Elliott Murphy - Infinity (2025)

Iedere keer ben ik verbaasd dat Elliott er toch weer een plaat weet uit te persen; de man is al over de 80. Niet dat de wereld daar veel notitie van neemt, want Elliott is niet hip. We leven nu eenmaal in een tijd waarin je word je geboekt als je in je ondergoed met je kontje kunnen draaien. Elliott daarentegen houdt zich bezig met liedjes schrijven zonder dance dreun, al een album of 30 lang, als een soort schaduw Bob Dylan. Wie de moeite neemt dat eens door te spitten ontdekt dat er ontzettend veel prachtig materiaal tussen zit. Natuurlijk ligt zijn beste tijd achter hem (dat min of meer eindigde bij Notes from the Underground uit 2008) maar het is mooi om te constateren dit mogelijk slotakkoord een stuk beter is dan zijn voorgaande handvol albums.