Guerilla Toss - You're Weird Now (2025)

De Amerikaanse band Guerilla Toss klinkt alsof ze met hun debuutalbum vol energie zitten, met veel te bewijzen. Maar niets is minder waar, zo klinkt de band al jaren en dit is natuurlijk geen debuut. Niet vast te pinnen op één stijl of –genre, lekker doen waar je zelf zin in heb: hoekige no-wave en mathrock chaos op het Tzadik label van John Zorn, om vervolgens percussiegerichte funkpunk te laten horen op DFA. Op nieuw album You’re Weird Now zetten ze Stephen Malkmus van Pavement in de producersstoel voor een tintje collegerock, terwijl gitarist Trey Anastasio van Phish de psychedelische tintjes van de muziek komt versterken. Dat het resultaat meer catchy klinkt dan ooit, betekent niet dat we nu te maken hebben met gemakkelijke hap-slik-weg muziek.

“I’m so sorry – I came to party” klinkt het in de openingstrack, haast als een excuus voor optimisme. Extreem optimisme tegen beter weten in, zo blijkt in Panglossian Mannequin (vernoemd naar het verschijnsel gebaseerd op Dr. Pangloss uit Voltaire zijn “Candide” roman, red.) De ‘stoere’ en buigzame etalagepop naar de buitenwereld, maar vanbinnen weet je het niet zo zeker. Maar het (in)zicht mist door een dikke laag mist, geen creatieve gedachtes en bang om los te laten in Deep Sight. Verlangend naar het oneindige, “Infinity, yeah, it’s for me”. De verlossing op Crocodile Cloud wordt gevonden in psychedelica. Opluchting, bevrijding en de wolk die door wilskracht oplost: “Too much LSD, and you have no money. Magic made you poor but free. So swim beneath the reeds, in fishponds of relief. From skin to scales, you are complete”.

Aldus de diepere lagen van ene album vol vrolijk, waar je in eerste instantie geen donkere tonen zou verwachten. Psychosis is Just a Number verbergt zijn chaotisch hoekige no wave gitaarlijntjes niet, terwijl energieke riot grrl-vocalen en 80’s dancepunk de rest doen. Terwijl de vraag-en-antwoord wisselwerking met Stephen Malkmus en de ‘cheerleader yell’ van zangeres Kassie Carlson worden bijgestaan door aanstekelijke tonen van 90’s rave, totdat het instrumentale tussenstuk kan reknen op psychedelisch gekte en een heuse keytar solo. Als noiserock / artfreakband Pc Worship komt meehelpen op Deep SIght (wederom in vraag-en-antwoord stijl) resulteert dat in monolitisch, alles wegzuigende psychedelische krautrock, Maar de grootste verassing komt misschien wel van Favorite Sun, waar funk, hiphop, bevreemdend trippy gitaarsolo, blikkerige drums, en koebel ritmes samenkomen met dissonantie en noise. Dan hebben we het eigenlijk nog niet eens over de zweem ‘kauwgombal’ gehad die over de hele plaat ligt; noem het 80’s kitsch met een vleug Madonna.

Zo maakt Guerilla Toss met You’re Weird Now een bedrieglijk catchy album, vol heerlijke dancepunk, nintendocore, collegrock, funk en heeeeel veel psychedelica. Psychedelica die je niet ziet aankomen, met weirde breaks die een lied plots omtoveren van catchy popliedje naar experimentele freakout. Vooral groots ‘ingeblikte’ drums en in elkaar gedrukte, claustrofobische gitaren maken de muziek plastic en onwerkelijk. De cheerleader-achtige energie van de vocalen versterkt dat alleen maar. Retro futuristisch en niet bestaand in een bepaalde tijdsbubbel, maar wel met de blik op existentialisme en introspectie. Dansend de twijfel in? You bet, I’m weird now!

Dat schreef ik voor Written in Music.