Amanda Shires - Nobody's Girl (2025)

Luddevedut. Het huwelijk van Amanda en Jason Isbell kwam ten einde en daar gaat deze plaat over. Amanda is behoorlijk verdrietig en somber, maar dat heeft geresulteerd in een sterk album.

Zou ook liefhebbers van een band als the Delines moeten aanspreken.

Een luisterbeurt erop zitten en wat een plaat, schitterend!
Hoogtepunten tot nu zijn Lately, A Way It Goes en The Details een stukje van de tekst uit dat nummer:

I got him help, and then he bailed
What were all those promises for?
Cover me up, nothing's ever enough
Gonna have to put the house up for sale
He scared me then, he still scares me now
Never will hear me out
The thing is he justifies it, using me
And cashing in on our marriage

He erases the details
And I'm history
No matter how clear I keep the memories
He rewrites them
So he can sleep

Isbell komt er niet best af in dit nummer.
Een plaat voor de jaarlijstjes wat mij betreft!

Isbell krijgt er inderdaad ferm van langs. Toch ook deze maar eens gaan beluisteren dan om te zien wat hij te vertellen heeft:

Jason Isbell - Foxes in the Snow (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Amada Shires - Nobody's Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Amada Shires - Nobody's Girl
Er zijn al heel wat bijzonder indrukwekkende breakup albums verschenen binnen de countrymuziek, maar met Nobody’s Girl voegt Amanda Shires er nog een hele indringende en hartverscheurend mooie aan toe

Dat het huwelijk van Amanda Shires en Jason Isbell de nodige scheurtjes had afgelopen was al te horen op haar vorige album, maar op Nobody’s Girl verwerkt de Amerikaanse muzikante het definitieve einde van haar huwelijk, dat breed werd uitgemeten in de Amerikaanse media. Amanda Shires heeft met Nobody’s Girl een klassiek countryalbum gemaakt, dat zich van de eerste tot en met de laatste noot laat beluisteren als een breakup album. De zeer persoonlijke songs op het album zijn stemmig ingekleurd met vaak een belangrijke rol voor piano en strijkers, maar de stem van Amanda Shires speelt de hoofdrol op een album vol melancholie, maar ook een album van een bijzondere schoonheid en intimiteit.

De Amerikaanse muzikante Amanda Shires is al vanaf haar vijftiende actief in de muziek en heeft inmiddels een prachtig cv opgebouwd. Ze heeft een stapeltje prima soloalbums op haar naam staan, maakt samen met Brandi Carlile, Maren Morris en Natalie Hemby deel uit van de supergroep The Highwomen, is als violiste te horen op talloze rootsalbums en was lange tijd een vaste waarde in The 400 Unit, de band van Jason Isbell, met wie ze tussen 2013 en 2023 ook getrouwd was.

Ik heb zelf al heel lang een zwak voor de soloalbums van Amanda Shires en koester met name My Piece of Land uit 2016, To The Sunset uit 2018 en Take It Like A Man uit 2022. Het zijn albums die deze week worden overtroffen door Nobody’s Girl, dat om te janken zo mooi is. Er vloeien ook heel wat tranen op het album zelf, want het nieuwe album van Amanda Shires is een album waarop de muzikante uit Nashville, Tennessee, het einde van haar huwelijk met Jason Isbell een plek probeert te geven.

Nobody’s Girl is een echt breakup album en ook nog eens een country breakup album en dat zijn wat mij betreft de allermooiste. Er bleef Amanda Shires weinig bespaard de afgelopen jaren, want ze moest niet alleen afscheid nemen van haar huwelijk, maar ook van haar vader en grootmoeder. Het is dan ook niet zo gek dat Nobody’s Girl een album vol weemoed en melancholie is.

Het zijn verdrietige omstandigheden, maar ze passen prachtig bij de stem van Amanda Shires, die zingt met heel veel emotie in haar stem en met een indringende snik. Ik vond haar altijd al een geweldige zangeres, maar op Nobody’s Girl komt haar stem, mede door alle persoonlijke misère, nog wat harder binnen.

