The Deep Dark Woods - The Circle Remains (2025)

Ben benieuwd. Het laatste fraaie album van de Deep Dark Woods was Changing Face uit 2021, en dat is dus al weer een tijdje geleden.

Het 'tussendoortje' Broadside Ballads Vol​.​ III van vorig jaar tel ik niet echt mee. Overigens was dit een album met covers van oudere volksmuziek uit de Angelsaksiche wereld. Dus van Canada via Good Old Brittania tot aan Australië. Niet onaardig. Maar ik hoop dat ze op het nieuwe album weer de draad van Changing Face weer oppakken.

De laatste dagen een paar keer beluisterd. En kort gezegd: als je de eerste twee nummers hebt beluisterd ken je de rest ook. Dit klinkt wellicht negatief, maar ik bedoel het positief. Er verandert niet veel aan de sfeer en het tempo. Met uitzondering van Keep Your Hands Upon the Throttle, een antieke opname van een aantal vrouwen die een traditional zingen.

Het tempo is traag, heel traag. Denk aan het fantastische The Banks of the Leopold Canal (van het album The Place I left Behind), maar dan nog een tempo langzamer. Typisch zo'n album voor de late avond. Dus je ben je meer een ADHD-type, luister dan maar beter niet.

Tja, en dan heb je nog de stem van Ryan Boldt. Ook weer zoiets van 'You Hate or You Love It'. Het temerige, en soms wat zeurderige in zijn stem kan ik prima hebben. Maar ik begrijp het best als mensen dit tegenstaat.

Voorlopige conclusie: prima plaat, maar niet het niveau van Changing Faces of The Place I Left Behind. Maar ja, ik ga het album nog vaker draaien, en wellicht blijkt het zo'n groeialbum.

De laatste dagen veel gedraaid. En ja, het begint zich te nestelen. Zeker de eerste paar nummers zijn bijzonder fraai en blijven echt 'hangen'.

Met de tweede helft van het album heb ik dat (nog?) niet. Waar zit hem dat in? Weet het niet. Zijn de songs gewoon iets minder? Of wordt het wat te eentonig? Of komt het gewoon omdat ik een echte albumluisteraar ben. Bij de beste albums is het geheel belangrijk, inclusief de wat 'mindere' nummers. Een Gesamtkunstwerk noemen de Duitsers dat.

Tja, maar de praktijk is dat ik het hele album wil beluisteren, maar dat er meeste wel iets tussen komt zodat ik het einde niet haal. En ja, dan hoor ik de eerste nummers veel vaker. Zou dat het zijn? Kennen meerdere MM'ers dit verschijnsel?

Ook bijzonder: de titelsong The Circle Remains Unbroken verandert gaandeweg in een soort slow version à la Light My Fire. Met prachtig toetsen werk van Geoff Hillhorst, wiens spel doet denken aan dat van Garth Hudson.

Heel herkenbaar. Ik ben zelf ook veel meer een luisteraar van complete albums dan losse nummers.
Om het 'probleem' dat je benoemt op te lossen, begin ik een volgende luisterbeurt soms halverwege het album. Maar dat voelt dan toch niet helemaal goed. De artiest heeft niet voor niets energie gestoken in de opbouw van het album en de volgorde van nummers.

Fijne band trouwens, The Deep Dark Woods, maar je moet hen wel echt je volle aandacht geven. Bij oppervlakkige beluistering kan het allemaal wat kleurloos en eentonig overkomen, maar dat is het zeker niet.