Jim Legxacy - Black British Music (2025) (2025)

"Sander’s New Album of the Week – Week 30"

Ik kende Jim Legxacy eerlijk gezegd nog niet, tot ik vorige week de nieuwe releases aan het doorspitten was. De titel black british music en de opvallende hoes trokken meteen mijn aandacht – pas later zag ik dat het uitkomt op XL Recordings, een label dat blijkbaar vaker artiesten ruimte geeft om echt iets eigens neer te zetten. Ik drukte op play… en was al snel positief verrast.

Legxacy gooit echt van alles door elkaar: emo, afrobeats, UK rap, lo-fi pop, rock, samples… en toch voelt het nergens als een rommeltje. Juist dat contrast maakt het spannend. Nummers als Father, New David Bowie, ’06 Wayne Rooney en het briljant getitelde I Just Banged a Snus in Canada Water sprongen er voor mij meteen uit.

Tegelijk zit er een heel persoonlijke laag onder. Hij verwerkt het verlies van zijn zus en andere moeilijke dingen, maar zonder dat het zwaar op de hand wordt. Het klinkt melancholisch én dansbaar, kwetsbaar én catchy – dat vind ik knap gedaan.

Soms hoor je ineens een gekke wending of een onverwachte sample, maar dat houdt het fris. Dit voelt niet als een standaard debuut, eerder als iemand die precies weet wat hij wil maken, en daar ook de vrijheid voor krijgt.

Cijfer: 4★ of misschien wel 4.5★ – dit is zo’n album dat groeit met elke luisterbeurt. Blijft voorlopig nog wel even in rotatie hier.

Ik ben ook wel te spreken over dit album. XL Recordings bewijst met deze release toch weer een label te zijn dat eigenlijk bijna alleen maar louter kwaliteit op de proppen brengt. Heel knap hoe hier de verschillende stijlen geblend worden tot een hele eigen sound. De tracks gaan ook alle kanten op en toch voel thet album wel als een fijn geheel. Vet gedaan!

Desondanks staan er toch een paar tracks op die mij iets minder doen, waardoor ik op 4* blijf hangen. tiger driver '91 is naar mijn inziens de onderbelichte parel op dit album.