Pekka Pohjola - Harakka Bialoipokku (1974)

Natuurlijk vooral bekend vanwege The Madness Subsides, dankbaar gerecycled door DJ Shadow.

Maar de rest van het album is ook fijn. Beetje in de stijl van de oude Genesis, The Soft Machine of Mike Oldfield.

De versie van dit album met de Engelse titels heet overigens "B The Magpie".

Misschien wel de beste plaat van deze Finse componist/bassist/toetsenist.

Wat we hier voorgeschoteld krijgen is een eclectische mix van symfonische rock en jazzrock fusion overgoten met een folksausje. Alle nummers zijn instrumentaal.

Pekka bouwt veel ruimte in voor zijn pianospel en de blazers (saxofoon, trompet en fluit). Pekka heeft een specifieke stijl van piano spelen, bijna ritmisch. Gecombineerd met zijn basspel geeft dit de muziek een bepaalde swing. Drummer Tommi Parkkonen voelt dit goed aan en vult het ook goed in.

Het prachtige Sekoilu Seestyy (nummer 6) is een lekkere bleusy ballad met een glansrol voor gitarist Coste Apetrea (oa Samla Mammas Manna en Jukka Tolonen Band), prachtig begeleid door Pekka op bas en electrische piano.

Omdat de linernotes van de lp in het Fins zijn en de vertaling die erbij zit in het Zweeds kan ik het verhaal rond de totstandkoming van de plaat niet helemaal tot mij nemen.
Wat overblijft is de prachtige, speelse en ook spannende muziek welke ik ten zeerste kan aanbevelen.

Ken je deze, Stijn_Slayer? Zie mijn review hieronder.

Aan de hoes en omschrijving te zien, gaat dit waarschijnlijk precies in mijn straatje vallen. Gaat op de luisterlijst!

Ja, een beetje Bo Hansson voor gevorderden. Muzikaal is Pekka echt wel de betere van de twee, maar de instrumentale muziek heeft een vergelijkbare speelse en verhalende sfeer. Een beetje sprookjesachtig. Hier met meer aandacht voor blazers dan op de voorganger.

Ook benieuwd naar zijn werk met Mike Oldfield.

Pekka speelt sowieso op Exposed.

De plaat met Sally en Mike is geweldig trouwens

Fijne jazzrockplaat van Pekka Pohjola (ironisch genoeg leerde ik zoon Verneri 't eerst kennen), de balans tussen rust en extase wordt mooi in evenwicht gehouden. Pohjola speelt zowel piano als bas op deze plaat, en zijn ritmische stijl valt in positieve zin op; vooral aan de piano weet hij de aandacht vast te grijpen, zijn spel golft lekker op en neer. Tijdens de gekste momenten moet ik onwillekeurig denken aan een (fictieve) samenwerking tussen Zappa en Pharoah Sanders: compositorisch erg slim uitgedacht met af en toe een geschifte sax. Ook valt het gitaarspel in de voorlaatste track op: erg sprankelend en intrigerend.

Hier moet ik toch wat meer van proeven!

4 sterren

Probeer ook eens Jukka Tolonen (Summer Games, maar ook Mountain Stream). De saxofonist hier is Eero Koivistonen, zwaar onderschat, maar door kenners wel gezien als één van de besten.

Dat zijn leuke tips Mssr Renard, de Finse jazzrockscene uit de jaren '70 lijkt me sowieso een erg toffe periode om nieuwe dingen te ontdekken!

Ik had ooit al eens deze lijst aangemaakt.
Mssr Renard - MusicMeter.nl

Volgens mij heb ik op discogs ook zo een lijst.