Asaf Avidan - Unfurl (2025)

Asaf schijnt een writer's block gehad te hebben en ineens was er inspiratie blijkbaar. Zo te zien een kort album, maar de vrijgegeven nummers he Call of the Flow en haunted maken mij echt enorm enthousiast (beetje James Bond-achtig).

Asaf Avidan heb ik hoog zitten. Ooit leren kennen in de tijd dat ik ontdekte dat er veel goede muziek uit Israël komt.

Toen in Nederland nog niet bekend. Dat bleek ook toen ik naar zijn optreden met de Mojos in de kleine zaal van Paradiso was gegaan. Weinig Nederlands gesproken in het publiek, des te meer Hebreeuws. Live een geweldenaar en ik was fan.

En fan ben ik gebleven....

Inmiddels aardig wat albums verder is er nu het vrij korte Unfurl waar Avidan weer geheel nieuwe richtingen opgaat.
We horen een groots orkest, folk, jazz, rock en zelfs hip-hop (een rappende Avidan in het openingsnummer I Don't Know When, I Don't Know How, I Don't Know Why bijvoorbeeld.

De nadruk ligt toch voornamelijk op het filmische. Films uit lang vervlogen tijden. Groezelige, rokerige nachtclubs.... dat sfeertje. En dan ben je bij mij wel aan het juiste adres. En het theatrale is hier nog meer aanwezig dan ooit tevoren.

Ik moet wel even wennen aan een 'rappende' Avidan die her en der opduikt (laten we het snelle praatzang noemen, want dat is het meer), maar de grootse composities vol pracht en praal zijn voor mij echt smullen. Mensen die Avidan niet kennen zullen misschien ook aan zijn zang moeten wennen want die is en blijft opvallend, maar dat is voor mij geen enkel probleem, nooit geweest ook.

Unfurl is kort maar krachtig qua duur, maar groots en orkestraal qua geluid. In niets meer vergelijkbaar met zijn oude Mojos albums. Daarmee laat Asaf Avidan zien dat hij kan blijven verrassen en dat hij zich blijft ontwikkelen als muzikant en het nog boeiend weet te houden ook.

Niet voor iedereen weggelegd, zelfs niet voor iedere Avidan-fan.

Unfurl was even wennen maar na een paar keer beluisteren valt het kwartje. Theatrale poprock… geweldig maar zie ook de betere omschrijving hierboven. Doet me ook wat denken aan de Noorse band Major Parkinson, die daar ook heel erg goed in is maar dan meer in de progrock richting. “Serenity now!”

Die clip van I don't know when is echt wel gaaf, meerdere keren bekeken vanavond. Ik ken echter alleen de plaat uit 2015 van deze man maar deze bevalt echt goed zo op het eerste gehoor. Wel moeilijk om aan de cd te komen, bij de meeste sites ben je dagen aan het wachten...

Ik weet het, het is 15 jaar geleden en een mens ontwikkelt zich. Asaf ook en dat is goed.
Maar potverdorie, ik mis de Mojos nog steeds.