genoemd.
De muziek is ook wat elektronischer dan we gewend zijn van RAIJ

Het is lastig om er aparte nummers zo maar uit te lichten. Alles past bij elkaar, hoort bij elkaar en is één geheel. De heldere zang, de toetsen, de klaaglijke violen, de melancholieke sfeer, de mystiek; het geheel is groter dan de som der delen.

De plaat begint met het troostende 'a song for lost souls' een prachtige start van dit album. Verstilling, melancholie voeren de boventoon. En dat zal het hele album terug komen.
Dan volgt het eerste lied met vocalen in het Frans 'les fils des etoiles'. RAIJ gebruikt vaak vele talen op hun album, waaronder ook Noord- en Oost Europese, maar een Frans nummer is ook vaak aan de orde. Het wordt prachtig gezongen door Jessie Main. En het gebruik van hammond en mellotron is echt een meerwaarde.

Dan volgen er wat minder 'serieuze' nummers , de boog kan niet altijd gespannen blijven. Met 'Object of Desire' gaan we weer de diepte in, opnieuw prachtig gezongen door Jessie Main. Dit nummer zou in een prachtige basiliek of kathedraal gezongen moeten worden, hoewel in een klein kapelletje zou ook geweldig zijn. Hetzelfde geldt voor "Portrait of a child' , bij een recensent las ik de naam van Hildegard von Bingen als referentie. En inderdaad deze kloosterachtige zang zou zo maar uit een oud religieus gebouw kunnen klinken.
Bij een aantal nummers wordt een tekst voorgedragen : 'the road home' (tekst van Alex Boyle), 'tales from nowhere' (tekst in een scandinavische taal van Edith Söndervan') en de laatste song met een tekst van W. B. Yeats.
'Disparu΅ is ook weer zo'n pareltje, waar zomaar een stevige gitaarsolo klinkt.
Het laatste nummer is op een gegeven moment een samensmelting van folk en (neo) klassiek.
De cover is een afbeelding van Joy Wolfenden-Brown met als titel 'lost'.

Net als bij de vorige albums van RAIJ ben je nooit enkel luisteraar, je wordt meegezogen in dit album en wordt deelnemer, participant. Muziek van RAIJ raakt mij diep, het doet iets met me. Het is troostend, het brengt me naar een andere werkelijkheid. Een medicijn tegen de oppervlakkigheid, tegen het individualisme tegen de hardheid. En ondanks de melancholie is het ook hoopvol, zoals ook de titel al aangeeft 'the dream we carry'. Zalf voor de beschadigde ziel, zullen we maar zeggen.

Ik ken ze van demo's van eind jaren '80. Fijn dat je de groep weer voor het voetlicht brengt!