Black Lips - Season of the Peach (2025)

Een gemiddelde garagerock plaat uit de jaren zestig klinkt alsof deze met beperkte lo-fi middelen ergens in een garagebox naast het ouderlijk huis is opgenomen. Tegenwoordig is dit begrip zodanig gemuteerd en geromantiseerd dat een beginnende Amerikaanse band al snel zodanig geëtiketteerd wordt. Black Lips grijpt naar die oeroude grondbeginselen terug, met het grote verschil dat ze al zo’n vijfentwintig jaar in het circuit meedraaien.

Om zichzelf te blijven vernieuwen maken ze in 2020 de minder geslaagde veilige Sing in a World That’s Falling Apart countryplaat. Gelukkig revengeren ze zich twee jaar later met het ouderwetse Apocalypse Love. Daarop flirten ze nog met disco en funk al zijn de country invloeden nog niet geheel afgeschreven.

Verwacht op het absurde Season of the Peach geen antwoorden, je krijgt juist nog meer vragen in je schoot geworpen. Neem het niet met een korreltje zout, maar met een vrachtlading welke genoeg is om een bevroren pad naar huis te laten ontdooien. Verwacht het onmogelijke, maar verwacht niet teveel. Dan begrijp je Black Lips enigszins. Season of the Peach is namelijk een cryptogram voor andersdenkenden slachtoffers die eerder in een gesticht thuishoren.

Season of the Peach is primitieve geëvolueerde neanderthaler rock volgens de oerprincipes. Hoe dat DNA in het bloed van Cole Alexander en Jared Swilley terecht is gekomen weet ik niet. Het sonische Season of the Peach klinkt in ieder geval alsof een door genotsmiddelen besmette hippie mug liefkozend zijn goedje in de poriën van het tweetal ejaculeert. In de schijnwereld van Black Lips openen ze toepasselijk met The Illusion Part Two. Het nuchtere down to earth spel van saxofonist Zumi Rosow maakt de track tastbaar. Het einde van het leven als startpunt. Wat komt er na de vrees voor de dood.

Zulu Saints bezit dan wel een gefloten middeleeuws mediterend folk intro, daarna schiet het als opgejaagd wild alle kanten op. Hoe verkoop je een uitgestorven spookstad als een winstgevend themapark. Ook tekstueel lukt het Black Lips om hun beperkingen tot kunst te transformeren. Dan denk je dat die toverketel aan drugsdampen ondertussen wel leeg zal zijn. De psychedelische Sx Sx Sx Men grunge is echter nog vreemder, nog onnavolgbaarder.

Vervolgens gebeurt het onverwachte en openbaart zich een ware rebelse anti-oorlog protestplaat. Het ontnuchterende Wild One plaatst de Verenigde Staten in een slapstick western decor en ook het met kermis prullaria opgesierde Judas Pig is een rechtstreekse aanval op het kortzichtig handelen van de machthebbers. Een slangenkuil gevuld met complottheorieën, schreeuwerige demonische zangpartijen en paranoïde oorlogsangsten. Black Lips regisseert zijn eigen Apocalypse Now filmset en dirigeert soldaten door de psychedelische drugs opwekkende Kassandra roes heen.

De opstandige Baptism in the Death House countryklucht brengt zaken aan het licht welke liever in het donker ondergronds bewaard blijven. Het dromen ontvluchtende Happy Place escapisme is snoeiharde opstandige vintage college punkrock. Dit is een kleine stap naar de deprimerende Prick new wave. Kortzinnigheid als een modebewuste stijlvorm. Lekker zwartgallig grimmig en zo uitzichtloos als een vlakke horizonlijn. Mierzoete suikerspinnenwalmen geven de bubblegum dramatiek van Hatman glans. De vals gezongen passages staan hier voor het valse sentiment in een valse gemene wereld.

Tekstueel verschilt The Illusion Part One amper met het benauwende The Illusion Part Two. Daar snak je nog naar adem, de afsluiter bevredigd zich met het hemelse einde. Hoe toepasselijk sluit de hedendaagse gekte op de Season of the Peach belevingswereld van Black Lips aan. Het is surrealistisch en realistisch ineen.

Black Lips - Season of the Peach | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com