The Bullfight - 81 Bedford St. (2025)

The Bullfight heeft deze keer een sountrack gemaakt voor de film 81 bedford st.
Deze film is nu al aardig spraakmakend en is de hemel ingeprezen ("A Lynchian descent into madness" - The Boston Observer) door de pers, kijk hier alvast de geweldige trailer met de nur...smerch gekte 81 Bedford St. - 81bedfordst.com

Verder een lekker laid back plaatje afwisselend door Daisy en Nick gezongen uitgezonderd de prettig gestoorde Nur…Schmerz die alles behalve laid back is.
De bonus tracks zijn nu alleen op de cd versie te krijgen. mijn favorieten is the mountain, ingetogen duister en met prachtig neuriën. En Ik heb zelf de orgel en banjo partijen ingespeeld en ben zeer benieuwd wat jullie ervan vinden.
even spammen: LuraPoles ApartBroemerwinzChameleon Dayderic ravenO.B.B.MausieaERodynamICLittleBox

oktober/november touren we weer door het land, ik zal de data later nog even posten

Ik neem aan dat er ook weer een vinylversie uit gaat komen?

ofcourse

Fanboys kun je beter maar niet aan het woord laten toch?!

Al vanaf het begin volg ik de band op de voet. En The Bullfight stelt nooit teleur. Ik krijg er eenzelfde gevoel bij als het werk van Stef Kamil Carlens. Niet muzikaal, maar de veelzijdigheid in de vorm van diverse projecten. Nu dus in het geval van The Bullfight de soundtrack van een film

Nu zal niet iedereen dat interessant vinden wellicht, maar je kunt 81 Bedford St. ook als een 'regulier' album beschouwen.
En als er dan Morphine-achtige nummers als Nur...Schmerz op staan kan je daar toch alleen maar gelukkig van worden?!

Maar ook de andere, wat rustiger nummers bevallen wederom erg goed. Daisy is een fijne aanwinst voor dit gezelschap en zorgt voor een aangename tegenhanger van Nick die we natuurlijk vanaf het prille begin al kennen.

Wat mij het meest opvalt aan 81 Bedford St. is de warmte die ervan uitgaat. Dat klinkt wellicht wat vreemd voor pop-noir muziek, maar toch ervaar ik het zo.

Deze fanboy zegt ook nu weer: heerlijk album!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Bullfight - 81 Bedford St. - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Bullfight - 81 Bedford St.
De Nederlandse band The Bullfight maakte vorig jaar een prachtige soundtrack bij een zeer lezenswaardige roman en levert nu een misschien nog wel mooiere soundtrack bij een al dan niet bestaande film af

Nieuw werk van de Rotterdamse band The Bullfight is altijd werk om naar uit te kijken. Enerzijds vanwege de bijzondere vorm die de band de laatste jaren kiest voor haar albums en anderzijds vanwege de muzikale kwaliteit die de band inmiddels al zo’n twintig jaar te bieden heeft. Ook het deze week verschenen 81 Bedford St. valt weer in beide opzichten op. Het is aan de ene kant een met veel zorg uitgewerkte soundtrack bij een gelijknamige film, maar het is ook een uitstekend album. De muziek van The Bullfight is altijd wat donker en zeer beeldend en dat is dit keer niet anders. Het levert een fascinerende luistertrip van 40 minuten op, waarbij je de beelden ook zelf mag verzinnen.

De Nederlandse band The Bullfight bestaat ruim twintig jaar en heeft inmiddels een stapeltje uitstekende albums op haar naam staan. Het zijn niet alleen hele goede albums, maar ook bijzondere albums, die zich niet alleen makkelijk de aandacht trekken, maar zich ook weten te onderscheiden.

De Rotterdamse band maakt de afgelopen jaren keer op keer iets moois van haar albums. De vorige keer was het feitelijk de soundtrack bij een roman, daarvoor een bijzonder album met spoken word bijdragen van een aantal Nederlandse en buitenlandse grootheden. In het verdere verleden verscheen een werkelijk prachtig boek over de ‘murder ballad’, uiteraard vergezeld van een bijpassende soundtrack en was er in een in huiskamer opgenomen livealbum.

Ondanks leverde de postbezorger een pakket af met nieuw werk van The Bullfight en ook 81 Bedford St. is weer een bijzonder project. Op de cover van het album staat een afbeelding van een filmposter, die herinnert aan legendarische films uit vervlogen tijden en die poster zat ook bij het pakket dat ik ontving net als meer informatie over de film.

Ik vergeleek de muziek van The Bullfight in het verleden vaak met de muziek van Nick Cave en een band als Tindersticks, maar schreef ook in meerdere recensies dat de muziek van de Rotterdamse band het uitstekend zou doen als soundtrack bij een duistere film van David Lynch. De legendarische regisseur is helaas niet meer onder ons, maar 81 Bedford St. is de soundtrack bij een film die The Bullfight al heel wat jaren in zich had.

Ik ging er in eerste instantie van uit dat 81 Bedford St. de soundtrack was bij een niet bestaande film, maar de suggestie wordt gewekt dat de Hollywood film in 2026 verschijnt en een David Lynch achtige sfeer heeft. Ik ga er zelf nog even van uit dat de Rotterdamse band ook de website van de film en het pakketje bijgeleverde recensies zelf in elkaar heeft geknutseld, al is het maar omdat de band nooit half werk levert.

Of de film echt bestaat doet er ook niet zoveel toe, want het is veel leuker om zelf de beelden en het verhaal te verzinnen. 81 Bedford St. is een groot deel van de tijd een zeer sfeervol album met klanken die suggereren dat de film zich vooral na zonsondergang afspeelt, maar The Bullfight experimenteert op het nieuwe album ook met andere klanken.

Voor de zang vertrouwt de band nog altijd op Nick Verhoeven, maar ook Daisy Cools neemt een aantal malen de zang voor haar rekening en voegt wat mij betreft iets toe aan de muziek van de band. Die muziek is ook op 81 Bedford St. weer buitengewoon verzorgd. De band zet flink wat instrumenten in op het album, waardoor het album continu van kleur verschiet, of zoals je wilt van scene naar scene springt.

De muziek is beeldend, maar ook spannend, zeker als de band net wat meer afstand neemt van de toegankelijke popsong. The Bullfight maakte in het verleden vooral donkere muziek en dat is op het nieuwe album niet anders. Het is muziek die goed is voor duistere beelden op het netvlies, maar 81 Bedford St. is ook een warm en stemmig album.

Het is knap hoe de Rotterdamse band rond Thomas van der Vliet steeds weer nieuwe vormen weet te bedenken voor haar albums. Die vorm is ook dit keer weer wonderschoon en heel bijzonder, maar ook als je je beperkt tot het album zelf staat The Bullfight weer garant voor torenhoge kwaliteit. Erwin Zijleman

Fantastische muziek / On nederlands goed / waarom is hier zo weinig belangstelling voor ??????

Tja, dat roep ik al sinds 2006. Ik snap dat ook niet echt. Als je ziet wat dan wel heel bekend wordt in Nederland....