Wayne Shorter - Schizophrenia (1969)

Vinnig plaatje van Wayne Shorter en kompanen. Alle tracks werden gecomponeerd door Shorter zelf, met uitzondering van Kryptonite, van James Spaulding. Spaulding speelt ook fluit en altsaxofoon op deze plaat, en het mag dan ook niet verbazen dat hij het meest prominent naar voor komt op zijn compositie.

Verder is de band ook erg uitgelezen, met Shorter zelf op tenorsax, Curtis Fuller op trombone, de geweldige Herbie Hancock op piano en routiniers Ron Carter (bas) en Joe Chambers (drums). Dat deze heren konden spelen, lieten ze zeker horen, maar de echte geestdrift van bijvoorbeeld Speak No Evil, The All Seeing Eye of The Soothsayer ontbreekt hier wel mijns inziens. Gewoon lekker onderhoudende post-bop met enkele opwindende trekjes.

3,5 sterren

Ik vind deze wel lekker opwindend. Postbop zeker, maar ook al erg richting jazzrock en zelfs wat freejazz. Dat zal waarschijnlijk komen omdat Shorter ook in de band van Miles Davis zat rond deze tijd. Hancock (piano) en Carter (bas) spelen ook in het kwintet van Miles. Op Moto Grosso Feio gaat Shorter pas echt full-fusion. Dit is meer een crossoverplaat.

Hoedanook zet ik lekker hoog in met mijn eindoordeel, want Shorter kan gewoon erg weinig mis doen bij mij.

Geweldig album dit Schizophrenia, opgenomen op 10 maart 1967, uitgebracht in 1969. Op één na werden de nummers door Wayne Shorter gecomponeerd en daarmee laat hij weer zien hoe goed hij dat kan. Uitstekend is de opener Tom Thumb, wat een nummer is dat!

Met het fraaie Go duiken ze wat meer de melancholische dieptes in en ook de snellere titelsong Schizophrenia mag er meer dan wezen. Ook kant 2 van de plaat is prima. Net als de sterren bezetting: wat spelen ze geweldig, echt allemaal. Schizophrenia is een topplaat van Wayne Shorter en consorten.