Lola Young - I'm Only F**king Myself (2025)

Recensie | Lola Young - I'm Only F**king Myself | Nieuweplaat.nl

Ook op haar derde album – I’m Only F**king Myself – hanteert Lola Young de recht-in-je-gezicht benadering. De openhartige dagboek-songteksten brengen nergens een scheidslijn tussen wat persoonlijk is (intiem maar deelbaar) en wat privé (te intiem dus niet deelbaar), waardoor luisteren naar I’m Only F**king Myself zowel ongemakkelijk als intrigerend is. Rauw, grof en ongepolijst laveert Lola Young veertien nummers lang tussen pijnlijke eerlijkheid en ongefilterde kwetsbaarheid, waarin het thema seks veelal centraal staat.

Zoals in F**k Everyone. ‘I’ve been touching on your father, giving him head/He’s been blowing up my phone, but I blow him instead’ is een zin die de intentie en intensiteit van het hele lied aardig samenvat. Maar wie de gehele songtekst tot zich neemt, zal tot de conclusie komen dat elke willekeurig gekozen zin uit deze song hier dienst had kunnen doen. Even expliciet, maar voorzien van een veel zachtere omlijsting is het lied One Thing. Deze omlijsting komt in de vorm van zero’s-r&b, zoals we die kennen van artiesten als Ne-Yo, Usher en Craig David. Later op het album horen we ook vleugjes Prince langskomen, bijvoorbeeld in Why Do I Feel Better When I Hurt You?. Songs als deze glijden heerlijk soepel het gehoor in en doen in geen velden of wegen denken aan Amy Winehouse, waar Lola Young zo vaak mee vergeleken is.

Over het lied Spiders zegt Young: “Soms wil je datgene waar je het meest bang voor bent in het leven doden, maar als je het echt onder ogen ziet, is het echt niet zo eng als je dacht.” Spiders is de sterkste track op I’m Only F**king Myself door de sterke opstuwende samenwerking tussen songtekst en productie. Het is niet zomaar een alledaags liefdeslied, maar meer een toneelstuk waarin je als luisteraar – bijna onvrijwillig – de drama-driehoek ingezogen wordt en in de rol van Redder wordt geduwd (de andere twee rollen zijn Slachtoffer en Aanklager/Dader). Dit zal zijn weerslag hebben op live-uitvoeringen van dit nummer, als het publiek de positie inneemt van trooster/geruststeller en er een symbiose ontstaat tussen zangeres en concertbezoekers. Nu al een kippenvel-moment nog voordat het gebeurd is!

Naast deze hunkerende, grofgebekte Young is er ook de zelfbewuste, sterke Young die strepen in het zand trekt. ‘Just cause you’re a man don’t mean you can sit there and treat mе like shit on your shoes’ uit Walk All Over You is de weergave van de glasheldere begrenzende andere kant van de Messy-zangeres. Laat het een muzikale reddingsboei zijn voor eenieder die zich in een gelijksoortige destructieve relatie bevindt. Minstens zo indrukwekkend is Who F**king Cares?. Andere thematiek, namelijk die van identiteitsverlies in een relatie, maar de impact ervan – mede door de diaristische tekst en uitvoering – is groots. Wat blijft er over als de eerlijkheid erodeert en je met elkaar een hoopje niets blijkt te zijn? Rauw, intiem, ontroerend en ongemakkelijk op hetzelfde moment.

En dat is misschien wel in een notendop wat I’m Only F**king Myself als album is: rauw, intiem, ontroerend en ongemakkelijk op hetzelfde moment. Dit is van toepassing op alle veertien tracks, maar bij de een sterker dan bij de ander. Tekstueel en soms ook muzikaal herhaalt Young zich net iets te veel om de plaat als geheel boven het maaiveld uit te tillen. Dat gezegd hebbende zijn er weinig artiesten die zich zo openlijk in de ziel laten luisteren zoals Lola Young dat toestaat. Dat brengt een kleurenwaaier aan emoties met zich mee: van een ‘too-much-info’-gevoel tot aan troostrijke ontroering. Het maakt het luisteren naar I’m Only F**king Myself intrigerend. Meer dan dat eigenlijk. Youngs ‘working class roughness’ zet aan tot nadenken over je eigen definities van persoonlijk en privé. Mogelijk hebben die ook te lijden onder enige vorm van erosie. Zo ja, dan biedt I’m Only F**king Myself een rijk aantal dagboek-handvatten voor herziening en herstel.

Post Sex Clarity ❤️ kippenvel! Lola Young, de enige echte popster van het moment.

