Bloomfield - Bloomfield (2025)

Bloomfield is een band uit de regio Rotterdam. In de huidige bezetting bestaan ze inmiddels 6 jaar. Het is een groepje ervaren muzikanten, die elkaar gevonden hebben in een stijl die ergens ligt tussen alternative rock, prog-rock en post-rock. Ze weten hierbij precies de gevoelige snaar te raken, mede door de intense zang van zanger/ gitarist/ toetsenist Ilja Edwards.

De EP begint met Tuesday, een instrumentaal nummer, dat een mooie inleiding vormt op wat er gaat komen. Je voelt de spanningsboog mede erin gebracht door de synt en de instrumenten die zodanig tegen elkaar inspelen dat je de urgentie voelt zonder dat er woorden nodig zijn. Als dan de noten ook nog omlaag gaan, word je even meegezogen in een onheilspellende wereld waar niet veel hoop meer lijkt te zijn.

Abyssal Echoes is een nummer met een mooie opbouw, waarbij er in eerste instantie een effect lijkt te zitten op de zang. Als dat wegvalt hoor je het heldere stemgeluid van de zanger en begint het nummer te lopen. Je voelt dat het onderweg is ergens naar toe en de uitbarsting die je aan voelt komen krijg je dan ook in de heerlijke finale van het nummer.

Het verhaal over de Dreamer kabbelt over dromerige klanken met vervormde zang, totdat je wordt afgevuurd en de lucht in wordt gesmeten door een zalige post-rock-achtige uitbarsting. Kippenvel als in de finale de zang er dan nog overheen gaat om dit prachtnummer op grote hoogte af te sluiten.

Elegy for the Forgotten is een mooie gevoelige track met een Radiohead-achtige vibe, prachtig kwetsbaar gezongen.

Dat er ook geluidstechnisch veel werk gemaakt is van deze EP is (onder andere) mooi hoorbaar aan het begin van Waiting for That Day. Als je met koptelefoon (of goede oortjes) luistert, lijkt het wel of de percussie van ergens van buiten komt en daarna draait het rond om vervolgens midden in je hoofd te eindigen (of zoiets…). Kortom, het is allemaal tot in de puntjes uitgewerkt. Dit hele nummer is overigens een prachtige productie. Zeker ook het heerlijk galmende gitaarstukje dat er op 1:03 inkomt. Er is veel te horen en toch krijgt alles de ruimte, waardoor het een streling is voor je oren, inclusief de geweldsuitbarsting tegen het einde. Ook de zang is erg mooi. Het plotselinge rustige einde is direct ook een waardige afsluiting van deze mooie EP.

Behalve als Bloomfield, treedt deze band ook op als Lost Child. Onder die laatste naam spelen ze hun Radiohead tribute.