Het melancholische karakter van het album wordt nog wat versterkt door de keuze voor een hele stemmige instrumentatie in een groot deel van de songs. Met name de pure countrysongs op het album worden gedragen door piano en strijkers en af en toe huilt de pedal steel mee. Met name in de wat meer ingetogen songs op het album maakt Amanda Shires diepe indruk op haar nieuwe album, dat meer dan eens dwars door de ziel snijdt.

Om stoom af te blazen komt af en toe een net wat steviger aangezette countryrock songs voorbij. Ook deze klinken uitstekend, maar met name de songs waar je de weemoed in bakken af kunt scheppen zijn adembenemend mooi en worden alleen maar indrukwekkender naarmate je ze vaker hoort.

Haar voormalige echtgenoot Jason Isbell stond op het eerder dit jaar op het eveneens fraaie Foxes In The Snow ook een enkele keer stil bij het einde van zijn huwelijk, maar bezong ook alweer de liefde. Foxes In The Snow werd daarom geen breakup album genoemd, maar Nobody’s Girl van Amanda Shires is er absoluut een van het klassieke soort.

Het is een album dat bij vlagen klinkt als een klassiek countryalbum uit de jaren 70, maar producer Lawrence Rothman, die in 2022 ook Take It Like A Man zo fraai produceerde, heeft het album ook voorzien van een eigentijds geluid. Het is een album dat in twee sessies werd opgenomen in Nashville en Los Angeles met verschillende muzikanten en dat hoor je, maar de hartverscheurend mooie zang van Amanda Shires maakt moeiteloos een eenheid van dit indrukwekkende album. Ik had Amanda Shires vanwege al het moois dat ze eerder maakte al heel hoog zitten, maar met Nobody’s Girl legt ze de lat nog wat hoger. Erwin Zijleman

Hoe kom je er bij dat Shires' ouders overleden zijn? Voor zover ik weet is in ieder geval haar moeder springlevend.

Amerikaanse bron, maar het lijkt er op dat het vader en grootmoeder moet zijn. Aangepast.

Het zuurste van alles voor Amanda Shires is toch wel dat ze zich zal moeten neerleggen bij het feit dat ze bij lange na niet het talent heeft van haar ex- man.
Haar platen blijven nooit echt hangen bij me. Het zit vol met goede bedoelingen, maar er ontbreekt ook een hoop. Haar stem is ook te dun, kan er niet lang naar luisteren.

Dat ze nooit meer viool speelt op een Jason Isbell album is ook zuur. Moet ik mij ook maar bij neerleggen…

Misschien kunnen jullie troost bij elkaar vinden!

Goede plaat, recht uit de ziel. Zag op de HBO-documentaire van een tijdje terug al dat die twee een vreemde dynamiek hadden op dat moment. Oogde beiden een tikje narcistisch. Maar goed, wie ben ik. Heeft een goede plaat opgeleverd, denk haar beste zelfs. Heb haar 1 keer live gezien als voorprogramma van John Prine (oh man wat mis ik die gast) en talent heeft ze zeker.

Goed advies ook: fight the blues with more blues.

Toen deze plaat uitgebracht werd was ik niet direct verkocht. Een tijdje laten liggen en ik het kader van 2025 nog eens terugluisteren weer eens opgezet. Deze keer wel volledig ingepakt door mevrouw Shires. Ondanks het thema toch geweldige muziek. Zoals Bartjeking zegt: recht uit de ziel. Heel eerlijk gezegd had ik een meer hysterisch album (ik weet het, gevaarlijke term) verwacht. Een beetje zoals Piece Of Mind, maar dan een heel album. Gelukkig doet ze waar ze goed in is: prachtige ballads zingen. Ik blijf toch enorm zwak houden voor haar stem.

'Nobody's Girl' zal 'Foxes In The Snow' niet van de troon stoten, maar ze heeft wel duidelijk laten horen wat een gemis het is dat zij niet meer bij de band zit. Echt ontzettend jammer dat zij er niet bij is in juni...