N8NOFACE - As of Right Now (2025)

Het album As of Right Now van N8NOFACE uit 2025 voelt voor mij als een rustige, persoonlijke en een beetje dromerige luisterervaring. Het is geen plaat met grote refreinen of harde energie. In plaats daarvan hoor ik zachte elektronische klanken, eenvoudige ritmes en een stem die kwetsbaar en eerlijk klinkt. Daardoor lijkt het soms meer op een gedachte of gevoel dan op een traditionele verzameling liedjes.

Wat mij vooral opvalt, is hoe persoonlijk het album aanvoelt. De teksten gaan veel over liefde, twijfel, herinneringen en leven in het moment. Niet groots of ingewikkeld, maar juist klein en menselijk. Dat maakt de muziek herkenbaar, ook al klinkt de stijl soms anders dan wat veel mensen gewend zijn. De sfeer is vaak rustig en melancholisch, maar niet zwaar.

De muziek beweegt langzaam vooruit. Sommige stukken zijn bijna hypnotiserend, waardoor ik automatisch stiller ga luisteren. Het is duidelijk een album dat aandacht vraagt. Wie snelle of uitbundige muziek verwacht, kan het misschien saai vinden. Maar wie openstaat voor een kalme, emotionele sfeer, ontdekt juist veel diepte.

Ook hoor ik dat dit album zorgvuldiger is opgebouwd dan eerder werk van de artiest. De klanken voelen rijker en meer gelaagd. Toch blijft alles eerlijk en ongepolijst, alsof de emoties belangrijker zijn dan perfectie. Dat geeft het geheel iets oprechts.

Voor mij is As of Right Now daarom geen plaat om vluchtig op te zetten, maar een album om echt bij stil te staan. Het nodigt uit om na te denken over gevoelens en over het huidige moment. Juist die rustige, kwetsbare benadering maakt het bijzonder. Het is misschien niet voor iedereen, maar wel sterk voor luisteraars die houden van sfeer, emotie en eenvoud.

Nummer-voor-nummer beschrijving

As of Right Now opent heel ingetogen en zelfs sober. Ik hoor veel ruimte en rust, waardoor de toon van het album meteen duidelijk wordt. Het voelt kwetsbaar en persoonlijk. (3,5)

Waiting to Wait for You heeft duidelijk wat meer tempo. De sfeer blijft zacht, maar klinkt minder somber dan de opener. Daardoor komt er iets meer beweging in het album. (3,5)

The Way Out of Here geeft mij een gevoel van haast. Alsof de muziek vooruit wil zonder echt los te breken. Dat zorgt voor spanning onder de rustige oppervlakte. (3,5)

It’s Happening Again vind ik wat saaier. Het nummer blijft vrij vlak en mist voor mijn gevoel een sterk moment dat blijft hangen. (3)

Everything We Thought We Knew voelt lichter. De melodische riff maakt het toegankelijker en geeft het album even wat ademruimte. Dit is een prettige overgang in het middenstuk. (4)

I’m All Yours All the Time bevalt mij ook goed. De lichtvoetige melodie en subtiele synth-riff zorgen voor warmte en een bijna hoopvol gevoel. (4)

You Dance Alone sluit het album af met een kwetsbare maar tegelijk gehaaste sfeer. Het voelt alsof emoties nog één keer naar boven komen voordat alles stilvalt. Daardoor eindigt de plaat rustig, maar niet helemaal opgelucht. (3,5)