Gruff Rhys - Dim Probs (2025)

Die Gruff blijft maar platen uitpoepen alsof-ie het niet tegen kan houden. Nu amper anderhalf jaar na het magnifieke Sadness Sets me Free, is het alweer tijd voor een volgende. En ditmaal vond hij het blijkbaar weer eens tijd voor een Welshtalige. Nu vind ik zijn welshtalige werkjes over het algemeen een stuk hypnotiserender dan zijn Engelstalige, maar uiteraard kan daarbij domweg een rol spelen dat ik niet ‘afgeleid’ raak door zijn immer geestige intelligente teksten en daardoor meer in de muziek opga. Hoe hij zo’n a-muzikaal klinkende taal zo muzikaal laat klinken, is sowieso weergaloos. Op deze plaat heeft de jazzy folkpop zoals we die ook van een Candylion kennen de overhand, maar nu en dan dienen andere invloeden zich aan waardoor de kabbelende klanken nooit vervelen. Echt verrassen doet Gruff al een tijdje niet meer, lijkt hij ook niet echt te proberen. Ooit was dat wel anders, maar ik mis die tijden alleen zo nu en dan. Daarvoor in de plaats komen consistente platen die haast achteloos klinken maar briljant in elkaar steken en zich steeds prettiger in je schedelpan nestelen. Dim Probs is zo’n plaat om op vele manieren naar te luisteren: op de achtergrond, op de voorgrond, om bij te ontwaken en om bij weg te dromen. En ondanks de vertrouwdheid blijft het fris en eigengereid, want al kennen we Gruff inmiddels door en door blijft er van hem toch echt maar één.

Vind het ook echt een leuke plaat; geheel toevallig kwam er deze week een aflevering van QI (BBC) voorbij waarin het Welsh centraal stond. Bijzondere taal die de Engelsen lang verboden hebben op scholen, maar gelukkig niet is uitgestorven. Ik vind het qua klank ook wel op Afrikaans lijken (en dan lijk de stem van Gruff ook nog eens een beetje op Gert Vlok Nel) met het verschil dat ik hier geen hol van versta.

Als mijn tuin weer eens overwoekerd is door onkruid roep ik voortaan: Chwyn Chwyldroadol!