Cass McCombs - Interior Live Oak (2025)

Een lekkere lange plaat. Priestess en Peace zijn alvast geweldige singles en doen mij weer denken aan de Mangy Love / Tip of the Sphere platen, maar dan weer een stapje vooruit (volwassener). Heartmind bleek toch een wat moeilijke plaat, met enkele lange nummers waarin McCombs wat andere dingen wilde proberen. Maar ook dat album had enorme hoogtepunten: Karaoke en Belong to Heaven vind ik een paar van de mooiste nummers die hij ooit heeft gemaakt. Dit maakt mij enorm benieuwd naar Interior Live Oak. Meestal vind ik lange platen altijd een beetje spannend, maar ik denk dat McCombs vijf kwartier prima kan vullen.

Pas sinds vorig mooie Heartmind bekend met Cass McCombs werk en sinds gisteren fan van zijn werk. Want toen zijn nieuwste Interior Live Oak ontvangen en vooralsnog geen woorden om dit geweldig afwisselende album te beschrijven behalve dan dat ik soms flarden Elliot Smith hoor. Dat zegt genoeg lijkt me.
Ik ga zijn eerdere werk graag ontdekken.

Prachtig album inderdaad. Staat hier op repeat. Stukken beter dan z'n voorgaande worp. Het is wel een lange zit, maar daarmee is er ook veel moois te ontdekken. Eerste twee nummers en A Girl Named Dogie zijn hier in positieve zin opgevallen. Ook het slotnummer is sterk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cass McCombs - Interior Live Oak - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cass McCombs - Interior Live Oak
Ik heb een wat moeizame relatie met de albums van Cass McCombs, maar naast mijn liefde voor zijn album Mangy Love begint ook het deze week verschenen Interior Live Oak zich steeds nadrukkelijker op te dringen

Het is inmiddels een flinke stapel albums die de Amerikaanse muzikant Cass McCombs op zijn naam heeft staan. Het zijn singer-songwriter albums van behoorlijk hoge kwaliteit en het zijn in veel gevallen albums met een aangename jaren 70 vibe. De albums van Cass McCombs hebben zo ongeveer alles dat ik leuk vind, maar toch duurt het bij mij altijd even voor ik echt val voor de muzikale charmes van de Californische muzikant. Dat is niet anders bij het deze week verschenen Interior Live Oak, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe mooier en interessanter ik het vind. Dan blijkt immers dat de songs van Cass McCombs niet alleen zeer aangenaam zijn, maar ook van hoge kwaliteit.

De albums van de Amerikaanse singer-songwriter Cass McCombs zijn albums waar ik altijd nieuwsgierig naar ben. Dat is al zo sinds zijn debuutalbum A uit 2003, dat ik inmiddels al weer meer dan twintig jaar geleden een zeer aangename verrassing vond. Een zekerheid is een album van Cass McCombs voor mij echter nog altijd niet. Na zijn debuutalbums liet ik heel veel albums liggen, waarna ik pas na vele pogingen het in 2016 verschenen Mangy Love oppikte.

Mangy Love vind ik inmiddels met afstand het beste album van Cass McCombs en het is eigenlijk het enige album van de Amerikaanse muzikant dat ik met enige regelmaat beluister. Toch was ik ook zeer te spreken over de twee albums die volgden op het voorlopige meesterwerk van de Amerikaanse muzikant. Tip Of The Sphere uit 2019 is een wat complexer album dat het best tot zijn recht komt wanneer je er wat vaker naar luistert (wat ik vooralsnog dus niet doe), terwijl het met veel gastmuzikanten gemaakte Heartmind het Cass McCombs album is dat het makkelijkst een breder publiek zou moeten kunnen aanspreken.

Alle reden dus om nieuwsgierig te zijn naar het elfde reguliere album van de muzikant uit California, dat volgt op een album met kinderliedjes en een verzamelaar met restmateriaal. Interior Live Oak is eigenlijk vanaf de eerste noten een typisch Cass McCombs album. De songs van de Amerikaanse muzikant hebben een aangename jaren 70 vibe, zitten in muzikaal opzicht knap in elkaar en hebben ook iets eigenzinnigs, waardoor je niet het idee hebt dat je naar een vergeten album uit de jaren 70 luistert.

Cass McCombs zingt verder prima en heeft een stem die goed past bij zijn singer-songwriter muziek met een hang naar de jaren 70. Dat is allemaal positief, maar zijn albums dringen zich bij mij nooit direct genadeloos op. Ook de songs op Interior Live Oak ademen kwaliteit, maar het zijn ook songs die bij mij makkelijk vervliegen, hoe aangenaam ze ook zijn. Dat aangename houdt dit keer wel bijna vijf kwartier aan en Cass McCombs doet dit met songs die meer wat meer in het verlengde van de songs op Mangy Love liggen.

