Nancy Wilson - Forbidden Lover (1987)

Dit is het enige album wat ik van deze dame bezit. Nancy Wilson is een jazz-legende die al sinds de jaren vijftig albums aflevert. Dit was kennelijk een poging haar opnieuw te lanceren in een meer 'contemporary' setting. Ze moet hier al dik in de veertig geweest zijn.

Haar jazz-achtergrond klinkt nog wel een beetje door in haar frasering en heel soms in de muzikale begeleiding, maar dit is toch vooral een knappe late-night plaat in het 'quiet storm' soulgenre. Duidelijk niet bedoeld voor de puristen die haar heel lang geleden waardeerden als jazz-zangeres, maar als je van goed uitgevoerde sfeersoul houdt (denk Regina Belle, Freddie Jackson, Luther Vandross), zit je hiermee goed.

Want La Wilson heeft na al die jaren nog altijd een fantastische stem, waar ze in alle opzichten totale controle over heeft. De begeleiding is ietwat gladjes, in de sfeer van de jaren tachtig, maar smaakvol gedaan en nooit overweldigend. De muzikanten, onder wie saxofonist Branford Marsalis, gitarist Paul Jackson, Jr. en percussionist Paulinho Da Costa, leveren subtiele, sfeervolle bijdragen, al kun je ook stellen dat ze zich hoorbaar inhouden.

Hoe dan ook, ze laten Nancy Wilson uitstekend tot haar recht komen. Met name de afsluiter, de Leon Russell-cover A song for you, haalt ze helemaal naar zich toe en mag van mij de boeken in als de definitieve versie van dat veel gecoverde nummer. Het album bevat twee duetten met de ook niet misselijke zanger (en acteur) Carl Anderson, en die twee vullen elkaar goed aan.