Ja vind je haar zo bijzonder? Ik vind haar toch redelijk generiek.
Vind CMAT momenteel erg nice, ook geluisterd?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lola Young - I'm Only F**king Myself - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lola Young - I'm Only F**king Myself
De Britse muzikante Lola Young maakte met I'm Only F**king Myself een paar maanden geleden een eigenzinnig popalbum, dat echt alle kanten op gaat, maar dat langzaam maar zeker steeds indrukwekkender wordt

Lola Young werd in 2025 definitief een wereldster, wat ze mede dankt aan haar tweede album This Wasn't Meant For You Anyway. Wereldsterren worden in muzikaal opzicht vaak wat voorzichtiger, maar daar doet Lola Young niet aan mee. Op haar derde album I'm Only F**king Myself klinkt ze nog wat veelzijdiger dan op haar eerste twee albums en in tekstueel opzicht is het album nog wat explicieter dan zijn twee voorgangers. Lola Young maakt van haar hart geen moordkuil en doet in muzikaal opzicht waar ze zelf zin in heeft. Dat siert de Britse muzikante, die er op haar derde album in slaagt om geen concessies te doen en een volgende stap te zetten in de richting van een uniek eigen geluid.

Begin vorig jaar maakte ik dankzij de geweldige single Messy voor het eerst kennis met de muziek van de Britse muzikante Lola Young. Messy is niet alleen een onweerstaanbaar lekkere oorwurm, maar het is ook een single die laat horen dat Lola Young beschikt over een unieke stem en een bijzondere eigen stijl, die haar inmiddels terecht heel groot hebben gemaakt.

Messy is afkomstig van het in de zomer van 2024 verschenen This Wasn't Meant For You Anyway, dat ik een leuk album vond en vind. Ik was echter veel meer onder de indruk van het debuutalbum van Lola Young. Op het uit 2023 stammende My Mind Wanders And Sometimes Leaves Completely laat de Britse muzikante een origineler geluid horen. Het is een geluid dat is volgestopt met elektronica, maar dat desondanks verrassend warm klinkt.

Afgelopen herfst verscheen de opvolger van het zo succesvolle This Wasn't Meant For You Anyway. Ik heb het een paar keer geprobeerd met I'm Only F**king Myself, maar ook het derde album van Lola Young vond ik minder goed dan haar debuutalbum. Ik vond het nieuwe album op het eerste gehoor wat gewoontjes en miste het unieke van haar debuutalbum.

ik vind ik I'm Only F**king Myself nog steeds minder goed dan het debuut van Lola Young, maar ik ben het derde album van de Britse muzikante inmiddels wel wat meer gaan waarderen. Ik waardeer I'm Only F**king Myself inmiddels als een goed gemaakt maar ook verrassend veelzijdig en puur popalbum.

De meeste grote popzangeressen van het moment beperken zich niet tot één genre, maar slagen er in om te variëren op hun albums. Lola Young doet dit op haar derde album in extreme mate en dat is knap. Ze flirt op I'm Only F**king Myself nadrukkelijk met de dansvloer, maar kan ook uit de voeten met stevige rocksongs. En zo schiet de Britse muzikante alle kanten op, zonder dat haar album een bij elkaar geraapt zooitje wordt.

Het betekent niet dat ik alles goed vind op I'm Only F**king Myself, want het album bevat ook een aantal songs die niet in mijn straatje passen. Hiertegenover staat een geweldige en vol dynamiek zittende rocksong als SPIDERS, waarin Lola Young weer een andere kant van zichzelf laat horen en wat mij betreft indruk maakt.

De Britse muzikante is in het verleden vooral vergeleken met Adele en Amy Winehouse, maar op haar nieuwe album laat ze horen dat ook andere smaakmakers uit de Britse popmuziek van dit millennium, onder wie zeker Lily Allen, invloed hebben gehad op haar geluid.

Ik vind het geluid van Lola Young ook een uniek geluid, want ze beschikt over een lekker ruwe stem met een duidelijk eigen sound en dan zijn er ook nog eens de behoorlijk expliciete teksten, die op I'm Only F**king Myself nog wat minder rekening houden met fatsoenridders die de cultuursector steeds meer willen beperken.

Lola Young is pas 24 jaar oud, maar ze heeft inmiddels drie uitstekende albums op haar naam staan. Het zijn albums waarop ze de strijd aan gaat met haar eigen demonen, maar waarop ze ook precies doet waar ze zelf zin in heeft. Het levert met I'm Only F**king Myself een bont gekleurd album op, waarop echt niet alles raak is, maar waarop ook een ruime handvol geweldige songs staat.

En ook als Lola Young muziek maakt die ik minder kan waarderen weet ze me te raken, want alles aan de Britse muzikante is echt. Zo echt dat ze haar tour inmiddels heeft moeten annuleren omdat het allemaal wat teveel werd. Hopelijk krabbelt ze snel weer overeind. Erwin Zijleman