Uit het verleden weet ik dat het helpt om wat vaker te luisteren naar de muziek van Cass McCombs, waardoor Mangy Love inmiddels een album is dat ik koester. Ook Interior Live Oak beschikt over de potentie om uit te groeien tot een album dat ik koester, want de Amerikaanse muzikant heeft een serie uitstekende songs geschreven en vertolkt ze zowel in muzikaal als in vocaal opzicht zeer vakkundig.

Cass McCombs heeft zijn nieuwe album gemaakt met een aantal gelouterde muzikanten, die hoorbaar veel plezier hebben beleefd aan het album, dat ook nog eens vakkundig is geproduceerd door Cass McCombs en de ervaren co-producers Chris Cohen en Sam Owens (aka Sam Evian). Het album klinkt hierdoor echt geweldig.

Interior Live Oak is een album dat ik inmiddels vaker heb beluisterd dan ik normaal gesproken doe wanneer een album slechts een paar dagen uit is en wat een jaar of negen geleden gebeurde met Mangy Love gebeurt ook met steeds meer songs op Interior Live Oak, die stuk van stuk van aangenaam in memorabel transformeren. Het levert een album op dat het ongetwijfeld heel goed gaat doen op lome dagen die komen gaan, maar Interior Live Oak is ook een heel knap album. Erwin Zijleman

Wat een heerlijk album is dit geworden. De voortekenen met de singles waren al goed, maar uiteindelijk is het hele album van hoog niveau. Ondanks de lengte verveelt ie geen moment.

Bagger album en dan komt track....16! Die is wel 4 sterren waard.

Vreemde opmerking dit. Ik denk naar een ander album geluisterd..

Op Interior Live Oak laat McCombs zich weer van zijn beste kant zien. 5 kwartier is een lange zit en dat vraagt toch wat geduld van de luisteraar, maar uiteindelijk zijn veel nummers al na een paar luisterbeurten erg catchy. Singles Priestess en Peace zijn direct vrij toegankelijk en zijn misschien wel enkele van de beste nummers van de plaat. Het is opnieuw een vrij volwassen plaat geworden, maar is uiteindelijk denk ik iets toegankelijker dan de vorige, die af en toe wat "experimentelere" uitstapjes had naar bijvoorbeeld jazz. Op Interior Live Oak blijft McCombs vrij dicht bij huis, met af en toe wat bluesvibes die de huiskamer vullen.

Gelukkig zijn er ook de kenmerkende "frivoliteiten", waaronder gejodel en geinige teksten (you suck, I suck, everything sucks).

Lola Montez Danced the Spider Dance had voor mij niet per se gehoeven. Het titelnummer vind ik gek genoeg ook niet helemaal in de sfeer passen.

Hoogtepunt vind ik het hypnotiserende Who Removed the Cellar Door? dat een beetje aan Tom Petty doet denken.

McCombs blijft toch een van de meest consistente songsmeden van de afgelopen twintig jaar, en elk nieuw album is weer een warm bad om diep in weg te zakken. Ja, wegzakken is wel het goede woord, want opveren doe je eigenlijk nooit bij die meanderende klanken en aarzelende neuzelstem die vaak iets oproepen van een bij het wakker worden wegstervende zoete droom. Interior Live Oak is gewoon een volgende McCombs-plaat, behalve dan dat er een handvol songs op staat dat een stuk sterker en beklijvender is dan wat hij in enige tijd heeft uitgebracht. Maar ik ben het zeker niet eens met wat sommigen hierboven beweren: dat hij de lange speelduur kan dragen. Ik ben niet van de less is more-school, kan enige overvloed op z’n tijd best waarderen, maar voor iemand met zo’ n specifieke stem en stijl vind ik toch dat hoe korter hoe krachtiger is. Big Wheel was ook een lange zit, en vond ik daarom ook een mindere Combs, maar die was tenminste nog opgedeeld als dubbelaar. Deze trip kabbelt maar door en onaangenaam wordt dat nooit, maar mijn aandacht dwarrelt te ver weg om er na het zoveelste nummer nog veel zinnigs over te kunnen zeggen. Uit het warme bad dat Cass ditmaal voor ons bereid heeft, stap ik echt te gerimpeld.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #14 CASS MCCOMBS - INTERIOR LIVE OAK

Een fijn folk/rock dubbelalbum om op te ontspannen en misschien wel z’n beste werk. De songs worden naar goede Cass McCombs-gewoonte op een nonchalante, ongedwongen manier gebracht, wat meteen ook de grootste troef en valkuil is van deze songwriter - afhankelijk van de stemming waarin je bent wanneer je ernaar luistert. Ja, het kabbelt soms maar dat hoort erbij vind ik. De sequencing van de nummers is echter zodanig goed dat er voldoende afwisseling is gedurende deze 74 minuten. Het donkere ‘A Girl Named Dogie’ is favoriet hier.