Ron Sexsmith - Hangover Terrace (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ron Sexsmith - Hangover Terrace - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ron Sexsmith - Hangover Terrace
Na dertig jaar is het misschien bijna gewoon dat Ron Sexsmith een album vol geweldige popsongs aflevert, maar het niveau dat de Canadese muzikant ook op zijn nieuwe album weer aantikt is geen moment gewoon

Er zijn inmiddels dertig jaren verstreken sinds de release van het officiële debuutalbum van Ron Sexsmith. In die dertig jaar is de Canadese muzikant door de critici, door zijn collega’s en door zijn fans bewierookt als groot songwriter en daar valt niets op af te dingen. De laatste albums van Ron Sexsmith hebben misschien net wat minder lof geoogst dan zijn vroegere albums, maar ik vind ze zeker niet minder goed. Ook het deze week verschenen Hangover Terrace is weer een sterk album. Ron Sexsmith staat ook dit keer weer garant voor tijdloze popsongs die je direct wilt koesteren. Het zijn popsongs met een hang naar het verleden, maar de songs van Ron Sexsmith klinken ook altijd fris en urgent.

Het in 1991 en in eerste instantie alleen op cassette uitgebrachte debuutalbum van de Canadese muzikant Ron Sexsmith trok zeker niet in brede kring de aandacht, maar leverde hem wel een platencontract op. Het resulteerde in 1995 in een titelloos album, dat door de critici vrijwel unaniem zeer uitvoerig werd geprezen. Sindsdien staat Ron Sexsmith bekend als een groot songwriter en dat is zeker niet overdreven.

Het is bovendien volkomen terecht, want vanaf zijn officiële debuutalbum laat Ron Sexsmith horen dat hij het schrijven van songs tot in de perfectie beheerst. Het zijn songs die hij ook nog eens op zeer fraaie wijze kan vertolken, waardoor het beluisteren van een Ron Sexsmith album inmiddels al dertig jaar een zeer aangename ervaring is en hij meerdere prachtplaten op zijn naam heeft staan.

Het zijn niet alleen de critici die Ron Sexsmith hoog hebben zitten, want ook collega songwriters zijn fan en het gaat hierbij zeker niet om de minsten. Onder andere Paul McCartney, Elton John en Elvis Costello hebben in het verleden aangegeven fan te zijn en ze zijn zeker niet de enigen die het werk van Ron Sexsmith op de juiste waarde weten te schatten.

Het oeuvre van Ron Sexsmith is inmiddels omvangrijk te noemen en hoewel hij niet meer zo productief is als in zijn jongere jaren kunnen we nog altijd om de twee a drie jaar rekenen op een nieuw album. Ik merk dat de critici de laatste jaren wat zuiniger zijn met het bewieroken van de albums van Ron Sexsmith en ook het deze week verschenen Hangover Terrace wordt weliswaar positief beoordeeld, maar moet het doen zonder de superlatieven van weleer.

Dat is ook wel logisch, want op een gegeven moment raak je gewend aan het hoge niveau van de albums van de Canadese muzikant, die bovendien voortborduurt op een inmiddels beproefd recept. Aan de andere kant vind ik juist de laatste paar albums van Ron Sexsmith weer erg sterk en beter dan een aantal albums die hij na zijn eerste gloriejaren maakte.

Ook het in een wat koddige hoes gestoken Hangover Terrace is van af de eerste noten een feest van herkenning. Ron Sexsmith heeft weer een aantal tijdloze popsongs geschreven en het zijn popsongs die je onmiddellijk een goed gevoel geven. De songs van de Canadese muzikant hebben altijd een hang naar de jaren 70 gehad en dat is op zijn nieuwe album, volgens mij zijn vijftiende, niet anders.

De Canadese muzikant nam zijn nieuwe album op in Londen, waar een aantal gastmuzikanten aanschoven, onder wie Ed Harcourt en Pretenders gitarist Robbie McIntosh. Het maakt voor het geluid van Ron Sexsmith niet zo gek veel uit, want ook Hangover Terrace is weer een vintage Ron Sexsmith album.

Dat het nieuwe album in Londen werd opgenomen is niet voor niets, want de Canadese muzikant sluit met zijn tijdloze songs misschien nog wel het meest aan bij de songs van grote Britse songwriters als Paul McCartney en Ray Davies. Hangover Terrace bevat misschien geen grote verrassingen, maar voegt wel weer veertien klassieke Ron Sexsmith songs toe aan een prachtig oeuvre.

Het schrijven van direct memorabele popsongs lijkt ook bij beluistering van dit album weer zo eenvoudig, maar songs als de songs op Hangover Terrace zijn echt alleen gegeven aan de allergrootste songwriters. Niet iedereen zal Ron Sexsmith toevoegen aan het lijstje met de grootste songwriters, maar de Canadese muzikant bewijst inmiddels al dertig jaar lang keer op keer dat hij zeker op dit lijstje thuis hoort. Erwin Zijleman

Je omschrijft het mooi Erwin: een wat koddige hoes inderdaad. Dat is misschien ook het manco van Ron, dat hij maar wat doet, zich niets aantrekkend van wat de buitenwacht er van vindt. Tegelijkertijd is dat ook zijn kracht en charme.
Je review doet me weer naar ziin eerste grijpen en laat me na een aantal jaar zonder weer eens reikhalzend uitkijken naar een nieuw album van hem.

Een mooi album maar niet zo dat ik had gehoopt. Je hoort ontegenzeglijk de kunde van Sexsmith maar het beklijft minder.
Misschien komt het nog.

Ronald Eldon Sexsmith verdient een standbeeld. Een geniale liedjesschrijver, die zijns gelijke niet kent in dit millennium tot dusver. Hij wordt, mijns inziens volkomen terecht, vergeleken met de groten der aarde. Hij schudt de mooiste liedjes, schijnbaar achteloos, uit z'n mouw. Ook deze plaat weer. Je denkt bij de eerste keer luisteren, ja het zal wel, een nieuwe Sexsmith. Maar zijn liedjes banen zich rücksichtslos en onomkeerbaar een weg naar je hoofd en je hart. Binnen de kortste keren neurie je ze mee. Luister ook vooral naar z'n teksten: humoristisch, innemend, hartverwarmend, met oog voor de belangrijke zaken des levens. Ronboy Rhymes tenslotte.
Ik heb de kast volstaan met z'n CD's, en toch valt hij niet in herhaling. Er is altijd iets nieuws te ontdekken op elk album. En toch blijft elk liedje onmiskenbaar Ronald Eldon Sexsmith. Hoort zegt het voort!

Helaas te laat ontdekt maar beter laat dan nooit. Inderdaad een uitmuntende liedjesschrijver afgaande op dit album en de andere die ik van hem heb beluisterd, hij heeft ook een mooie stem.
De beste muziek van deze eeuw moet je duidelijk zoeken bij eigenzinnige singer-songwriters (folk, country of roots maar het kan ook pop of rock zijn).

Volledig akkoord met dat laatste.
Het kan nog erger: ik heb nog nooit een album van hem beluisterd. Daar komt nu door jullie reviews zeker verandering in! We hebben weer wat in te halen...