Herbie Hancock - Fat Albert Rotunda (1969)

Voor de hip-hoppers onder ons: het nummer Wiggle-Waggle is als sample gebruikt voor Back by dope demand door King Bee!

heerlijk swingend

Enorm leuke swingende jazz, I love Hancock!

****1/2

Dit vind ik nu leuke jazz.
Geen geneuzel maar gewoon lekker swingen.
Naar mijn mening beter dan het alom geprezen 'Headhunters'.

Headhunters is natuurlijk een klasse apart.
Maar ik begrijp wat je er mee bedoeld Jools. Is zeker een lekker swingend album, waar je geen genoeg van kan krijgen.
Wigge Waggle blijft natuurlijk een geweldige klassieker.

Voor de échte hip-hoppers onder ons: het bass loopje waar Fat Mama mee begint is gesampled voor 2Pac - If My Homie Calls.

HANCOCK RULES!
Snap nu waarom veel hiphoppers zo met Herbie weglopen: toch wel 1 van de founding fathers van wat later zich in Hip Hop heeft geevolueerd.
Fat Mama en Wiggle-Waggle zijn WEERGA- TIJDLOOS!

En voor de échte echte hip-hoppers onder ons zal Jessica voor eeuwig verbonden zijn met Mobb Deep - Shook Ones Pt. 2 vanwege de magistrale doch simpele wijze waarop Havoc de sample geflipt heeft!!

Lekker soulvol, swingend plaatje van Herbie Hancock, al doet het wat mij betreft onder voor zijn meesterwerkjes. Niet in spel- of luisterplezier, denk ik overigens; het klinkt allemaal tamelijk onbevangen, waardoor de echte extase uitblijft.

De titel van het album hint uiteraard naar Fat Albert, een animatiefiguur uit de jaren '60-'70. Ik heb er zelf nooit wat van gezien, behalve dan een hilarische persiflage erop in een South Park-aflevering (South Park - Fat Abbot).

3,5 sterren

Onlangs heb ik The Warner Bros Years (2014) aangeschaft die een serie van drie opeenvolgende Hancock albums op 3 cd's bevat, met wat bonustracks.
De cd's hebben een zwarte grammofoonplaat print zodat er toch een licht nostalgische illusie wordt gewekt.
Alledrie erg mooi klinkende producties maar het verschil in genre tussen Fat Albert Rotunda en de andere twee (Mwandishi en Crossings) is enorm.
FAR ligt lekker in het gehoor en er wordt lekker op los gemusiceerd met groovy jazz funk lijnen en een vleugje R&B. Niks mis mee dus score 4.
De beide andere albums zijn heel andere koek, veel complexer, onconventioneler en meer in de richting van fusion en avant-garde jazz.
Het was aanvankelijk de bedoeling van Warner Bros om Mwandisi wat commercieler te maken dan Fat Albert Rotunda maar dat is uiteindelijk niet echt gelukt.
Het tekent de eigenzinnigheid en het leiderschap van Hancock dat hij zijn eigen weg is gegaan, ook als je daardoor de platenmaatschappij tegen de haren instrijkt en uiteindelijk wat minder albums verkoopt, maar wel impact hebt op de jazz-ontwikkeling.

Die opener blijft Back by Dope Demand voor mij (dat nummer kende ik nu eenmaal eerder): blijft natuurlijk iets raars als een sample zo herkenbaar is geworden dat dat nummer in kwestie niet meer uit je hoofd te branden is.

De funk-saus geeft dit album voor mij toch echt wel net een beetje meer extra's.