Melaine Dalibert / David Sylvian - Vermillion Hours (2025)

Opnieuw een minimalistische benadering van muziek, zoals we de laatste albums van Sylvian gewend zijn. Ik krijg een beetje een Harold Budd gevoel bij dit album, door het spel van Franse pianist Dalibert. De mooie stem van Sylvian krijgen we niet te horen. Ik word er niet door beroerd helaas.

Ja jammer dat ie met zo’n saaie plaat komt weer en niet gewoon iets waar we als vanouds onze tanden in kunnen zetten.

Dit is slappe hap van de bovenste plank.

David sylvian, zijn laatste plaat met toegankelijke muziek stamt uit 1999, sindsdien is zijn muziek steeds minimalistischer en ingetogener geworden. Net zoals David Sylvian zelf die een totaal teruggetrokken leven heeft, deze muziek ademt die sfeer uit, het staat mijlenver af van zijn muziek van vroeger, waarin zijn unieke stem zijn belangrijkste instrument was. Op zijn laatste platen, alles na Manifon, is zijn stem totaal afwezig. Het heeft plaats gemaakt voor sferische beeldschetsen die bijna meditatief hypnotiserend aandoen. De weg naar binnen, zoiets.

Hee, een nieuwe Sylvian. Zijn laatste drie a vier worpen kwamen binnen als een bom, dus deze ook zeker het beluisteren waard. Doet ook veel met Lucrecia Dalt (zijn muse?)

David zit in de fotografie las ik