Slick Rick - Victory (2025)

Beetje een allegaartje van verschillende genres. Come On Let's Go en Cuz I'm Here met een dance beat en Landlord heeft een reggae sausje. Maar wat meer storend is: veel interludes (Victory Intro, I Did That, Mother Theresa, Matrix) en veel erg korte nummers.

Over het geheel gezien helaas een teleurstellend onvolwaardig album. Na zoveel jaar verwacht je gewoon meer.

Die hiphouse-flarden tussendoor hadden zeker niet gehoeven, net als dat geklets af en toe omringd door wel erg korte tracks. Daardoor voelt het meer als een EP dan als een echte plaat, en al helemaal niet als een grote comeback.

En toch luister ik met een flinke glimlach naar 'Victory'. Slick Rick klinkt nog net als bijna veertig jaar geleden. Hij rapt losjes, soms geestig, soms verhalend, en heeft nog steeds een volstrekt eigen stijl. Hoewel deze plaat echt net wat meer substantie had verdiend, en eigenlijk gewoon nog twee of drie echt beklijvende nummers hier bovenop, voel ik toch een grote sympathie voor dit project: The Ruler die na al die jaren afwezigheid, inmiddels op bijna pensioengerechtigde leeftijd, niet meegaat met allerlei trends maar gewoon doet wat hij altijd heeft gedaan.

Die Ricky. Het is een wat kort album inderdaad. Ook een beetje een rommeltje. Je mag toch wel verwachten na al die jaren dat je wat meer nummers hebt geproduceerd. Denk ook wel dat het komt omdat Idris Elba achter de knoppen heeft gezeten. In mijn ogen niet echt een producer, maar goed dat is smaak.
Zijn stem vind ik nog steeds klinken als altijd. Hij flowt er lekker doorheen. Het nummer me Nas vind ik top.

Hier kan ik maar weinig mee.

Slick Rick kende ik voornamelijk van naam en een gastbijdrage hier en daar. Victory is de eerste keer dat ik iets van solo-materiaal van de beste man beluister. Zijn vijfde studioalbum brengt hij uit op het label van Nas (Mass Appeal Records). Dat is dé reden dat ik dit album een kans gegeven heb, het label heeft een groot jaar gepland: dit is de eerste van zeven legendarische artiesten dat dit jaar een album uitbrengt op het label.

Dit album is echter een rommeltje geworden. Veel korte nummers, een aantal interludes die soms ook te lang doorgaan (I Did That), de producties doen me niets (gek ook dat er 2 dance beats opstaan) en Slick Rick blijkt toch niet mijn type rapper te zijn. Wat aan de saaie kant en ik kan me maar moeilijk over dat Britse accent zetten. Dit project nodigt alvast niet uit om zijn ouder materiaal te gaan beluisten.

Enige nummer dat ik nog met enige regelmaat zal draaien is Documents met Nas, heerlijke track.

Hopelijk gaan de volgende 6 albums die Mass Appeal dit jaar gaat uitbrengen van een hoger kwalitatief niveau zijn.

3*

Volledig eens met Yestsida Opzich wel vermakelijk dit, anderzijds denk ik: waar luister ik in hemelsnaam naar? En dat verandert (top op heden) niet na meerdere luisterbeurten.