De zang is afgrijselijk. Vergeleken bij Duitsers van dergelijke bands zijn Harry Muskee en Jerney Kaagman near-native speakers.
Gelukkig lijkt Kraan dat zelf ook in de gaten te hebben, want het merendeel van het album is instrumentaal. En hoe hun instrumenten werken weten ze maar al te goed. De muziek is wel enigszins jamachtig, maar je hoort wel duidelijk dat de band van tevoren bedacht had wat ze gingen spelen. Er wordt namelijk behoorlijk strak gespeeld, al wordt er in de solo's waarschijnlijk wel geïmproviseerd.